Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Βασικά ερωτήματα και απαντήσεις ενός μπασκετικού

_
Παρακάτω γεννήθηκαν κάποια ερωτήματα που παραθέτουμε για περισσότερη σκέψη και προβληματισμό στους κύκλους της πορτοκαλί Θεάς. Οι απαντήσεις δίνονται από εμάς και βέβαια τα συμπεράσματα μπορεί να τα βγάλει ξεχωριστά ο καθένας. Είμαστε έτοιμοι; Φύγαμε (Ε: Ερώτηση, Α: Απάντηση):

Ε: Γιατί αφού η άμυνα είναι το πιο σημαντικό πράγμα στο μπάσκετ, οι καλύτεροι παίκτες είναι οι επιθετικοί;
Α: Προφανώς επειδή η τεχνική, η φαντασία και η υψηλή μπασκετοσύνη έχουν να κάνουν πρώτα με τον χειρισμό της μπάλας, την ντρίπλα, την πάσα, το σουτ, το μπάσιμο. Η άμυνα ολοκληρώνει, τελειοποιεί αλλά η πρωτοβουλία και η δημιουργία των κορυφαίων είναι με την μπάλα στα χέρια.

Ε: Γιατί εφόσον η άμυνα, όπως διαδίδεται είναι το νούμερο ένα στο παιχνίδι, λέμε αυτός ο παίκτης είναι καλός και στην άμυνα;
Α: Προφανώς γιατί ξέρουμε μέσα μας ότι η επίθεση είναι το βασικό κομμάτι και η άμυνα συμπληρώνει. Κάποιοι λένε ότι επειδή το παιχνίδι είναι μισό-μισό, όλοι συχνά στο μισό τεραίν, επίθεση και άμυνα είναι ισοδύναμες. Οι πολλοί φίλοι όμως ψηφίζουν επίθεση, δημιουργία.

Ε: Γιατί εφόσον το παιχνίδι είναι πλήρως ομαδικό, στα τελευταία δευτερόλεπτα πολύ συχνά, τα νικητήρια καλάθια είναι από ατομικές προσπάθειες;
Α: Προφανώς γιατί το παιχνίδι είναι ομαδικό και ατομικό μαζί. Η ατομικότητα δεν αναιρεί την ομαδικότητα (κι αντίστροφα) δίνοντας την ευκαιρία στα ξεχωριστά άτομα να αναπτύξουν την προσωπικότητα και τις δεξιότητές τους. Κάτι βέβαια που στην Ελλάδα απέχει, βασικά λόγω των προπονητών (άλλοτε παικτών-ρολιστών).

Ε: Γιατί ακόμα και οι αμυντικοί, είναι διακριθέντες όταν σκοράρουν περισσότερους πόντους στην επίθεση;
Α: Αυτό είναι άξιο απορίας, γιατί ακόμα και αυτοί που λιβανίζουν τους ρολίστες-αμυντικούς, τους εξάρουν όταν σε ένα αγώνα σε μία χρονιά καταφέρνουν να σκοράρουν π.χ. 17 πόντους. Ακόμα κι αυτοί υποσυνείδητα υποκλίνονται στην επίθεση - χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Ε: Γιατί όσο πιο άτολμοι και ρολίστες είναι οι παίκτες τόσο πιο εγωιστής είναι ο προπονητής τους;
Α: Προφανώς γιατί ένας παίκτης με αληθινή προσωπικότητα δεν μπορεί να χωρέσει σε ομάδα με αυταρχικό κόουτς ή προπονητή για ρολίστες. Συνήθως εδώ αναγκάζεται να αλλάξει ο προπονητής (βλέπε Μάτζικ Τζόνσον, Λέϊκερς, 81 με Ουέστχεντ) – εκτός κι αν η ομάδα πιαστεί κορόιδο κι αφήσει το αστέρι της να φύγει.

Ε: Γιατί τα μεγαλύτερα αστέρια “απομονώνονται” για να παίξουν ένας εναντίον ενός (δηλαδή ατομικό παιχνίδι), αν το άθλημα είναι μόνο ομαδικό;
Α: Όπως εξηγήσαμε παραπάνω, το άθλημα είναι και ατομικό και τη διαφορά όπως και σε όλες της ομάδες των ανθρώπων, μπορούν να την κάνουν τα ξεχωριστά άτομα, οι πρωτοβουλίες τους, οι ιδέες τους. Χωρίς κατά ανάγκη να είναι χαρισματικά ή αναντικατάστατα. Το άτομο πρέπει να αναδειχθεί μέσα στην ομάδα.

Ε: Γιατί η έκφραση ξέρει μπάσκετ αναφέρεται βασικά για την επίθεση και μετά για την άμυνα;
Α: Για τους παραπάνω λόγους. Και γιατί πολύ απλά, όποιος παίζει μόνο άμυνα δεν ξέρει μπάσκετ. Ξέρω μπάσκετ σημαίνει έχω την πρώτη κίνηση, σχεδιάζω, επινοώ. Ο αμυντικός απλά ακολουθεί, προσπαθεί να αναχαιτίσει και καταστρέψει αυτό που προτείνω. Η άμυνα έχει νόημα ύπαρξης λόγω της επίθεσης.

Ε: Γιατί πάντα η καλύτερη επίθεση νικάει την καλύτερη άμυνα;
Α: Προφανώς γιατί η πρωτοβουλία των κινήσεων είναι στην επίθεση και το μέγιστο που μπορεί να καταφέρει η άμυνα είναι να την σταματήσει. Αν λέμε ότι κερδίζουμε παιχνίδια από την άμυνα σημαίνει ότι, πέρα από τον ανασταλτικό της χαρακτήρα, και η επίθεσή μας είναι καλύτερη από την επίθεση του άλλου.

Ε: Γιατί η Ελλάδα εφόσον είναι σε καλύτερο μπασκετικό επίπεδο από π.χ. Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία (σε Εθνικές ομάδες) δεν έχει αναδείξει αντίστοιχα αστέρια με αυτές τις χώρες;
Α: Αρκετοί λόγοι υπάρχουν: Οι λογικές των προπονητών με παίκτες αμυντικούς και ρομπότ, η μη έμφαση στην καλλιέργεια ολοκληρωμένων ατομικών ταλέντων, που έχουν φοβερή επιθετική έφεση και δημιουργία (αργότερα γίνονται και πλήρεις), ο φθόνος του Έλληνα σε κάτι που ξεχωρίζει, η έλλειψη υπομονής κλπ.

Ε: Πόσο καιρό έχουμε να ακούσουμε την έκφραση ξέρει μπάσκετ στην Ελλάδα;
Α: Προσωπικά έχω να το ακούσω πολλά χρόνια. Από την εποχή του Νίκου του Οικονόμου ή και του Μυριούνη. Ο Νικόλας νομίζω ήταν ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας μπασκετικός παίκτης. Εντάξει και για τον Στογιάκοβιτς το λέγαμε από τα 21 του όταν ακόμα έπαιζε εδώ, αλλά αυτός έφυγε για άλλα μέρη.

--------------------------------------------------------
Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά φίλοι μου, ίσως τα ξαναπούμε πριν την Πρωτοχρονιά με νέο post ανασκόπησης.
_

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Κλοτσοσκουφιού το ανάγνωσμα

_
Να τι βρήκα από τα κείμενα που είχα γράψει τον Μάιο-Ιούνιο του 2007 μετά τον ποδοσφαιρικό τελικό του Ευρωπαϊκού που είχε γίνει στο ΟΑΚΑ.

Σαν παλαιός ελεύθερος σκοπευτής τελευταία του προηγούμενου δημοφιλούς περιοδικού μας δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστα τα όσα έγιναν, γράφτηκαν ή ειπώθηκαν για τον πρόσφατο τελικό του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Πρέπει και εγώ να δραστηριοποιηθώ. Όλα όσα γράφτηκαν τελευταία την περασμένη εβδομάδα για τους ανθρώπους που ασχολούνται με το λάκτισμα της μπάλας δεν είναι αναληθή, σωστά αυτοί έχουν τη μεγαλύτερη δημοφιλία, αν και το μέγεθος της διαφοράς δεν είναι τέτοιου εύρους - πάντα το πιο πρόσφατο event μεγαλοποιεί τις σκέψεις μας και τις εντυπώσεις μας, ειδικά όταν το ζούμε μέσα από έντονη επαγγελματική ενασχόληση. Βέβαια, αυτό εμένα δεν μου λέει τίποτα. Ούτε παρασύρομαι από την ομολογουμένως τεχνητή διόγκωση του ενδιαφέροντος από την κρατική τι-βι.


Ούτε το BBC ούτε η RAI δεν θα έδειχναν τόσο πρόγραμμα για έναν αγώνα, μου είναι ακατανόητες οι τόσες ώρες εκπομπών. Οι ιστοσελίδες της Ουέφα έγραφαν ότι οι Έλληνες είναι τρελοί με το ποδόσφαιρο, κάτι υπερβολικό έως αναληθές, καμία η σχέση με Ιταλία, ή Αγγλία και βέβαια με χώρες που έχουν γενικότερη αθλητική παιδεία. Στην Ελλάδα πέρα από μικρούς αθλητικούς πυρήνες σε διάφορα σπορ, οι υπόλοιποι είναι από μακριά, αδιάφοροι που παρασύρονται και καθοδηγούνται από τα λογής–λογής μήντια, που στο ποδόσφαιρο, και όχι μόνο, διαμορφώνουν απόψεις, προτιμήσεις, πολύ απλά γιατί η πλειοψηφία είναι παθητική και δέκτης του καθετί χωρίς φιλτράρισμα, κρίση, αξιολόγηση. Το πηγαίο ενδιαφέρον του μέσου Έλληνα και ευρύτερα είναι για πολλά σπορ, κάτι που εκδηλώθηκε το 2004 από την πληρότητα των σταδίων σε μία ποικιλία αθλημάτων.

Είναι γεγονός πως το ποδόσφαιρο έχει πάρει τα ηνία του μάρκετινγκ με διαφορά στην Ευρώπη, κάτι οι φανέλες με τα νούμερα και τα ονόματα, τα αναμνηστικά, είναι τόσα πολλά. Το μπάσκετ έμεινε χωρίς καμία αντίστοιχη δράση, ενώ παράλληλα εγκλωβιζόταν με εσωτερικές έριδες και κλειστά κανάλια. Κάποιοι πανηγύριζαν που πήρε την Ευρωλίγκα το συνδρομητικό πριν 2,5 χρόνια (σημ: το 2004-05), εγώ μελαγχολούσα. Βέβαια είχαν δίκιο γιατί πιο πριν οι οθόνες ήταν κλειστές για το άθλημα – και το ΝΒΑ μαζί, όλοι θυμόμαστε τι σκοτάδι τρώγαμε. Παρόλα αυτά βρισκόμαστε σε μία ανοδική πορεία και θα πάρουμε – γιατί αυτό είναι το ζητούμενο και τίποτε άλλο σε θέματα θέασης και κόσμου – το μερίδιο που μας αναλογεί. Και στο μάρκετινγκ καλά πάμε, με φανέλες, φιλανθρωπικές και άλλες δράσεις, διαφημιστικά σποτ, τους παίκτες στο προσκήνιο και όχι τους προπονητές. Αμάν πια με αυτή τη σεμνότητα, καλή είναι αλλά πρέπει να λέμε και πόσο καλοί είμαστε δεν βλάπτει για τους παίκτες. Εδώ οι άλλοι (στο συμπαθές κατά τα άλλα άθλημα του .. κλοτσοσκουφιού) δημιούργησαν αστέρια τους ανύπαρκτους με τις κομμώσεις.


Μία άλλη πτυχή της παρατεταμένης χειμερίας νάρκης τους μπάσκετ στη διείσδυσή του στην Ευρωπαϊκή αγορά - μία κατάσταση που δείχνει να αλλάζει, έστω και αργά, είναι ότι και το NBA δεν θέλει να ανταγωνιστεί με το ποδόσφαιρο στην Ευρώπη, κάτι που θα είχε ενδεχόμενα μεγάλο κόστος και αμφίβολα αποτελέσματα. Αντίθετα προτίμησε την αχανή Κίνα για να αγκαλιάσει την αγορά τους με μπροστάρη τον Γιάο. Όμως και οι Ευρωπαίοι επικεφαλής θα έπρεπε ή ακόμα και τώρα να συντονίσουν δράσεις στρατηγικής μάρκετινγκ με σύμβουλο το ΝΒΑ.

