Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Που πάει (και πού θα θέλαμε να πάει) το μπάσκετ

 
Μετά τη λήξη του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλου της Ισπανίας (FIBA Basketball World Cup) και την άνετη επικράτηση των Αμερικανών, κάποιοι θα αναρωτιούνται προς τα πού πάει το μπάσκετ, ποιο θα είναι το νέο στυλ παιχνιδιού την προσεχή δεκαετία; Αρχικά ας ξεκαθαρίσουμε πως τις εξελίξεις του παιχνιδιού τις δίνουν στο μεγαλύτερο βαθμό οι Ηνωμένες Πολιτείες, εφόσον, εκτός των άλλων είναι πολύ μπροστά στην δημοφιλία του σπορ έχοντας αλλάξει την παγκόσμια αντίληψη για το παιχνίδι. Μία ομάδα δεν θα παίζει πλέον και για τον κόσμο αλλά πρώτα για τον κόσμο και μετά για όλα τα άλλα. Αλλά και στο τεχνικό κομμάτι οι ΗΠΑ είναι αυτές που σχεδόν μόνες τους πάνε το παιχνίδι ένα βήμα παραπέρα σε ατομικό επίπεδο αλλά και σε εκείνο της τακτικής. Να ποιες θα είναι οι βασικές κατευθύνσεις του παιχνιδιού στα επόμενα χρόνια που θα ακολουθηθούν ή που θα θέλαμε να ακολουθηθούν:

 

1. Fundamentals (τα βασικά) του παιχνιδιού  

Στους ολοκληρωμένους  παίκτες στο υψηλό επίπεδο, είναι απαραίτητα τα βασικά στοιχεία του παιχνιδιού να είναι αναπτυγμένα, τα λεγόμενα  fundamentals. Η  ντρίπλα, η πάσα, το σουτ, το σκριν, η προσποίηση, το footwork, το κόψιμο, η ατομική άμυνα, το μπλοκ άουτ και το παιχνίδι ένας-εναντίον-ενός είναι από τα στοιχεία, χωρίς την γνώση και εφαρμογή των οποίων απλά δεν θα έχεις θέση στο ανταγωνιστικό παιχνίδι. Δεν υπονοούμε ότι πρέπει όλοι να γίνουν μεγάλοι σουτέρ ή δημιουργοί αλλά χρειάζεται εδώ ένα minimum κατάρτισης.


2. Ταχύτητα, περισσότερα transition

Η είδηση της μείωσης του ανανεωμένου χρόνου επίθεσης μετά το επιθετικό ριμπάουντ στα 14 δευτερόλεπτα καθιστά πλέον το μπάσκετ, καθαρά παιχνίδι ταχύτητας. Οι ομάδες χρειάζεται να εφαρμόζουν πιο απλά και γρήγορα σχέδια ανάπτυξης για να ανταπεξέλθουν. Επιπλέον, όπως είδαμε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τα αθλητικά προσόντα των παικτών δίνουν ένα πιο γρήγορο τέμπο στο παιχνίδι και η γρήγορη μετάβαση (transition) από την άμυνα στην επίθεση και το αντίστροφο είναι ολοένα και πιο συχνή. Προφανώς στο transition αυξάνονται και τα ποσοστά ευστοχίας  – αρκεί να συνοδεύονται από καλύτερη γνώση των βασικών (fundamentals) για να αποφεύγονται τα λάθη. 