Μην ξεχάσουμε μία μικρή παρέμβαση για το άθλημά μας. Τα μπάσκετ για μας είναι δόγμα άρα πιστεύουμε δίχως κριτική, σκεπτικισμό, αμφισβήτηση. Πιστεύουμε ότι είναι η απόλυτη αθλητική αλήθεια, δεν μας απασχολεί αν υπάρχουν άλλα πολυπληθέστερα θρησκεύματα (όπως στις θρησκείες είναι ο μωαμεθανισμός ή ο ινδουισμός σε σχέση με την Ορθοδοξία των περισσοτέρων Ελλήνων, που είναι περίπου 3% παγκόσμια).

Κλείνοντας ας θυμίσουμε, την συγκριτική παράθεση ποδοσφαίρου – μπάσκετ που είχε δημοσιευτεί παλιότερα στο ‘Τρίποντο’. Μανιακοί του μπάσκετ ανά την χώρα και πιο πέρα, σπεύσατε. Η απόλυτη μπασκετική και αντιποδοσφαιρική ηδονή. Προσωπικά βρίσκω την σύγκριση υπέρ του δέοντος επιεική για το ποδόσφαιρο. Η ποιοτική διαφορά που χωρίζει τα δύο αθλήματα είναι μεγαλύτερη το δίχως άλλο.
_

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Οι πιο μπασκετικές ομάδες στην Ευρώπη


Με βάση το πόσο δημοφιλείς είναι αυτές οι ομάδες, κυρίως στο σήμερα, πόσα εισιτήρια κόβουν, πόσο λατρεύουν το παιχνίδι διαχρονικά χωρίς να το αφήνουν όταν δεν έχουν επιτυχίες, το πόσο συχνά αναδεικνύουν παίκτες πρώτης γραμμής μέσα από τα σπλάχνα τους, σχηματίσαμε μία λίστα κατάταξης των πιο μπασκετικών ομάδων της Ευρώπης. Ομάδες που όταν ακούς το όνομά τους η λέξη μπάσκετ και μόνο σου έρχεται στο μυαλό και ηχεί στα αυτιά σου. Και μαζί της ο ήχος της μπάλας που σκάει στο παρκέ μαζί το γλίστρημα των παπουτσιών των χορευτών της πορτοκαλιάς. Και τις τελευταίες .. γιαγιάδες να ρωτήσεις στα μέρη τους, ξέρουν τα συστήματα και τις τεχνικές απέξω και ανακατωτά.


1. Εστουντιάντες
Οι φοιτητές της Καστίλης είναι το ίδιο το μπάσκετ! Τι Ρεάλ και Μπαρτσελόνα; αυτοί είναι ο πιο αναγνωρίσιμος μπασκετικός σύλλογος στην Ισπανία. Με εισιτήρια πάνω από δέκα χιλιάδες μέσο όρο, μετακόμισαν στο Βισταλέγκρε των δεκατεσσάρων χιλιάδων θεατών γιατί δεν χώραγαν στο Communidad de Madrid. Και για κάποια επιλεγμένα παιχνίδια στο αχανές Παλάθιος Ντε λος Ντεπόρτες. Όρθιο το πλήθος αποθεώνει την ομάδα του σε κάθε ματς, μπασκετικές ψαγμένες φάτσες παντού και οι φανέλες του Pinone και του Azofra να σπάνε ακόμα τα ταμεία στις πωλήσεις. Έχει δώσει σημερινά ταλέντα όπως ο Σουάρεζ και ο Σέρχιο Ροντρίγκεθ και είναι δημοφιλής ακόμα και στις μέτριες χρονιές της.


2. Μακάμπι Τελ Αβίβ

Το σύμβολο του Ισραήλ σήμερα είναι η Μακάμπι, η ομάδα του λαού- και όχι μόνο του αθλητισμού και του μπάσκετ. Η Nokia Arena (πρώην Γιαντ Ελιάου) είναι γεμάτη δεκαετίες τώρα στα ευρωπαϊκά ματς. Συνδυάζει το μπασκετικό πάθος με τις μεγαλύτερες ομάδες όλων των εποχών. Μεγάλο παιχνίδι με επιθετικό, ολοκληρωτικό στυλ παιχνιδιού, πέρα από τυποποιημένες νόρμες, που σε καθηλώνει. Πέντε κύπελλα πρωταθλητριών, αμέτρητοι τελικοί και ονόματα όπως Μπέρκοβιτς, Αροέστι, Τζάμσι, Μαγκί, Πέρι και Γιασικεβίτσιους έχουν παρελάσει προσφέροντας στιγμές υψηλής μπασκετοσύνης. Δεν νοείται ευρωπαϊκό μπάσκετ χωρίς αυτούς.



3. Βαρέζε
Η Ίνις Βαρέζε είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος στην Ιταλία κι ας τον βάζουν στην ίδια ευθεία μα την Ολύμπια Μιλάνο. Απίστευτο μία πόλη με μόλις 80 χιλιάδες πληθυσμό να έχει 5 κύπελλα πρωταθλητριών και δέκα συνεχείς παρουσίες σε τελικούς! Η κλειστή αρένα της πόλης είναι συνήθως γεμάτη από 5,300 κόσμο. Μόνο δέος σε πιάνει όταν θυμάσαι τα ονόματα του Ντίνο Μενεγκίν, του βιρτουόζου της μπάλας Μανουέλ Ράνγκα, των θρυλικών Μπομπ Μόρς και Ρομέο Σακέτι, του Ρουσκόνι και άλλων. Από το 1964, είναι από τα μεγαλύτερα κλαμπ που έχουν χτίσει την ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Οι φίλοι της είναι πιστοί, ατόφιοι μπασκετικοί. Σεβασμός.


4. Μάλαγα
Από τις νέες ανερχόμενες μπασκετικές αγορές της ηπείρου μας. Με μικρή ιστορία, μόλις από το 1977 έφτασε να είναι στους κορυφαίους ατόφιους συλλόγους της πορτοκαλιάς. Η Μαρτίν Καρπένα Αρένα έχει 11 χιλιάδες κόσμο σε κάθε αγώνα και οι φίλοι της παίζουν ασταμάτητα με το σαξόφωνα αντιδρώντας σε κάθε φάση. Με μόλις ένα πρωτάθλημα, ένα κύπελλο Ισπανίας και ένα Κόρατς αποδεικνύει πως η λατρεία για το παιχνίδι δεν είναι μόνο συνάρτηση της ιστορίας και των τίτλων. Από τα φαβορί της ACB League και τις σταθερές δυνάμεις της Ευρωλίγκας σήμερα, απολαμβάνουμε κάθε αγώνα στην έδρα της ανεξαρτήτως αντιπάλου.

5. Σκαβολίνι Πέζαρο
Στο απόκεντρο των μεγαλουπόλεων της Ευρώπης χτυπάει κι εδώ δυνατά η καρδιά του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Και μόνο που θυμάσαι τους Μανίφικο, Νορμ Νίξον, Ντέϊ, Κουκ, Μάγιερς και κυρίως τον μεγάλο Κιτσάνοβιτς, φτάνει. Μία πόλη με πληθυσμό ούτε 100 χιλιάδες να γεμίζει την Αντριάτικα Αρένα των 10.400 χιλιάδων, δεν είναι θαυμαστό, έτσι; Σήμερα λέγεται Victoria Libertas Πέζαρο αλλά όλοι την θυμούνται σαν Σκαβολίνι. Μας χάρισε μεγάλες στιγμές στην δεκαετία του 80 και είναι ένα από τα πιο συνεπή δημοφιλή κλαμπ στην Ευρώπη.


Εύφημος μνεία και στους παρακάτω συλλόγους.

6. Κάχα Λαμποράλ: Έχει λανσάρει ένα στυλ μπάσκετ μεγάλης ομάδας, με φλόγα πρωταθλητή, αναδεικνύοντας παράλληλα και έτοιμους παίκτες από τα σπάργανά της.
7. Γιουβεντούτ Μπανταλόνα: Η κατεξοχήν ομάδα ταλέντων του Ευρωπαϊκού μπάσκετ με πρόσφατους τους Ρούμπιο και Ρούντι. Μπασκετομάνα.
8. Παρτιζάν Βελιγραδίου: Η μεγαλύτερη δύναμη της Σερβίας στο μπάσκετ θα την βάζαμε πιο ψηλά στις ατόφιες μπασκετικές δυνάμεις αν δεν είχε την συγγένεια με την ποδοσφαιρική ομάδα.
9. Άλμπα Βερολίνου: Πώς να προσπεράσεις μία ομάδα με 12 χιλιάδες διαρκείας που έχει εξελίξει το μπάσκετ σε τόσο δημοφιλές στην πρωτεύουσα της ποδοσφαιρικής υπερδύναμης;
10. Καντού: Τι να πεις εδώ; Άλλη μεγάλη μπασκετούπολη από τις μικρές πόλεις της Ευρώπης. Τα Κύπελλα Πρωταθλητριών και οι Ρίβα, Φλάουερς, Μαρτζοράττι αρκούν για να την πεις μεγάλη.

------------------------------------
ΥΓ: Συγγνώμη ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, που αγαπάτε και το μπάσκετ. Εμείς εδώ γράψαμε για ατόφιους μπασκετικούς συλλόγους που έχουν την πορτοκαλιά, κορώνα στο κεφάλι τους.
_
_

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

New FIBA rules and court marking for 2010


For high level competitions/Level 1 (main FIBA official competitions: i.e. Olympic Tournaments, World Championships for Men and Women, U19 and U17 World Championships for Men and Women and Zone/Continental Championships for Men and Women): as of 1st October 2010,i.e. after the 2010 FIBA World Championship.

For medium level competitions/Level 2 (i.e. all other FIBA official competitions and the high level competitions of the national federations): as of 1st October 2012, i.e. after the London 2012 Olympic Games.

Free-throw lines and restricted areas

- The restricted areas shall be the floor rectangle areas marked on the playing court.

- The restricted (three-second) area shall be a rectangle (not anymore a trapezoid) as per Diagram 1 below.


Three-point field goal area

- The distance of the three-point line shall be 6,75m (and not 6,25m as present).

Throw-in side lines

- The two (2) small lines shall be marked outside the court, on the opposite side of the scorer's table and the team bench areas, with the outer edge at the distance of 8,325 m from the inside edge of the end lines; in other words, level to the top of the three-point line.

- During the last two (2) minutes of the game and of the extra period, following the time-out granted to the team that has been entitled to the possession of the ball from its backcourt, the subsequent throw-in will be taken on the opposite side of the scorer's table from the "throw-in side line" and not as presently from the centre line extended.

No-charge semicircles

- The no-charge semicircles shall be marked on the playing court, under the baskets. The distance of the inner edge of the semicircles shall be 1,25 m from the centre of the basket (on the floor).

- A charging (offensive) foul should never be called if the contact by the offensive player is with the defensive player standing within the no-charge semicircle.


Twenty-four seconds

- If the throw-in is to be administered in the backcourt, if required by the respective rules, the 24-second device shall be reset to 24 seconds.

- If the throw-in is to be administered in the frontcourt, if required by the respective rules, the 24-second device shall be reset as follows:

- If 14 seconds or more are displayed on the 24-second device at the time the game was stopped, the 24-second device shall not be reset and shall remain the same.

- If 13 seconds or less are displayed on the 24-second device at the time the game was stopped, the 24-second device shall be reset to 14 seconds.

Πηγή/Source: http://www.womensbasketball-in-france.com/new-fiba-rules-2010.html
_

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Η ταπείνωση του NBA


Ινδιανάπολη, 4 Σεπτεμβρίου 2002: ΗΠΑ- Αργεντινή 80-87

Βαρκελώνη, 7 Οκτωβρίου 2010: Μπαρτσελόνα - Λ.Α.Λέϊκερς 92-88

Τι κοινό μπορεί να έχουν οι δύο αγώνες; Οκτώ χρόνια μετά ήρθε ένα παιχνίδι να μας συγκλονίσει. Όχι τόσο με την ποιότητά του, ούτε καν με την ατμόσφαιρα και το γήπεδο - παρόλο που ήταν εξαιρετικά. Κι ακόμα ο τύπος δεν το προώθησε όσο του άξιζε ειδικά στην χώρα του μπάσκετ υπό διωγμό: την Ελλάδα. Η χθεσινή ήττα των Λέϊκερς από τη Μπαρτσελόνα στο επιβλητικό Palau St Jordi της Βαρκελώνης σηματοδότησε μία ημέρα ντροπής για το Αμερικανικό συλλογικό μπάσκετ, μάλλον και συνολικά για το NBA και το επαγγελματικό παιχνίδι της Αμερικής. Τα συναισθήματα είναι παρόμοια με εκείνα του Σεπτέμβρη του 2002 στην Ινδιανάπολη όταν ο Ρέτζι Μίλλερ, ο Πολ Πιρς και ο Έλτον Μπραντ έχασαν από τον Τζινόμπιλι, τον Νοτσιόνι και τον Σκόλα.


Τέλος εποχής; Αλλαγή συσχετισμών; Αναβάθμιση του Ευρωπαϊκού μπάσκετ; Μία ήττα είναι απλά που θα συνέβαινε κάποτε; Τα να πεις; Οι Λιμνάνθρωποι ντρόπιασαν χθες την ομάδα που δόξασαν ο Καρίμ, ο Μάτζικ, ο Γουέστ, ο Μάκαντου ο Γουόρθι και τόσοι άλλοι. Ο Κόμπι γέλαγε στον αγώνα σαν να έπαιζε σε ματς επίδειξης. Τόσο πολύ ξέχασαν τις τελευταίες συναντήσεις στους Ολυμπιακούς αγώνες; Κανένα σχέδιο επίθεσης και στοιχειώδους οργανωμένου μπάσκετ. Πιο πριν, έπαιζε μονό 2 Χ 2 για την εταιρεία υπόδησης. Τι είναι αυτά; Για εμάς τους σκληροπυρηνικούς μπασκετικούς, το ΝΒΑ πληγώθηκε σήμερα που έχασε από ένα Football Club. Έλα μωρέ τί είναι το NBA και το μπάσκετ, εδώ η ομάδα μπάσκετ της Μπαρτσελόνα σας κέρδιζε, θα έλεγε κάποιος επικριτής της πορτοκαλιάς. Το σημαντικό της υπόθεσης είναι πως το ΝΒΑ κατέβασε τους πρωταθλητές του και πλήρεις (εκτός από τον Μπάινουμ) να παίξουν με τους πρώτους της Ευρώπης. Διηπειρωτικό κύπελλο, ναι, ακριβώς αυτό είναι. Οι Λέϊκερς έπρεπε να παίξουν για την ιστορία και τη φήμη τους σαν ένας από τους δύο καλύτερους συλλόγους όλων των εποχών, σαν φετινοί πρωταθλητές του NBA. Αντί αυτού, έβλεπες ένα σκορποχώρι, τον Κόμπι στον πάγκο αρκετή ώρα και μία ομάδα με διάθεση για πειραματισμούς χωρίς σχέδιο, ούτε καν αξιοπρεπείς ατομικές ενέργειες ή μακρινό σουτ. Αν νομίζει ο Στερν ότι κάνει καλό στο μάρκετινγκ αυτό το ματς είναι γελασμένος.

Μερικά σημεία, σαν αποτέλεσμα του χθεσινού παιχνιδιού:


- Αν μπορέσει αυτή η νίκη της Μπαρτσελόνα, να τους μεγαλώσει σε δημοφιλία π.χ. να μεταφερθούν στο Palau St Jordi και να το γεμίζουν, να τους δίνεται κι άλλος χώρος στον τύπο ή να λέγονται BC αντί για FC, τότε πολλά μπορούν να γίνουν.
- Αν αυτή η ήττα των Λέϊκερς τους αφυπνίσει για να βελτιωθούν και να μην αντιμετωπίζουν τα τουρνουά αυτά σαν φιλικά, θα υπάρχει βελτίωση και στην αντίπερα όχθη, γενικότερα σε πολλές ομάδες.
- Αν μπορέσει ο αγώνας να δώσει το έναυσμα να μεγαλώσει το Ευρωπαϊκό μπάσκετ γενικότερα, είναι καλοδεχούμενο. Να δούμε τι θα κάνει και η ΤΣΣΚΑ με το Μαϊάμι την άλλη βδομάδα εκτός έδρας.
- Το NBA είναι το όμορφο και θεαματικό μπάσκετ αλλά ώρες-ώρες πρέπει να παίζουν για να νικούν σε έναν συγκεκριμένο αγώνα μία κι έξω. Δεν είναι μόνο τα πλέη οφ που μετράνε.

Εμπρός δουλειά στο ΝΒΑ και μέσα τα κεφάλια για την αποκατάσταση της τάξης και συλλογικά. Αν θέλει να λέγεται η προβολή και διαφήμιση του μπάσκετ παγκόσμια. Εκτός και αν θέλουμε να γίνουμε - χωρίς καμία διάθεση κριτικής για άλλα σπορ - χάντμπολ και βόλεϊ σε δημοφιλία.

ΥΓ: Είμαστε με το NBA όχι δογματικά, αλλά γιατί αυτοί προβάλλουν και καλλιεργούν το πραγματικό παιχνίδι των πρωταγωνιστών. Ας γεμίσει μία ευρωπαϊκή ομάδα γήπεδο 15 χιλιάδων, sold out, με πρωταγωνιστές 25+ πόντων μέσο όρο και επίθεση 80-90 πόντους, να την λατρέψουμε ..

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Στατιστική: Καθρέφτης ή εργαλείο του παιχνιδιού;

_
Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από το τελευταίο αγώνα επίδειξης των επαγγελματιών του NBA στο Στέϊπλς Σέντερ της Καλιφόρνια στις 15 Φεβρουαρίου. Το θέαμα ήταν υψηλό και το μενού του όλου διημέρου του σαββατοκύριακου των αστέρων ήταν απολαυστικό, περιλαμβάνοντας δρώμενα όπως οι τεχνικές δεξιοτεχνίας και οι ομαδικοί διαγωνισμοί σκοραρίσματος από διαφορετικές θέσεις. Στο κανονικό παιχνίδι Ανατολής-Δύσης πέρα από την κυριαρχία των συνήθως υπόπτων (βλέπε Σακίλ με 24 πόντους, Κιντ με 14 π. και 10 ασίστ και Μπράϊαντ με 20 πόντους) είδαμε και την εμμονή των παικτών να διακριθούν και σε άλλες κατηγορίες. Ο Άιβερσον ας πούμε έδωσε ρεσιτάλ με τις 11 ασίστ του, ενώ αντίθετα ο Μαγκλουάιρ προσπάθησε και έδωσε το παρών με άνετο διψήφιο νούμερο πόντων (19 πόντους με 9 στα 16 σουτ).


Όλοι τους κυνηγούσαν την ατομική διάκριση η οποία πιστοποιείται από την αναλυτική καταγραφή κατηγοριών, επιδόσεων, αριθμών και συνδυασμών τους με πολλή λεπτομέρεια και που - συν τοις άλλοις - βοηθείται από την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Στο παιχνίδι μας γενικότερα, έχουμε φτάσει σε κάποιες περιπτώσεις να χρησιμοποιείται η στατιστική σαν σημείο αναφοράς προσδιορισμού των στόχων των παικτών και των ομάδων τους. Και δεν μιλάμε μόνο για τα απολύτως απαραίτητα όπως είναι ο χρόνος και το σκορ, τα οποία άλλωστε είναι οι πιο βασικοί παράγοντες για να ‘μετρηθεί’ μία αναμέτρηση.

Ο ρόλος της στατιστικής και των μετρήσεων στα περισσότερα αθλητικά γεγονότα είναι ολοένα και πιο έντονος. Τι να κρύβεται άραγε πίσω από όλα αυτά; Μήπως οι προσπάθειες μεγαλύτερης κατανόησης του παιχνιδιού ή πάλι μία επιχείρηση για πιο ορθή αποτίμηση των αγώνων; Μήπως όμως είναι και μία τεχνητή προσπάθεια για τη δημιουργία νέων ‘τεχνητών’ στόχων στο παιχνίδι που απέχουν από τους πρωταρχικούς και απολύτως απαραίτητους (δηλαδή από τη νίκη μίας ομάδας με βάση το ομαδικό σκορ σε συγκεκριμένο χρόνο);


Τι δεν μας λένε ακριβώς οι αριθμοί


Ας ρίξουμε μία ματιά στους αριθμούς για να καταλάβουμε κάποια μεγέθη. Οι ασίστ για παράδειγμα είναι κάτι που ο ορισμός τους έχει αλλάξει αρκετά με τα χρόνια. Πρώτα ήταν η τελική ή βοηθητική πάσα στον αμαρκάριστο συμπαίκτη κάτω από τη μπασκέτα, δηλαδή ήταν ένα έτοιμο καλάθι. Σήμερα ως ασίστ εκλαμβάνεται η τελευταία πάσα πριν τον συνήθως αμαρκάριστο συμπαίκτη που βρίσκεται σε θέση βολής – ακόμα και έξω από το τρίποντο. Αν επομένως ένας αμαρκάριστος στο τρίποντο έχει ποσοστό 50% και κάτω από το καλάθι 90-100%, η δεύτερη περίπτωση σχετίζεται με ασίστ σχεδόν διπλάσιας αξίας. Ακούγαμε για τον Στόκτον εκεί στα 90s για 20 ασίστ και απορούσαμε. Όταν είδαμε το παιχνίδι και τον τρόπο εκχώρησης που εφαρμοζόταν, καταλάβαμε και μετριάσαμε στο μυαλό μας τις επιδόσεις.

Τα ποσοστά ενός σουτ σχετίζονται και αυτά μόνο με αριθμούς και δεν μας λένε αν ο παίκτης σούταρε κάτω από το καλάθι ή από τα 3 ή 6 μέτρα. Αν ήταν μαρκαρισμένος, τελείως ελεύθερος ή αν βοηθήθηκε από σκριν συμπαικτών του. Επίσης τα ποσοστά δεν σχετίζονται με τον αριθμό των προσπαθειών αλλά και το πόσο πολύτιμος είναι ένας παίκτης για την ομάδα του (αν ας πούμε είναι το αστέρι της ομάδας τότε όλες οι αντίπαλες άμυνες προσαρμόζονται επάνω του).


Αλλά και στις άλλες κατηγορίες υπάρχουν οι ανάλογες ελλείψεις σχετικά με την απεικόνιση της καθαρής πραγματικότητας στα νούμερα. Στον τομέα των λαθών, το σφάλμα του πλέη μέικερ που οδηγεί σε αιφνιδιασμό της αντίπαλης ομάδας (που εδώ έχει ποσοστό επιτυχίας τουλάχιστον 80%) είναι πολύ πιο οδυνηρό από εκείνο του ψηλού στο λόου ποστ, όπου απλά η μπάλα αλλάζει κατοχή (και ο αντίπαλος έχει ποσοστό επιτυχίας στην επίθεση ας πούμε γύρω στο 50%, άρα πολύ χαμηλότερο). Στα κοψίματα υπάρχουν άλλες λεπτομέρειες όπως είναι οι απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν μαθαίνονται από την ανάγνωση των στοιχείων της εκτύπωσης των αριθμών:
- Το κόψιμο αποσόβησε ένα σίγουρο καλάθι;
- Σε ποιον έρχεται η κατοχή της μπάλας στη συνέχεια;
- Σε ποιο χρονικό σημείο του παιχνιδιού συνέβη;
- Πόσα φάουλ είχε ο αμυντικός;
Όσο δε αφορά τα κλεψίματα, και εδώ υπάρχουν οι ίδιες απορίες για την εκδήλωση αιφνιδιασμού ή την απλή αλλαγή κατοχής της μπάλας. Μια άλλη λεπτομέρεια, που και αυτή δεν αποσαφηνίζεται, έχει να κάνει με τα όρια ανάμεσα σε ένα κλέψιμο και σε ένα λάθος που συχνά είναι δυσδιάκριτα.