 
3. Λιγότερη παρέμβαση των προπονητών μέσα στο παιχνίδι

Το κοουτσάρισμα θα συνεχίσει να είναι σημαντικό, τα σωστά τάιμ άουτ θα μπορούν να επηρεάσουν έναν αγώνα και ο ρόλος του προπονητή θα είναι πολύτιμος. Όμως θα θέλαμε λιγότερη παρέμβαση των προπονητών με λεπτομερή σχέδια μέσα στο παιχνίδι, οι οποίοι θα δίνουν τις γενικές κατευθύνσεις αλλά για παράδειγμα το πώς θα παιχτεί ένα pick and roll defense δεν χρειάζεται να αναλυθεί άλλο στο τάιμ άουτ. Οι φτασμένοι παίκτες γνωρίζουν και δεν βλέπουμε να προσθέτει αξία η τόση λεπτομέρεια. Αντίθετα η ψυχολογία και οι γενικές κατευθύνσεις είναι τα πιο σημαντικά. Επιπλέον, υπάρχουν οι τεχνικοί βοηθοί αν χρειαστούν λεπτομέρειες. Σημείωση: Αυτό δεν θα ισχύει στα παιδικά, εφηβικά πρωταθλήματα και σε κολεγιακούς αγώνες (π.χ. NCAA), όπου οι παίκτες δεν είναι ολοκληρωμένοι.
 
4. Ίση αξία της άμυνας με την επίθεση 

Η υπερβολική προσκόλληση στην άμυνα έδιωξε το κόσμο από τα γήπεδα δύο δεκαετίες πριν (π.χ. Λιμόζ το 1993, Γιουγκοσλαβία και τελικός Ευρωμπάσκετ το 1997 σε μισοάδειες κερκίδες, τελικός Ευρωλίγκας Μπολόνια - ΑΕΚ το 1998 σε μισοάδειο γήπεδο). Οι επιθετικοί παίκτες θεωρούνταν μη απαραίτητοι κι επιπλέον τους κολλούσαν το ελάττωμα του κακού αμυντικού. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και βαδίζουν προς την φυσιολογική κατεύθυνση.  Ένας παίκτης επιπέδου χρειάζεται να είναι καλός το ίδιο σε άμυνα και επίθεση, το ίδιο και μία ομάδα επειδή άμυνα και επίθεση καταλαμβάνουν το μισό της συμμετοχής στο παιχνίδι η καθεμία. Οι καλύτεροι παίκτες του ΝΒΑ σήμερα (ΛεΜπρόν, Ντουράντ) ή της Ευρώπης (Διαμαντίδης, Σπανούλης) είναι καλοί στην άμυνα στα ίδιο επίπεδο με την επίθεσή τους.




5. Ενιαίοι κανονισμοί παντού 

Για να μιλάμε για ένα ενιαίο παιχνίδι χρειάζονται και ενιαίες διαστάσεις γηπέδων και κανονισμοί. Οι κανονισμοί της FIBA συγκλίνουν προς εκείνους του ΝΒΑ αλλά απέχουν ακόμα πολύ. Ούτε καν ο χρόνος του παιχνιδιού δεν είναι ο ίδιος. Το μοντέλο του ΝΒΑ θα ακολουθηθεί, αργά ή γρήγορα,  γιατί είναι το πιο επιτυχημένο αγωνιστικά και εμπορικά. 48 λεπτά αγώνα, τρίποντο στα 7,25 και αλλαγές σε βασικούς κανονισμούς όπως το χτύπημα της μπάλας όταν αναπηδά στο στεφάνι (που πρέπει να απαγορευτεί και στη FIBA αφού είναι άδικο για το παιχνίδι) ή το continuation (συνέχιση) της προσπάθειας μετά από φάουλ στον επιθετικό. Αφήνουμε μία πιθανότητα για παιχνίδια στα 40 λεπτά ή άλλες διαστάσεις για τις κατηγορίες παίδων, εφήβων ή κολεγίων (π.χ. NCAA).