Τι δεν μας λένε καθόλου τα στατιστικά


Αν και συμφωνούμε ότι μπορεί να είναι τεχνολογικά δυνατό να καταγράψει κανείς πολλά περισσότερα στοιχεία και να απαντήσει σε πλήθος ερωτημάτων όπως αυτά που τέθηκαν παραπάνω, υπάρχουν όμως και αρκετά δεδομένα που η στατιστική δεν μας λέει τίποτα απολύτως:

1. Κίνηση χωρίς τη μπάλα: Κατά την γνώμη μας είναι το ίδιο σημαντικό να κινείται ένα μέλος της ομάδας χωρίς τη μπάλα. Άλλωστε, κατά μέσο όρο, η μπάλα περνάει από τα χέρια του παίκτη μόνο στο 20% του χρόνου της επίθεσης, άρα το υπόλοιπο 80% αυτός κινείται δίχως τη μπάλα. Τα κοψίματα μέσα στη ρακέτα, τα σκριναρίσματα πάνω στον αμυντικό, η κίνηση στην περιφέρεια, και βέβαια η ομαδική περιστροφή ρολόι ή αντίθετα είναι γεγονότα που δεν αποτυπώνονται πουθενά στα αριθμητικά μεγέθη.

2. Ομαδική άμυνα: Οι συντονισμένες αμυντικές προσπάθειες όπως είναι οι αλληλοκαλύψεις, οι βοήθειες στον επιθετικό και η άμυνα χώρου δεν αξιολογούνται ακόμη και με προσεκτική ανάγνωση και μελέτη του φύλλου της στατιστικής. Και βέβαια δεν είναι μόνο οι βασικές αμυντικές κατηγορίες που περιγράφονται, οι οποίες διαμορφώνουν την ομαδική αμυντική παρουσία.


3. Προσωπική άμυνα: Το ίδιο και σε ατομικό επίπεδο, οι τρόποι που αξιολογείται επιπλέον μία έντονη αμυντική ενέργεια δεν αποθηκεύονται στους υπολογιστές. Τέτοια παραδείγματα αποτελούν τα σουτ που αλλοιώνονται, οι πάσες που καταλήγουν σε λάθος, τα κερδισμένα επιθετικά φάουλ και η καταπόνηση του επιθετικού, όλα τους αποτέλεσμα της αμυντικής προσήλωσης των αγωνιζομένων ξεχωριστά.


Τι θα θέλαμε ακόμα να μάθουμε


Πέρα από αυτά που δεν περιγράφονται καθόλου και πάνω από τις αρκετές ελλείψεις στα στοιχεία των στατιστικών, υπάρχουν και κάποια πράγματα που θα θέλαμε να μάθουμε ακόμα από αυτή την ηλεκτρονική ‘καταγραφή’ του παιχνιδιού:

- Οι προσπάθειες (εύστοχες και μη) για σουτ σε σημαντικά χρονικά σημεία του παιχνιδιού όπως ας πούμε είναι η τέταρτη περίοδος ή τα τελευταία λεπτά. Βέβαια έχουμε κατά καιρούς ή συχνότερα ακούσει για τέτοια στοιχεία αλλά όχι τόσο συστηματικά όσο θα θέλαμε. Φωτεινό τέτοιο παράδειγμα είναι ο μεγάλος πρωταθλητής Νταντόνι που, παρόλο που ήταν άστοχος σε μεγάλα χρονικά διαστήματα των αγώνων, ωστόσο κατάφερνε στα κρίσιμα λεπτά να βρίσκει τη λύση (βλέπε Γάνδη 1988 στον τελικό Τρέϊσερ-Μακάμπι).

- Η απόδοση παικτών ή ομάδων σε κρίσιμα παιχνίδια. Όλοι γνωρίζουμε για τους πρωταγωνιστές (παίκτες ή ομάδες) της κανονικής περιόδου και για διαφορετικούς νικητές των πλέη οφ. Ξέρουμε για τους πολυνίκεις των φιλικών και για τους πρωταθλητές των μεγάλων τουρνουά. Ασφαλώς και εδώ τα συνήθη και περισσότερα νούμερα δεν μπορούν να μας διαφωτίσουν. Ας δούμε τους Μπουλς του 93, παρόλο που οι Σανς είχαν πάρει τα σκήπτρα στην κανονική περίοδο για να θυμηθούμε.

- Η ποιότητα των συμπαικτών και η θέση της κάθε ομάδας στο πρωτάθλημα. Η απόδοση ενός συγκεκριμένου παίκτη δεν μπορεί να εκφραστεί μόνο με απόλυτους αριθμούς αλλά εξαρτάται από το προφίλ αυτών που τον πλαισιώνουν καθώς και από την ανταγωνιστικότητα της ομάδας του. Για παράδειγμα, ο Μίτσελ Ουίγκινς στον Πανιώνιο δεν μπόρεσε να σημειώσει τις επιδόσεις του στο Μίλωνα ή το Σπόρτιγκ, παρόλο που οι χρονιές εκείνες ήταν κοντά η μία στην άλλη.

- Κάθε στατιστική αξιολογείται διαφορετικά ανάλογα με το πρωτάθλημα, τη χώρα ακόμη και την ήπειρο που αναφέρεται. Δεν μπορούν δηλαδή να αποτιμηθούν με τον ίδιο τρόπο και ο ηγέτης μίας μεσαίας ομάδας του ‘σπαγγέτι σιρκουϊ’ και ο πρώτος σκόρερ μίας Χάποελ. Δεν έχουμε ξεχάσει ασφαλώς τον Τζ. Τζ. Γιούμπανκς που από τις απλά όμορφες στιγμές του στο Σπόρτιγκ, απογειώθηκε στο Ισραήλ με ασύλληπτα νούμερα στο σκοράρισμα.


Η διαφήμιση των παικτών


Μία από τις σκοπιμότητες που ίσως εξυπηρετεί η στατιστική είναι και η διαφήμιση και προώθηση των παικτών σε παραπάνω από τα πραγματικά και φυσιολογικά τους επίπεδα. Τέτοια φαινόμενα έχουμε δει αρκετά και τα οποία κατέληξαν σε παίκτες που ήταν βέβαια πρωταγωνιστές (με πράγματι έξοχους αριθμούς στις ομάδες τους) αλλά που κατέληξαν σε ναυάγιο μετά τις μεταγραφές τους (με βάση πάντα τις ανάγκες και τους στόχους των νέων τους συλλόγων). Τέτοια παραδείγματα είναι ο Άντονι Κουκ που πήγε από την Αριζόνα του Σων Έλιοτ στον ΠΑΟΚ του Πρέλεβιτς το 89-90 αλλά και ο Τέρι Μιλς εκείνη τη χρονιά που ήταν ένα μεγάλο φιάσκο (με βάση το ντόρο που είχε δημιουργηθεί). Ας μη μιλήσουμε βέβαια για το υποτιθέμενο ‘φαινόμενο’ Ντάνι Φέρι (μέχρι το Ντιουκ έφτασαν τα ψωμιά του).


Η στατιστική είναι μέσο και όχι αυτοσκοπός


Μετά από όλες αυτές τις παραθέσεις, τα παραδείγματα και την προσπάθεια ανάλυσης του ζητήματος καταλήγουμε σε μία σειρά από καθαρά συμπεράσματα:


1. Η στατιστική στα συντριπτικά περισσότερα σημεία της είναι μέσο και όχι αυτοσκοπός. Δεν είμαστε απόλυτοι ασφαλώς γιατί το ομαδικό σκορ (= να σκοράρω πόντους και να δεχθώ λιγότερους), που είναι μέρος της στατιστικής, είναι βέβαια αυτοσκοπός. Αλλά το να επιδιώκει ένας παίκτης να κάνει ένα κλέψιμο παραπάνω μόνο και μόνο για να προσθέσει στο tendex ή στο efficiency δεν συνάδει με την απλή λογική του παιχνιδιού.

2. Η στατιστική, παρόλα αυτά, είναι πολύ σημαντική και έχει βοηθήσει σε μία πιο οργανωμένη μελέτη του αθλήματος κυρίως από τους ειδικούς (πρώτα οι προπονητές και οι παίκτες και έπειτα οι δημοσιογράφοι) αλλά και από τους ίδιους τους απλούς φιλάθλους. Είναι και ένας από τους λόγους της βελτίωσης και συστηματοποίησης τους παιχνιδιού τελευταία.

3. Η στατιστική είναι κυρίως εργαλείο, ένα μέσο κατανόησης και ανάλυσης του παιχνιδιού, κυρίως στις δευτερεύουσες κατηγορίες. Πολύ σωστά επομένως επικαλείται από τους προπονητές όταν αυτοί χρησιμοποιούν στοιχεία που θα τους βοηθήσουν για να χτίσουν την εικόνα ενός παιχνιδιού.

4. Η στατιστική μπορεί να αποτελεί καθρέφτη μόνο στην περίπτωση των πολύ βασικών όπως είναι τα ομαδικά και ατομικά σκορ αλλά και τα ρημπάουντ. Αν και κάποιοι ίσως – και με το δίκιο τους – θα υποστηρίξουν ότι το συνολικό σκορ δεν είναι στατιστική αλλά η βασική μέτρηση του παιχνιδιού.

5. Τέλος, προκειμένου να αξιολογηθούν οι εικόνες και τα ξεχωριστά στιγμιότυπα ενός μεμονωμένου ή περισσότερων αγώνων χρειάζεται ένας συνδυασμός

- της στατιστικής κάλυψης με αρκετά στοιχεία σε πρωτεύοντες και δευτερεύοντες αριθμούς,
- της παρακολούθησης των αγώνων από τα ηλεκτρονικά μέσα (κυρίως στη ζωντανή μετάδοση της τηλεόρασης αλλά και στο βίντεο) και πάνω από όλα
- της δια ζώσης παρακολούθησης των αγώνων δίπλα από τους αγωνιστικούς χώρους στα κλειστά ή ανοικτά γήπεδα.

*: Το κείμενο είχε γραφτεί το Μάρτιο του 2004 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ‘Τρίποντο’ από τον υποφαινόμενο στην τότε Στήλη: Ελεύθερος Σκοπευτής.
_

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Πάει κι αυτό το Μουντομπάσκετ

_
Πάει μας τέλειωσε και αυτό το Μουντομπάσκετ. Και τι θα απογίνουνε εμείς για τόσους μήνες; Παρηγοριά είναι η έναρξη του ΝΒΑ να δούμε τι θα κάνει ο Λεμπρόν με το Μαϊάμι και αν θα στήσει την δυναστεία του. Και η Ευρωλίγκα ασφαλώς σε ένα μήνα σχεδόν με μισή ντουζίνα ομάδες ικανές για τα πάντα. Δεν έχουν όμως τη λάμψη του παγκόσμιου στέμματος που φόρεσαν οι ΗΠΑ και ο Μπίλαπς - που μας είπε πως ήταν μεγαλύτερη στιγμή και από αυτή την κατάκτηση του τίτλου το 2004 με το Ντιτρόιτ. Έκανε εντύπωση ο τρόπος που σήκωσαν το κύπελλο οι παίκτες της Αμερικής. Κανένα τέντωμα χεριών στον ουρανό, κανένα ουρλιαχτό. Αίσθηση ανωτερότητας, αναμενόμενη εξέλιξη ή μήπως και σεμνότητα και άλλα ήθη; Μου γέρνει πιο πολύ προς το δεύτερο. Καθαρό μπάσκετ θέλει ο λαός για να το αγκαλιάσει και πάλι, να το αναδείξει σε κορυφαίο στη γη όπως του αξίζει. Και στην Τουρκία το αγκάλιασε αρκετά.


Το παιχνίδι κέρδισε πόντους από αυτό το τουρνουά τόσο σε νούμερα τηλεθεάσεων, προσέλευση κόσμου στα γήπεδα, τηλεοπτική κάλυψη χωρών ανά τον κόσμο, επισκεψιμότητα στα sites αλλά και καλό θέαμα στο γήπεδο. Έγιναν σπουδαία παιχνίδια, περιττεύει να τα αναφέρουμε, που έκοψαν την ανάσα, κι ακόμα τα πρώτα βιολιά της επίθεσης πήραν τα κλειδιά: Ντουράντ, Σκόλα, Κλέιζα, Τεόντοσιτς, Χουέρτας .. Σε πείσμα του κόμπλεξ πολλών προπονητών που θέλουν να μετατρέψουν τους παίκτες σε άβουλα στρατιωτάκια μιας μηχανής, ανήμπορα να πάρουν πρωτοβουλίες στην σωστή στιγμή. Και τον κόσμο να αραιώνει σιγά-σιγά με το μπάσκετ που παίζουν.


Κάποιοι μίλησαν για πολύ κακό τελικό. Γιατί άρεσε καλύτερα ο τελικός της Σαϊτάμα που οι ηττημένοι Έλληνες έβαλαν 47 πόντους; Σύμφωνοι, ο τελικός ήταν μέτριος, και φταίει βασικά η ΦΙΜΠΑ που τον όρισε αμέσως, την άλλη μέρα, μετά τον ημιτελικό. Οι ομάδες και ειδικά η Τουρκία είχαν αδειάσει. Πώς θέλουν να γίνονται μεγάλοι τελικοί; Πώς να δώσεις τη δυνατότητα για την έκπληξη; Μέγα λάθος. Ας το ξανασκεφτούμε, ας μεγαλώσουμε μία - δύο μέρες το τουρνουά για να χωρέσουμε ρεπό. Εγώ πάντως θα τα γράφω αυτά και στο blog και αλλού για να επικρατήσει λίγη λογική.

Όσο για τη Σερβία έχει ο καιρός γυρίσματα. Θυμόμαστε όλοι το ξύλο και την ανοχή στο παιχνίδι των Σέρβων (βλ. Σάβιτς κλπ), τον Πιτσίλκα το 2002 με την Αργεντινή στην μεγαλύτερη σφαγή ομάδας και άλλα πολλά τόσα χρόνια από το λόμπι. Ας μην του κακοφαίνεται σήμερα επομένως του σοφού Ντούντα. Ο κόσμος δεν έχει αμνησία και ξέρει την αλήθεια (= μη λήθη, δεν ξεχνώ).


Για την ομάδα των ΗΠΑ και τη σύγκριση με τις παλαιότερες που πολλοί έκαναν, εκείνες είχαν πιο μεγάλα αστέρια από αυτή την ομάδα, αλλά μην ξεχνάμε ότι στο σημερινό μπάσκετ υπάρχουν ΚΑΙ μεγάλα αστέρια (Λεμπρόν, Κόμπι, Ουέιντ αλλά και μεγάλοι Ευρωπαίοι: Νοβίτσκι, Γκασόλ, Πάρκερ). Το μπάσκετ και τα ομαδικά σπορ έχουν λιγότερη φαντασία σήμερα, αλλά δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα. Τηρουμένων των αναλογιών όμως έχουμε κορυφές όπως ο Λεμπρόν που μπορεί να τους ξεπεράσει όλους (το είπε και ο ίδιος Τζόρνταν άλλωστε). Όσο για τον Ντουράντ, ήταν καταπληκτικός, τα είδαμε όλοι και θα το αποδείξει το μέλλον. Το ΝΒΑ μπορεί να αποτελέσει το μέσο για όμορφο και θεαματικό μπάσκετ, κυρίως αυτό.

Κάποιοι μίλησαν για άδειες κερκίδες σε αγώνες. Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους για τα εισιτήρια. Όταν όμως έχεις δύο αγώνες με ένα πακέτο εισιτηρίου (ή και 3 σε κάποιες περιπτώσεις), οι φίλαθλοι δεν παρακολουθούν όλα τα ματς, για αυτό στα νωρίς παιχνίδια παρατηρήθηκαν πολλά κενά καθίσματα. Ακόμα είχαμε γήπεδο 22-23 χιλιάδων στην Πόλη και όλα σχεδόν χωρητικότητας από 10 χιλιάδες και πάνω (εκτός Καισαρείας με 7,5 χιλιάδες αλλά στολίδι). Οι αριθμοί μιλούν και δίνουμε τέλος εδώ.


Για τον Ντουράντ λίγα λόγια ακόμα. Είναι αστέρι πρώτης γραμμής, αυτό το ξέραμε και πριν το τουρνουά και απομένει να δούμε αν θα κάνει την Οκλαχόμα διεκδικήτρια τίτλου. Πέρα από όσα λέγαμε για τις ΗΠΑ ότι έχουν ομάδα και εθνική συνείδηση, σύμφωνοι, μα χωρίς το αστέρι σου δεν κάνεις αυτή τη διαφορά. Τέλος εδώ, δεν το συζητάμε, το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα με συγκεκριμένα αστέρια για την εξαιρετική πορεία της ομάδας.

Μία αναφορά στην ομάδα της Τουρκίας και το κοινό της. Οι φίλοι της έδειξαν σεβασμό στον Εθνικό μας ύμνο και υποστήριξαν με θέρμη την εθνική τους χωρίς υπερβολές. Οι παίκτες του Τάνιεβιτς πρόσφεραν βραδιές απολαυστικού μπάσκετ. Ξέμειναν από βενζίνη βέβαια στον τελικό για τους λόγους που είπαμε – όχι πως ήταν φαβορί, μα θα μπορούσαν να σταθούν πιο ανταγωνιστικά. Αναφορικά με τον ημιτελικό και την υποτιθέμενη σφαγή των Σέρβων, όσοι κλαίγανε για αυτή είναι οι ίδιοι που κλαίγανε όταν η Γιουγκοσλαβία είχε χτίσει τη δυναστεία και το λόμπι της. Τρέχα γύρευε. Όπως και άνθρωποι που ούρλιαζαν όταν έβαζαν καλάθι οι αντίπαλοι των ΗΠΑ στο Πεκίνο, προχθές τους κολάκευαν με τόσο αστείο τρόπο.


Θα μας λείψει η πανδαισία και ο ήχος από το γλίστρημα των παπουτσιών στο παρκέ. Ο εκκωφαντικοί ήχοι, επιφωνήματα θαυμασμού στα άλεη ουπ back door από το πουθενά, το ρεσιτάλ τριπόντων στο Βραζιλία-Αργεντινή, οι πανηγυρισμοί των buzzer beaters, οι αμέτρητες εναλλαγές του σκορ σε τόσα παιχνίδια και οι εκφράσεις στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών που συναγωνίζονταν σώμα με σώμα. Οι Λιθουανοί που πρόσφεραν απλόχερα θέαμα χωρίς τυμπανοκρουσίες, ο Χουέρτας: ο Βραζιλιάνος Στιβ Νας, ο δυναμίτης Σκόλα (πόσα χρόνια έχει να υπάρξει τέτοιος σέντερ;) και τόσοι άλλοι που έδωσαν το στίγμα τους εδώ. Να είμαστε καλά, το Λονδίνο το 2012 είναι κοντά αλλά και η Ισπανία το 2014 με το φιλόδοξο εγχείρημα του μπασκετικού Μπερναμπέου των 120 χιλιάδων θεατών. Και για διάλειμμα - αναμονή του χρόνου, μία βόλτα στο Βίλνιους, το Κάουνας και την Κλάιπεδα δεν βλάπτει.
_

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Αποκλεισμός 2010: Τέλος Εποχής

_
Εννέα ολόκληρα χρόνια έχουμε να δούμε την Εθνική μας τόσο νωρίς εκτός της διεκδίκησης των κορυφαίων θέσεων σε μία μεγάλη διοργάνωση. Και πάλι στην Τουρκία στο Ευρωπαϊκό του 2001 συνέβη τότε το απρόοπτο. Οι βασικές αιτίες για τον πρόωρο φετινό αποκλεισμό μας είναι:

1. Ο αποκλεισμός της Εθνικής οφείλεται όχι τόσο στην ήττα από την Ισπανία που ίσως χάναμε και στους 4 αλλά στις άσχημες διασταυρώσεις που μας έβαλε η FIBA. Δεν μπορεί κύριοι να είμαστε 4οι στο παγκόσμιο ranking και να μας βάζεις χιαστί στους 8, αν βγούμε 2οι στον όμιλο, με τους Αμερικανούς. Και αυτή την Τουρκία πολύ δύσκολα την νικούσαμε για να βγούμε 1οι στον όμιλο, οπότε .. Για να μην αναφέρουμε ότι τους Τούρκους ούτε καν επικεφαλής δεν έπρεπε να τους βάλουν στον όμιλό τους, αν ήταν έτσι και δεν ήμαστε εμείς, δεν είμαι 100% σίγουρος. Εκ των πραγμάτων επομένως ξεκινούσαμε με ένα χάντικαπ. Όσες πονηριές και αν επιστρατεύσαμε (ήττα με τη Ρωσία με κάτω τα χέρια) δεν αποφύγαμε την μοιραία ήττα στο χιαστί.

2. Οι υψηλές προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί στους μπασκετικούς κύκλους. Μέλη της ομάδας, δημοσιογράφοι, φίλοι, παράγοντες και η πλειοψηφία των φιλάθλων θεωρούσαν ως δεδομένη την είσοδό μας στην τετράδα και την διεκδίκηση θέσης στον τελικό και στο βάθρο. Ειδικά μετά τις σαρωτικές εμφανίσεις μας στα φιλικά, οι ελπίδες πολλαπλασιάστηκαν και η θέση στο βάθρο έγινε κάτι σαν ένα μίνιμουμ στόχου (αφού πέρσι με ελλείψεις καταφέραμε τόσα, φέτος που είμαστε πληρέστεροι, μπορούμε περισσότερα: ο λαθεμένος τρόπος σκέψης).


3. Οι ελλείψεις που παρατηρήθηκαν και σε έμψυχο δυναμικό και σε σχέδια αντιμετώπισης καταστάσεων: αγωνιστικά και σε στρατηγική ομάδας.
• Υλικό παικτών, χρειαζόταν ένας ή δύο σουτέρ παραπάνω: Βασιλειάδης ή και Καλαμπόκης ή Πελεκάνος. Οι λόγοι προφανείς αλλά κυριάρχησε το σύνδρομο φόβου έλλειψης ψηλών. Σαν αποτέλεσμα οι κοντοί μας ‘έσκασαν’ από την κούραση.
• Σχέδιο αντιμετώπισης ζώνης: δυστυχώς δεν υπήρχε κάποια αλλαγή στο στυλ μας και όποτε οι αντίπαλοι έπαιζαν ζώνη, το σκορ μας υποχωρούσε αισθητά.
• Στρατηγική πορείας στο τουρνουά: έλειπε έστω και υποτυπωδώς. Με το να καθόμαστε να χάνουμε από τους Ρώσους σημαίνει ότι η ομάδα δεν είχε σχέδιο και ενεργούσε σπασμωδικά την τελευταία στιγμή.
• Πουθενά σχέδιο αντιμετώπισης μεγάλων αντιπάλων για την υπέρβαση (όπως διατρανώναμε ότι θα πάμε ψηλά). Και ας αφήσουμε τις ΗΠΑ απέξω, με την Ισπανία τι γίνεται; Τόσο πολύ να μην μπορούμε να τους κερδίσουμε;

4. Η έλλειψη ενός ηγέτη της ομάδας μας στο τουρνουά. Ενώ έχουμε εν δυνάμει ηγέτες και μεγάλες προσωπικότητες (Διαμαντίδης, Σπανούλης κλπ). Το παιχνίδι της Εθνικής δεν ευνοεί την ατομικότητα που είναι απαραίτητη για να πάρει την ομάδα ο ηγέτης από το χεράκι και να κάνει την διαφορά ειδικά στα ντέρμπι. Αυτό βέβαια είναι ένα χαρακτηριστικό του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και της φιλοσοφίας των προπονητών γενικότερα, και πιο ειδικά στην Ελλάδα (αμυντικολαγνεία παραπάνω από το κανονικό και στείρα ομαδικότητα).

5. Ατυχίες και εξωγενείς παράγοντες: ποιος περίμενε ότι η Ισπανία θα έχανε δύο φορές στον όμιλο της Σμύρνης ή ότι η Νέα Ζηλανδία θα κέρδιζε με 12 πόντους τη Γαλλία; Άλλης μικρότερης σημασίας αιτίες είναι η όχι και τόσο φιλική διαιτησία συγκριτικά με παλαιότερα (μην ξεχνάμε πως παίζουμε σκληρά σαν ομάδα) και το μικρό rotation παικτών στην ομάδα από τον πάγκο (αν και αυτό μπορεί να ενταχθεί στο παραπάνω σημείο 3).


6. Τελευταίος λόγος και με επιφυλάξεις είναι το πιθανό μπούχτισμα των παικτών του ΠΑΟ και του Ολυμπιακού από το πολεμικό κλίμα στην Ελλάδα και το άδειασμα συναισθηματικά για ενότητα καλό κλίμα για προσφορά στην Εθνική. Δεν γνωρίζουμε αν ισχύει κάτι τέτοιο, είναι όμως μία ισχυρή υπόθεση.