6. Η δύναμη υποσκελίζεται από την ταχύτητα και τα άλλα αθλητικά προσόντα

Η δύναμη σχετικοποιείται και υποσκελίζεται από την ταχύτητα και τα άλλα αθλητικά προσόντα. Η εγκατάλειψη του τραπεζίου στην ρακέτα της FIBA, η νέα χάραξη του τρίποντου στα 6,75 σχετικά πρόσφατα (1η Οκτωβρίου 2010) ή η μείωση του χρόνου επίθεσης καθιστούν τους, πάλαι ποτέ, ‘δεινόσαυρους’ του μπάσκετ περίπου να μην έχουν θέση στο παιχνίδι. Η δύναμη δεν θα έχει τόση αξία όσο η ταχύτητα, η εκρηκτικότητα ή το καλό άλμα. Με άλλα λόγια, μόνη της η δύναμη δεν έχει παρά λίγη αξία αν δεν συνοδεύεται από τα αλλά αθλητικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Ακόμα και το ύψος του παίκτη δεν θα είναι ο μόνος παράγοντας προσόντων αλλά θα συνδυάζεται και με άλλα σωματομετρικά στοιχεία όπως το άνοιγμα χεριών, πόσο ψηλά φτάνει το χέρι του ή το νούμερο παπουτσιού του.

Η εικόνα με τον DeRozan είναι από το site της FIBA: http://www.fiba.com/basketballworldcup/2014
.
.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Δέκα μύθοι ή φαντασιώσεις που ακούσαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας



Μετά και από την λήξη του παγκοσμίου πρωταθλήματος της Ισπανίας είναι καλό να αναλύσουμε σύντομα κάποιες εκφράσεις ή απόψεις που στην πραγματικότητα συνέβη εντελώς το αντίθετο.

  1. Στα μπάσκετ δεν γίνονται εκπλήξεις. Και μόνο η νίκη της Γαλλίας στον προημιτελικό αρκεί για το αντίθετο. Επίσης και κάποιες νίκες όπως της Σενεγάλης στην φάση των ομίλων δεν τις περίμεναν πολλοί. Ακόμα και η πορεία της Σερβίας με βάση παγκόσμιο το ranking της ήταν έκπληξη - ευχάριστη βέβαια. Και για την Εθνική μας ποιος περίμενε ότι μετά από πρόσκληση θα έφτανε το πέντε στα πέντε στην πρώτη φάση;

  2. Στην Ισπανία είδαμε το μπάσκετ αποθέωση του προπονητή. Καμία σχέση γιατί ας πούμε ότι ΗΠΑ είχαν παίκτες που αυτοσχεδίαζαν ή έπαιζαν έξω από τυποποιήσεις,και  ο Μπατούμ πήρε από το χέρι τη Γαλλία να την φτάσει τρίτη. Οι λατινοαμερικανικές ομάδες παίζουν πάντα με παίκτες πρωταγωνιστές και πέρα από το ‘πινακάκι’. Έκαναν καλή δουλειά οι προπονητές (π.χ. Τζόρτζεβιτς, Κολέ) αλλά δεν έβαλαν την σφραγίδα τους στο τουρνουά.

  3. Η άμυνα είναι για να καταστρέψεις το παιχνίδι του αντιπάλου. Λανθασμένη προσέγγιση μιας και η άμυνα είναι να πιέσεις τον αντίπαλο, μπορεί και να του κλέψεις την μπάλα, να βγεις μπροστά να ξεδιπλώσεις το ταλέντο σου. Όσοι επιχείρησαν να καταστρέψουν, δεν τα κατάφεραν. Η Γαλλία στους οκτώ, δεν ‘κατέστρεψε’ την Ισπανία, ήταν απλά καλύτερη στον δικό της ρυθμό. Επιπλέον η άμυνα δεν είναι μόνο φυσικά προσόντα – αυτός και αν είναι από τους μεγαλύτερους μύθους, είναι και τεχνική και μυαλό. Βασικά παίζει καλή άμυνα όποιος ξέρει καλό μπάσκετ.