ΥΓ: Τέλος εποχής στην Εθνική μετά την αποχώρηση του ηγέτη της. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης όταν αποσυρθεί (ελπίζουμε μετά από πολλά χρόνια) θα είναι ο δεύτερος καλύτερος Έλληνας παίκτης όλων των εποχών πίσω από τον Νίκο το Γκάλη. Ισόβιος καλύτερος αμυντικός στην Ευρώπη και σταρ:
http://basketikos.blogspot.com/2009/07/blog-post_07.html
Παρόλο που δεν έδωσε το μέγιστο του ταλέντου του, ειδικά στην δημιουργία, βλέπεις μας έφαγε το πάσα πάσα πάσα κάποιων προπονητών= εγκλωβίζω την προσωπικότητα του ατόμου στο βωμό της αυτοματοποιημένης τελειότητας. Τιμή και δόξα στον Δημήτρη Διαμαντίδη.
_

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Ατιμωρησία ή ξεκαθάρισμα;


Έφτασε κιόλας Πέμπτη, σε δύο μέρες αρχίζει το παγκόσμιο πρωτάθλημα κι ακόμα να δούμε τις τιμωρίες για τα αλήστου μνήμης επεισόδια του Ελλάδα-Σερβία της περασμένης εβδομάδας. Κάτι διάβαζα για τον Σάσα Τζόρτζεβιτς που λέει πως οι ποινές πρέπει να πέσουν στα μαλακά. Το απίθανο της υπόθεσης είναι ότι συνεργάζεται με τη FIBA για την προώθηση του αθλήματος σε όλο τον κόσμο! Και θέλει να είναι ελαφριές οι ποινές για να μην λείψουν κι άλλοι πρωταγωνιστές μετά από εκείνους των αστεριών των ΗΠΑ, τον Γκασόλ, τον Νοβίτσκι, τον Γιάο, τον Μπόγκουτ ..


Απογοητεύτηκα φίλοι μου, δεν είναι δυνατόν. Η Ελληνική Ομοσπονδία από την άλλη επιχειρηματολογεί με απίθανους τρόπους για να μην τιμωρηθούν οι παίκτες μας! Δεν μπορεί να ισχύσουν, λέει, ποινές πριν από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ή ότι θα προσφύγει ακόμα και στο CAS αν χρειαστεί, για πιθανή δικαίωση. Τι θράσος, να είσαι στους φταίχτες, να ζητάς και τα ρέστα. Είμαστε μασονία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και όλο το παγκόσμιο κύκλωμα γενικά που ανέχεται ανήθικες πράξεις, μας μιλά για την προβολή και το καλό του αθλήματος και άλλα αστεία. Και, άκουσον-άκουσον, έχουμε την καθαρότητα της σκέψης και ασχολούμαστε πώς θα τα πάει η Εθνική μετά από τα επεισόδια και τι θέση μπορεί να καταλάβει.

Είναι τόσο αφελείς. Ο κόσμος αηδίασε με τον Σοφοκλή, με τον Τσαρτσαρή και τον Φώτση, ας το χωνέψουμε. Δεν είναι δα και οι μέγιστοι αστέρες που τους συγχωρούμε τα σφάλματά τους (π.χ. Γκάλης, Γιαννάκης ή και Κόμπι κλπ). Συμφωνώ με την άποψη που ακούγεται και γράφεται ότι αν είμαστε στοιχειωδώς σοβαροί και σεβόμαστε τον εαυτό μας θα έπρεπε να τους τιμωρήσουμε εμείς οι ίδιοι (άμεσος αποκλεισμός των τριών από το παγκόσμιο πρωτάθλημα - το αγωνιστικό κόστος αδιάφορο, το πολύ-πολύ να ζητούσαμε ειδική άδεια από την FIBA για την αντικατάσταση όλων ή κάποιων από αυτών). Τα υπόλοιπα είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες και όπως φαίνεται αυτή είναι η μοίρα μας: εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμό μας, να λιβανίζουμε τον εαυτό μας, να νομίζουμε πως πράττουμε το σωστό και ότι είμαστε στο κέντρο των γεγονότων. Μία υποσημείωση θα καταντήσουμε με τέτοιους τρόπους σκέψης και πρακτικές.


Αν μπορούσαμε τουλάχιστον να παραδειγματιστούμε από το ΝΒΑ και τις δίκαιες ποινές που επέβαλε μετά το Ιντιάνα - Ντιτρόϊτ το 2004 που δεν ξανάγιναν τέτοια επεισόδια και πόσο ανέβηκε η δημοφιλία της λίγκας. Ακόμα να θυμίσω πως το ΝΒΑ είχε στο παρελθόν τιμωρήσει τους Λέϊκερς γιατί ξεκούρασαν τον Τζαμπάρ και τον Μάτζικ σε αγώνα τους στο Σιάτλ. Η λίγκα το θεώρησε έλλειψη σεβασμού για τους φίλους των γηπεδούχων που περίμεναν τους δύο μεγάλους.
_

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

Το λάθος του Λεμπρόν

_
Ο Λεμπρόν Τζέϊμς ανακοίνωσε στα τηλεοπτικά δίκτυα τον επόμενο σταθμό της επαγγελματικής του καριέρας. Για τους ρομαντικούς και λάτρεις της πορτοκαλιάς δεν παρέμεινε στο Κλίβελαντ και επέλεξε τον ζεστό νότο της Φλόριδας και του Μαϊάμι. Προσωπικά δεν είμαι από τους κορυφαίους υποστηρικτές του Λεμπρόν σαν το ιδανικό στυλ παίκτη στο γούστο μου. Προτιμώ κάτι πιο αδύνατο και ντελικάτο. Παραδέχομαι όμως ότι είναι τόσο καταλυτική η παρουσία του που είχε ή έχει ακόμα (;) τα φόντα να διεκδικήσει την θέση του καλύτερου παίκτη όλων των εποχών. Παίκτη με μέσο όρο triple double, τόσο πολύμορφο μα και κορυφαίο σε πολλές κατηγορίες, θεαματικό και ουσιαστικό, μεταμορφωτή της ομάδας του σε λίγα χρόνια χωρίς συμπαίκτες περιωπής, ίσως δει είχαμε ξαναδεί ποτέ. Και κυρίως δεν έχουμε ξαναδεί αυτά που κάνει στο γήπεδο μέχρι πρόσφατα. Ακόμα και οι φανατικοί του Κόμπι ή και ο ίδιος ο Τζόρνταν έλεγαν ότι έχει τα φόντα να τον ξεπεράσει! Μέχρι που έφτασε η περιβόητη Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010 ή τα ξημερώματα της Παρασκευής. Τέτοιος θόρυβος εν αναμονή μιας απόφασης δεν είχε γίνει ούτε με την επιστροφή του Τζόρνταν το 1995. Λίγοι ενθουσιάστηκαν στο άκουσμα της είδησης. Οι πιο πολλοί απλά μετέδωσαν το γεγονός αν εξαιρέσουμε ίσως τους φανατικούς του Μαϊάμι.


Οι οπαδοί των Καβς γεμάτη λύπη, θυμό και οργή. Άλλοι έσκιζαν κι έκαιγαν τις φανέλες του με το 23, πολλοί μιλούσαν για προδοσία και προσβολή που το έμαθαν από τα κανάλια. Οι δηλώσεις του προέδρου των Καβς ήταν σε δραματικούς και οργισμένους τόνους. Έδειχναν και δόσεις μεγάλης πίκρας.

Δεν θέλω να στενοχωρήσω τους φίλους του Λεμπρόν. Είναι μεγάλος παίκτης, μα πόσο μικρός φάνηκε εδώ! Ο μεγαλύτεροι παίκτες όλων των εποχών έχτισαν ομάδες γύρω τους στην ίδια ομάδα και τις ανέδειξαν, δεν έφυγαν στα 26 επειδή δεν τους .. έκατσε να πάρουν τίτλο. Και μάλιστα σε μικρότερη ομάδα με μικρότερους παίκτες. Αυτοί έρχονται σε σένα δεν πάς εσύ σε αυτούς! Βλέπε Κόμπι, Μπερντ, Τζόρνταν, Μάτζικ, Τζαμπάρ (για λίγο μόνο στην αρχή στους Μπακς), Ράσελ, Χακίμ. Ακόμα και Γιούιν. Γιατί διάολε, όταν έχεις τα άπειρα λεφτά, μπορείς να έχεις και λίγο χώρο για συναίσθημα. Είναι και η ιστορία του παιχνιδιού αν σε ενδιαφέρει που στο τέλος θα καταγράψει ότι δεν μπόρεσες να δώσεις τίτλους σε μία ομάδα και έφυγες για να τους πάρεις αλλού (που θα τους πάρεις, δεν το συζητάμε). Δύσκολα όμως θα είσαι Τζόρνταν, Τζαμπάρ, Τσάμπερλεν, Μάτζικ, Ράσελ .. όταν αποσυρθείς ..


Το όμορφο παραμύθι των παικτών καταλυτών σε μία ομάδα έλαβε τέλος δυστυχώς. Το ζήσαμε και κοντέψαμε να το δούμε αληθινό. Δεν θέλουν να είναι μόνοι τους, δεν μπορούν, δεν σκοπεύουν να προσπαθήσουν; Ποιος ξέρει; Θέμα χρόνου ήταν να πάρει πρωτάθλημα ο Λεμπρόν με τους Καβς. Οι Καβς δίκαια εξοργίστηκαν επειδή το έμαθαν από τα media, τι υποτιμητικό! Το χρώμα του χρήματος δυστυχώς και της εύκολης δόξας των τίτλων με όποια σύνθεση και όποια ομάδα. Αν αυτό θα τον δικαιώσει στην ιστορία; Δεν το πιστεύω. Θα είναι πια ένας από κάμποσους σταρ. Πριν ήταν ο ένας σταρ, μόνος του, ο καταλύτης της ομάδας και του μπάσκετ ..
_

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Προσδοκίες των τελικών

_
Στα πλαίσια των φετινών τελικών της Α1 του ΕΣΑΚΕ, Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού, περιμένουμε τα παρακάτω:

1. Αμφίρροπες αναμετρήσεις με αγωνιστικό ενδιαφέρον και όχι παράσταση για ένα ρόλο. Και την σειρά των αγώνων να συνεχίζεται μέχρι τα πέντε παιχνίδια, να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια.

2. Ποιοτικά παιχνίδια με μπασκετικό ενδιαφέρον και μεγάλα σκορ. Ο ανταγωνισμός να βρίσκεται μέχρι τέλους και το παιχνίδι να είναι ανοιχτό και σε up tempo.


3. Ανάδειξη κυρίως των πρωταγωνιστών-ηγετών στην σειρά και όχι πρώτα των αμυντικών-εξολοθρευτών. Πολύ θα θέλαμε σκόρερς ηγέτες με τριαντάρες ή και παραπάνω να τους απολαύσουμε.

4. Πολύ καλές τηλεθεάσεις των αγώνων για το όφελος του παιχνιδιού και την αύξηση της δημοφιλίας του. Παίζει ρόλο βέβαια και η προβολή από το κανάλι αλλά είναι ευκαιρία τώρα, δεν μας στριμώξανε και σε κάτι Δευτέρες βλέπετε.

5. Πολλούς φιλάθλους με μπασκετικές φανέλες στις κερκίδες και πολύ λίγες ποδοσφαιρικές. Επιτέλους, οι άσχετοι με το παιχνίδι ας καθίσουν στα σπίτια τους.


6. Παιχνίδια ένας εναντίον ενός που τόσο μας έχουν λείψει. Τα κλειδιά στους πρωταγωνιστές του παρκέ να πάρουν πρωτοβουλίες, πέρα από τα μπλοκάκια του προπονητή.

7. Ένα triple double figure από έναν ηγέτη. Ο Διαμαντίδης είναι ο πιο πιθανός να το καταφέρει. Το πλησίασε άλλωστε και πρόσφατα, γιατί όχι και τώρα. Και βέβαια οποιοσδήποτε άλλος παίκτης μπορεί.

8. Λιγότερη φλυαρία από τους καλεσμένους αναλυτές του αγώνα. Το σχόλιο είναι συνοδευτικό στην τηλεόραση. Άλλο η τηλεόραση, άλλο το ραδιόφωνο και άλλο η εκπομπή ανάλυσης. Ειδικά όταν η φωνή δεν είναι και η πιο κατάλληλη.


9. Να υπάρξει προειδοποίηση στο παιχνίδι σε κάθε βωμολοχία. Αρκετή ηχορύπανση ανεχθήκαμε, καιρός είναι να θυμηθούμε την όποια καλή καταγωγή μας.

10. Επιτέλους ας μην έχουμε άλλες διακοπές κι ανωμαλίες. Ένας θα χάσει στα σίγουρα και μας έχει κουράσει αυτό το πράγμα. Ξυπνήστε πρωταγωνιστές και φορείς αν θέλουμε να μαζευτούμε ξανά.

Καλούς τελικούς και καλό θέαμα!
_

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Παρίσι 2010

_
Η Ευρωλίγκα μας τελείωσε γα φέτος με άξια επικράτηση του καθαρού φαβορί. Για όσους παρακολουθούν την Ισπανική ACB League εκτός από την Ευρωλίγκα, οι Καταλανοί απλά πιστοποίησαν την ανωτερότητά τους. Ο Ολυμπιακός προσπάθησε και το πάλεψε όσο μπορούσε αλλά δεν ήταν δυνατόν να τους πλησιάσει περισσότερο, τα κατάφερε στιγμιαία στους πέντε πόντους.

Τα βασικά σημεία ανωτερότητας της Μπαρτσελόνα:
1. Το σύνηθες επιθετικό ρεσιτάλ με τις απομονώσεις στον Ναβάρο στο ένας εναντίον ενός.
2. Το επιθετικό transition με τον Ρούμπιο να οργανώνει την ομάδα.
3. Η φοβερή κυκλοφορία της μπάλας με τις ασίστ ή τις πάσες για ελεύθερα σουτ στην αδύνατη πλευρά.
4. Οι αμυντικές προσαρμογές και οι βοήθειες κοντά στο καλάθι.
5. Η αποφυγή αιφνιδιασμού των αντιπάλων με γρήγορες επιστροφές.
6. Το διάβασμα κάθε παίκτη ξεχωριστά για βοήθειες ή όχι.


Όσο για τον Ολυμπιακό, η σχετική νοχελικότητα του Τεόντοσιτς, η αποκοπή του Κλέιζα για πολύ χρόνο στην επίθεση και ίσως η έλλειψη ενός ακόμα σουτέρ να είναι κάποιες αιτίες. Ο Παπαλουκάς ήταν πολύ καλός και ο Τσίλντρες προσπάθησε. Όσο για τους ψηλούς, είπαμε, τους διάβασαν οι αντίπαλοι.

Το Final four ήταν ποιοτικά πολύ καλό με εξαίρεση τον πρώτο ημιτελικό Μπαρτσελόνα – ΤΣΣΚΑ. Πλούσια σκορ και συνδυασμός του γρήγορου με το οργανωμένο και (αναπόφευκτα) στατικό παιχνίδι. Μερικά νέα και πιο παλιά αστέρια στον ουρανό: Ρούμπιο, Τεόντοσιτς, Μάριτς, Μακάλεμπ, Βάσεκθ, Χριάπα .. Και βέβαια οι πιο παλαιοί ήταν σταθερές αξίες με πρώτον και καλύτερο τον Ναβάρο.

Μην ξεχάσουμε και κάτι άλλο που εντυπωσίασε και άλλαξε την γνώμη μας για πολλά που υποστηρίζαμε. Οι ποδοσφαιριστές της Μπαρτσελόνα με φανέλες της μπασκετικής να πανηγυρίζουν, όλοι σαν ένα με τον Ναβάρο και τους άλλους. Τελικά είναι μπασκετική ομάδα δεν το συζητάμε. Ασφαλώς περισσότερο από πολλούς άλλους συλλόγους. Μας έδωσε και εμάς ένα μάθημα για να μην διαχωρίζουμε τα σπορ, το κάθε πράγμα είναι διαφορετικό.


Μία μικρή παραφωνία ήταν οι άδειες εξέδρες στον μικρό τελικό και στον πρώτο ημιτελικό. Αν κοιτάξει κανείς στα Final four του NCAA, τα γήπεδα είναι τίγκα ώρες πριν από φίλους του μπάσκετ που διψούν πρώτιστα για το πορτοκαλί τόπι. Το μπάσκετ έχει χιλιάδες τέτοιους πιστούς φίλους ώστε να μην παρατηρείται αυτή η παραφωνία.

Και του χρόνου λοιπόν στο Τορίνο στην μεγάλη ολυμπιακή σάλα για νέες συγκινήσεις.
_
_

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Καϊμακόγλου και Εθνική

_
Αναμένοντας το Παρίσι περνούν οι Ευρωπαϊκές μας μέρες, ευτυχώς που άρχισαν τα play off του ΝΒΑ και η ACB TV μας προσφέρει τους Ισπανικούς αγώνες δωρεάν ακόμα - αλήθεια γιατί η Ευρωλίγκα μας έβαλε τέτοιο τεράστιο κενό στο καλεντάρι της; Οι μπασκετικοί μου βιορυθμοί έχουν πειραχτεί και .. πώς να ξεσυνηθίσω;

Ξαναδιάβαζα τώρα μία συνέντευξη του μόνιμου MVP της Α1 Καϊμακόγλου. Την έδωσε πριν από περίπου δέκα μέρες. Έχω πάθει πλάκα με την άνοδο αυτού του παίκτη. Που πάνω από όποιες ομαδικές τακτικές και στερεότυπα απόδοσης έδωσε κάτι το διαφορετικό στο παιχνίδι και ξεχώρισε. Έδωσε ψήγματα ατομικού ταλέντου, πρωτοβουλίας και αντισυμβατικού (για τα Ελληνικά δεδομένα) μπάσκετ. Και σάρωσε. Εύγε νέε μου, χαιρόμαστε να σε βλέπουμε!


Θυμίζει έντονα την έκρηξη του τότε πύραυλου Ντικούδη που τον ανακάλυψε ο Πολίτης. Μπράβο Κώστα Πολίτη. Και μπράβο τώρα στον Γιώργο Μπαρτζώκα όσο του αναλογεί για την εκτόξευση του Κώστα. Μόνο αγαπητέ Κώστα πήγαινε στο εξωτερικό να παίξεις μπάσκετ, να μην γίνεις κι εσύ άβουλο .. στρατιωτάκι του μεγάλου .. στρατού μόνο για ένα παχυλό συμβόλαιο.

---------------------------

Μετά από όλα αυτά σκέφτηκα και την πιθανή δωδεκάδα της Εθνικής για το Παγκόσμιο. Υποκειμενική είναι η λίστα, το ξεκαθαρίζω αλλά μπορώ κιόλας να αιτιολογήσω τις προτιμήσεις μου.

Οι σίγουροι:
- Γκάρντ: Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Σπανούλης.
- Σμολ Φόργουορντ: Καϊμακόγλου, Βασιλειάδης.
- Ψηλοί: Σοφοκλής, Μπουρούσης, Φώτσης.

Μένουν τέσσερις θέσεις:
Γκάρντ: ένας μεταξύ Ζήση, Καλαμπόκη, ίσως και Καλάθη, Παππά.
Φόργουορντ: Ένας μεταξύ Περπέρογλου, Ταπούτου (Βασιλόπουλου)
Και ψηλοί: Δύο μεταξύ Κουφού, Μαυροκεφαλίδη, Πρίντεζη
ίσως και Γλυνιαδάκη σε περίπτωση τραυματισμών.


Καταλάβατε φίλοι μου πως στις προτιμήσεις μου δεν βρίσκεται ο Βασιλόπουλος για φέτος (στο 3 σαφώς και προτιμώ τον Ταπούτο) λόγω της υποτονικής έως ελάχιστα καλής παρουσίας του και ο Τσαρτσαρής βέβαια που έκλεισε τον κύκλο του στην Εθνική και αποχώρησε μόνος του πέρσι.

Αουτσάιντερ παραμένουν οι Παπανικολάου και κάποιοι άλλοι που ίσως ξεπεταχτούν σε περίπτωση απευκταίων τραυματισμών. Οι υπόλοιποι που θα καλεστούν απλά θα συμπληρώνουν την δεκαοκτάδα χωρίς σημαντικές πιθανότητες για την τελική επιλογή.

ΥΓ: Συγγνώμη για το μακρύ διάστημα της απουσίας μου - φόρτος εργασίας και έλλειψη χρόνου βλέπετε. Σκοπεύω όμως να πυκνώσω τα γραπτά μου με κάποια νέα posts έκπληξη!
_

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

108.713

_
Δεν είναι πληθυσμός ολόκληρης πόλης, δεν είναι ένα υπέρογκο ποσό ετήσιας αμοιβής κάποιου μεγαλογιατρού ή δικηγόρου. Ούτε τα εβδομαδιαία έξοδα κάπου Κροίσου της show biz. Δεν θα μπορούσε να είναι ούτε ένα αστρονομικό ποσό, αποτέλεσμα πολύπλοκων μαθηματικών υπολογισμών. Ακόμα δεν είναι ούτε καν ο αριθμός των φιλάθλων που έχουν παρακολουθήσει ένα ποδοσφαιρικό αγώνα στην Ευρώπη τα τελευταία είκοσι χρόνια.


Στις 14 Φεβρουαρίου 2010, ένα πλήθος από 108.713 ανθρώπους παρακολούθησε στο Στάδιο Cowboys του Ντάλας τον Αγώνα Ανατολής-Δύσης 141-139, σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ προσέλευσης για αγώνα μπάσκετ. Θα μπορούσαν να χωρέσουν και 120.000 και παραπάνω αν δεν είχαν τις σκηνές για το show και κάποια κενά στις κερκίδες με πανώ! Οι γιγαντοοθόνες που είχαν στηθεί επέτρεπαν και στους πιο απομακρυσμένος φιλάθλους να παρακολουθούν. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν οι 78.129 θεατές που στις 13 Δεκεμβρίου 2003 παρακολούθησαν τον αγώνα του NCAA ανάμεσα στο Κεντάκι και το Μίσιγκαν στο Ford Field του Ντιτρόιτ. Πιο πολλοί από 30 χιλιάδες παραπάνω ήταν προχθές. Κάποιοι θα έμεναν εκστασιασμένοι ακόμα και με προσέλευση 80 ή 90 χιλιάδων. Κι όμως έσπασαν όλα τα ρεκόρ.

Τα λόγια είναι πλεονασμός και ας καθίσουμε να σκεφτούμε το συγκλονιστικό επίτευγμα και τη δυναμική που έχει το ομορφότερο παιχνίδι στη γη. Και είναι μόνο μερικά από όσα μπορούμε να καταφέρουμε! Αισθάνομαι τυχερός που κάθισα μέχρι τις επτά το πρωί να το παρακολουθήσω. Θα μείνει στην ιστορία σαν ένα από τα γεγονότα σταθμός της πορτοκαλιάς!


----------------
ΥΓ1: Προς αξιότιμο κύριο Στερν. Η ιδέα αυτή ας υλοποιηθεί και στην Ευρώπη. Είτε σε μία κλειστή ποδοσφαιρική αρένα κατάλληλα διαμορφωμένη (Άμστερνταμ, Σάλκε κλπ) ή και σε ανοιχτό γήπεδο το καλοκαίρι (π.χ. Μπερναμπέου, Ντα Λουζ κλπ). Εύκολο να μαζέψουμε τουλάχιστον 60 χιλιάδες κόσμο.

ΥΓ2: Τα περί της επίσκεψης του ισόβιου επικεφαλής δεν θα τα σχολιάσουμε. Εκείνου που τους κορόϊδευε ότι τάχα είναι μαϊμούδες, που προχθές μιλούσε για πανηγυράκι και με μία απλή δήλωση για τη λαοθάλασσα ότι στους Αμερικάνους αρέσει πολύ το μπάσκετ.
_

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

'Ανοιχτό' μπάσκετ – Μέρος Δεύτερο

_
Σύνδεση με το προηγούμενο: Η μαγεία του ανοιχτού μπάσκετ ξεκίνησε από τα εφηβικά μας χρόνια, μα και τελευταία προσπαθεί να περάσει στο πλατύ κοινό, όπως ακριβώς συμβαίνει και με άλλα δημοφιλή σπορ. Το μπάσκετ έχει μία νέα ευκαιρία να αναπτυχθεί κι άλλο.


Παρατηρούμε επομένως πως γίνεται μία προσπάθεια από όλους για την παρουσίαση νέων εκδοχών των κλασσικών αθλημάτων τους προσβλέποντας στην ολοένα και μεγαλύτερη διάδοσή τους. Και το μπάσκετ δεν πρέπει να μείνει αδρανές σε όλα αυτά. Πόσο μάλλον όταν τα παιχνίδια σε ανοιχτό είναι κλασσικά για το άθλημά μας.


Ποια είναι λοιπόν η πρότασή μας; Εμείς λέμε ναι σε ένα πραγματικό “ανοιχτό” μπάσκετ και στα κορυφαία επίπεδα. Με κανονικές διαστάσεις, ίδιους κανονισμούς όπως ακριβώς και στις κλειστές αίθουσες. Γιατί άραγε είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο;

- Ένα μειονέκτημα του μπάσκετ είναι πως λόγω των κλειστών σταδίων που διεξάγονται οι αγώνες του, υπάρχει μία απομόνωση από το φυσικό περιβάλλον.
- Είναι ανάγκη να δοθούν νέες εικόνες στους φιλάθλους του, έστω και αν η πραγματική ουσία του παιχνιδιού παραμένει η ίδια.
- Θα υπάρχει μία καλύτερη αντιστοίχιση του μαζικού παιχνιδιού - που γίνεται κατά κόρον στα ανοιχτά - με το επαγγελματικό.
- Τα παραδείγματα από τα άλλα αθλήματα όπως δόθηκαν παραπάνω είναι τέτοια που προσβλέπουν σε μία ασφαλώς μεγαλύτερη διάδοσή του παιχνιδιού.


Ας δώσουμε τώρα και κάποιες ιδέες προς αυτή τη κατεύθυνση, για τον τρόπο που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο:

- Αρχικά το μπάσκετ που θα παίζεται στα ανοιχτά θα είναι το συμβατικό με τους ίδιους κανόνες. Οι προδιαγραφές των γηπέδων πρέπει να καθοριστούν κι αυτές (π.χ. δάπεδο, ταμπλό, στεφάνια κλπ).
- Κατά αρχήν, θα προτείναμε κάποια τουρνουά 3-5 ημερών τους καλοκαιρινούς μήνες να διεξάγονται σε ανοιχτά. Για παράδειγμα στην φόρμουλα των τουρνουά Όπεν που γίνονταν κάποτε μεταξύ NBA και FIBA.
- Αργότερα, να μπορούν οι ομάδες να επιλέγουν τη διεξαγωγή κάποιων αγώνων τους σε ανοιχτά, αν τηρούνται κάποιες προϋποθέσεις (π.χ. προδιαγραφές γηπέδου, εποχή του χρόνου κλπ), στοχεύοντας έτσι σε ένα ενιαίο μπάσκετ κατά κάποιο τρόπο.
- Στην περίπτωση που οι κανονισμοί του “ανοιχτού” μπάσκετ είναι διαφορετικοί, ας γίνει μία προσπάθεια κατοχύρωσης και συστηματοποίησής του, στοχεύοντας όχι μόνο να γίνει επίσημο άθλημα αλλά ακόμα και Ολυμπιακό σε κάποιο όχι μακρινό βάθος χρόνου (π.χ. 3 on 3, μπάσκετ δρόμου κλπ).

Τα οφέλη ενός τέτοιου ανοίγματος είναι διόλου ευκαταφρόνητα έστω και αν πιθανόν να μην μπορούν αν γίνουν αντιληπτά με την πρώτη ματιά:

- Ενώ στην ουσία θα πρόκειται για το ίδιο παιχνίδι, θα υπάρχει η ψευδαίσθηση - μέσα και από τη διαφήμιση - του καινούργιου και διαφορετικού τραβώντας έτσι περισσότερα βλέμματα.
- Προσελκύονται νέοι φίλαθλοι που για διάφορους λόγους δεν ήταν συνηθισμένοι να βλέπουν αθλήματα του κλειστού χώρου.
- Προσφέρεται μεγαλύτερη ποικιλία και ευχαρίστηση στους φιλάθλους λόγω ενός παιχνιδιού που δεν είναι κλεισμένο μέσα σε μία σάλα, αλλά που συνυπάρχει αρμονικά με το φυσικό περιβάλλοντα χώρο.
- Υπάρχει ωφέλεια και στους αγωνιζόμενους στον κλειστό χώρο, λόγω της εξάσκησής τους στις πιο δύσκολες συνθήκες του ανοιχτού.
- Τα μικρά παιδιά και ιδιαίτερα τα ταλέντα θα παίζουν το παιχνίδι με τις ίδιες συνθήκες που πιθανόν να παίζουν και στην κορυφή μελλοντικά.



Φαντάζεστε τελικό πλεη οφ του πρωταθλήματος μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στο Παναθηναϊκό στάδιο με πενήντα χιλιάδες κόσμο; Ή και τελικό Όπεν τουρνουά Σαν Αντόνιο - Ρεάλ Μαδρίτης με εβδομήντα πέντε χιλιάδες κόσμο στο κατάλληλα διαμορφωμένο Μπερναμπέου; Ή μήπως τον κορυφαίο υπερτελικό ΗΠΑ - Ευρώπης στο Ολυμπιακό στάδιο του Βερολίνου; Τι λέτε, ξεκινάμε προς τα εκεί; Πόσο περισσότεροι άραγε θα γνωρίσουν και θα καταλάβουν τι εστί η μαγεία της πορτοκαλί θεάς; Και το παιχνίδι θα πάρει επάξια τη θέση που του αρμόζει. Χωρίς όρια, χωρίς οροφές και θόλους (dome).
_

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

'Ανοιχτό' μπάσκετ - Μέρος Πρώτο

_
Ο ήχος από το σκάσιμο της μπάλας ακούγεται στα αυτιά μας δύο τετράγωνα μακριά. Καθώς πλησιάζει κανείς διακρίνει ολοένα και περισσότερο τις φιγούρες των νεαρών που παθιάζονται στη “μονή” τους αναμέτρηση. Το ανοιχτό γηπεδάκι της συνοικίας είναι καθαρό και καλοδιατηρημένο. Λίγο το δίχτυ είναι σκισμένο σε δύο μεριές αλλά τι να κάνουμε; Ο στόχος για το στοίχημα που συμφώνησαν τα παιδιά δεν επιτρέπει χαλαρότητες και ολιγωρίες. Ξάφνου ο ψηλόλιγνος έφηβος παίρνει την εσωτερική και αφού πατάει δυνατά, σηκώνεται κάθετα και καρφώνει τη μπάλα με τα δύο χέρια. Έκσταση. Τι έκανε ο παίκτης; Η τριάδα του κέρδισε το έπαθλο. Σταματούν για λίγο τον αγώνα, συσκέπτονται και ξανά από την αρχή.


Τα ανοιχτά γήπεδα του μπάσκετ είναι μέσα στην καρδιά μας. Στα μονά, στα διπλά, στις μάχες ένας εναντίον ενός ή και παραπάνω. Την άνοιξη και το καλοκαιράκι αλλά και μέσα στο καταχείμωνο με τους αέρηδες και τις βροχές η ένταση και η ποιότητα δε λείπουν σχεδόν ποτέ. Με το τσιμέντο, το πλαστικό δάπεδο αλλά και το κακοτράχαλο έδαφος ώρες-ώρες που εγκυμονούν και κινδύνους τραυματισμών. Όλοι μας, λιγότερο ή περισσότερο, εκεί έχουμε πρωτογνωρίσει την εμπειρία με το παιχνίδι. Μπορεί το άθλημα να ανακαλύφθηκε και πρωτοπαίχθηκε στις κλειστές αίθουσες, όμως οι πιο πολλοί από εμάς, η συντριπτική πλειοψηφία, έκαναν τα πρώτα τους βήματα στα ανοιχτά.

Πόσοι μεγάλοι παίκτες δεν έχουν μεγαλουργήσει στα ανοιχτά γήπεδα; Να ξεκινήσουμε από τους νεώτερους με τον Στεφόν Μάρμπουρι στις παραστάσεις του στα 3 on 3 της Νέας Υόρκης, στα γήπεδα με τα συρματοπλέγματα και με τις αλυσίδες αντί για διχτάκια;. Να πάμε στο χορευτή Κώστα Πετρόπουλο που περπατούσε στις μύτες στο ανοιχτό της οδού Ναυαρίνου στην Πάτρα; Να μιλήσουμε για τον αυτοκράτορα Βασίλη Γκούμα με το μοναδικό του στυλ ή για τον κορυφαίο βιρτουόζο Γιώργο Αμερικάνο της βασίλισσας ΑΕΚ; Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος ιδιαίτερα όσο πηγαίνουμε τον χρόνο προς τα πίσω.


Όπως έλεγε ο προπονητής μου, υπάρχουν κάποιες ιδιαιτερότητες στο “ανοιχτό” μπάσκετ. Πρώτα είναι ότι οι σουτέρ του είναι καλύτεροι από ότι στο κλειστό. Δεύτερον, η σκληράδα και μαχητικότητα υπερέχουν και αυτά. Για την τεχνική δεν ανέφερε τίποτα. Τους λόγους αυτούς τους αποδέχθηκα έτσι απλά χωρίς άλλη σκέψη. Δεν αναρωτήθηκα καθόλου. Αργότερα, όντας εμπειρότερος, με περισσότερες μπασκετικές παραστάσεις και εικόνες σκέφτηκα ότι είχε δίκιο. Γιατί ο σουτέρ πρέπει να συνυπολογίσει τον αέρα και τις άλλες ιδιαιτερότητες που συναντούνται στο φυσικό περιβάλλον. Και όλοι οι παίκτες, για να αντεπεξέλθουν στις αντιξοότητες του ανοιχτού, όπως το κρύο η ζέστη ή η υγρασία πρέπει να είναι πιο δυνατοί και ετοιμοπόλεμοι.

Η σημερινή κατάσταση στα ανοιχτά γήπεδα είναι τέτοια που παρόλο που καταγράφεται μία έντονη δραστηριότητα, πιστεύουμε ωστόσο πως οι δυνατότητες που προσφέρει αυτού του είδους η μορφή του παιχνιδιού δεν έχουν γίνει αρκετά εκμεταλλεύσιμες. Πέρα δηλαδή από τα τουρνουά 3 on 3 και το μπάσκετ δρόμου σε μεμονωμένα τουρνουά (και όχι πάντως στο επίπεδο κορυφής), τους αγώνες μίνι και φυτωρίων καθώς και κάποιους τοπικών και χαμηλών κατηγοριών δεν υπάρχει κάποια άλλη οργανωμένη και συστηματική δραστηριότητα, και κυρίως στο επαγγελματικό επίπεδο που να σχετίζεται με το μπάσκετ σε ανοιχτούς χώρους. Οι πρωτοβουλίες των εθνικών και διεθνών ομοσπονδιών υπάρχουν αλλά απέχουν αρκετά από την ανάπτυξη του μπάσκετ σε ελεύθερο χώρο.


Ας ρίξουμε μία ματιά τι γίνεται στα άλλα αθλήματα. Στο βόλεϊ, η ανοιχτή του εκδοχή που είναι το μπιτς βόλεϊ, όχι μόνο έχει οργανωθεί και διαδοθεί αρκετά αλλά έχει γίνει ακόμα και Ολυμπιακό άθλημα χρόνια τώρα, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην ενδυνάμωση του αθλήματος. Στο στίβο παρατηρείται η αντίστροφη πορεία δηλαδή των κλειστών συναντήσεων του, οι οποίες και τον κρατούν ζωντανό και τους υποτιθέμενους αδρανείς χειμερινούς μήνες και, αναμφίβολα, προσθέτουν πόντους στη δημοτικότητά του. Τελευταία και το ποδόσφαιρο λανσάρισε τους αγώνες της σάλας με καθόλου αμελητέα αποτελέσματα στην προσπάθειά του να διεισδύσει σε χώρους που κυριαρχούν άλλα αθλήματα. Για να μη μιλήσουμε και για το μπιτς φούτμπολ που είναι αρκετά δημοφιλές. Να μην ξεχάσουμε ότι ακόμα και στιγμιότυπα ανοιχτού χάντμπολ έχουμε δει στη μορφή των αγώνων στην άμμο. Και το τένις παίζεται με όλους τους τρόπους δηλαδή σε όλους τους χώρους και σε πολλές διαφορετικές επιφάνειες - να κάποιοι από τους λόγους που είναι τόσο αγαπητό.

H συνέχεια στο επόμενο

Καλή Χρονιά σε όλους τους φίλους με υγεία, ευτυχία και ό,τι καλύτερο για την πορτοκαλιά!
_