  4. Έλα μωρέ τι είναι το μπάσκετ; Σημειώθηκε ρεκόρ προσέλευσης στους ομίλους με μέσο όρο εισιτηρίων τις 8 χιλιάδες ανά αγώνα. Και τα γήπεδα της Βαρκελώνης και της Μαδρίτης είχαν, σχεδόν, πληρότητα. Λίγο μένει να βελτιωθεί το σύστημα διακίνησης των εισιτηρίων και το πρόγραμμα των αγώνων για να 100% γεμάτα τα γήπεδα. Η δυναμική του μπάσκετ είναι τεράστια αφού και το παιχνίδι έχει τεχνικά εξελιχθεί και αρέσει πολύ.


  1. Οι διασταυρώσεις της Βαρκελώνης ήταν πολύ πιο εύκολες από αυτές της Μαδρίτης. Από τις μεγαλύτερες ανακρίβειες που έχουμε διαβάσει ή ακούσει. Αν κοιτάξει κανείς την παγκόσμια κατάταξη της FIBA, θα διαπιστώσει ότι οι όμιλοι δημιουργήθηκαν ευλαβικά με βάση αυτή. Τι να κάνουμε αν η Σερβία έπαιξε καλύτερα, όμως βρισκόταν στο νούμερο 11 του ranking. Οι όμιλοι φτιάχτηκαν και από το ότι οι ομάδες που προκρίθηκαν αγωνιστικά είχαν καλύτερη μεταχείριση από αυτές που έλαβαν πρόσκληση.


  1. Η Σερβία είναι η μεγαλύτερη σχολή στον κόσμο. Είναι προϊόν της υπερβολής των Ελλήνων και της αντιπάθειας προς τους Αμερικανούς.  Ξέχωρα από το ότι η Σχολή είναι η Γιουγκοσλαβική γιατί και οι άλλοι λαοί της πρώην ενωμένης συνεισέφεραν πολύ, όσο στο παιχνίδι αυτό υπάρχει η Αμερική (ΗΠΑ) δεν μπορούν να γράφονται τέτοια πράγματα. Σχεδόν κάθε εξέλιξη στο παιχνίδι την έχουν δώσει οι ΗΠΑ. Όταν ο Στόκτον με τον Κ.Μαλόουν έπαιζαν το pick and roll, στην Ευρώπη δεν ξέραμε τι είναι. Και η νίκη των νεαρών των ΗΠΑ στον τελικό δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιους ισχυρισμούς.


  1. Οι ηγέτες δεν είναι απαραίτητοι πλέον στις ομάδες. Όταν μεγάλοι παίκτες ή αναλυτές υποστηρίζουν ότι ένας λόγος που αποκλείστηκε η Εθνική μας ήταν η έλλειψη ενός ηγέτη, Οι Λιθουανοί  μιλούν για την έλλειψη του ηγέτη τους Καλνιέτις, όταν βλέπουμε τον Μπατούμ ή τον Ίρβνγκ να ξεχωρίζουν, όπως  και πολλές άλλες μονάδες στο τουρνουά (Τεόντοσιτς, Ντιαό, Γκασόλ, Μπογκντάνοβιτς κλπ) δεν χρειάζονται άλλα σχόλια.


  1. Οι Αμερικανοί έχουν μόνο αθλητικά προσόντα. Αθλητικά προσόντα έχουν και πολλές Αφρικανικές ομάδες ακόμα και η Γαλλία, δεν έχουν φτάσει όμως το μπασκετικό επίπεδο των Αμερικανών. Σε ένα άθλημα που χρειάζονται και τα αθλητικά προσόντα, η ομάδα των ΗΠΑ είχε να επιδείξει τον μάστορα της ντρίπλας Ίρβινγκ, τον τεχνίτη Κάρι που χάιδευε τη μπάλα και ακόμα τον Χάρντεν, τον Κ. Τόμπσον και άλλους. Ξέχωρα που όσοι έμειναν πίσω και δεν αγωνίστηκαν (Ντουράντ, ΛεΜπρόν, Κόμπι, Ουέιντ κλπ), είναι οι πιο πολλοί μάγοι της μπάλας.

  1. Οι Αμερικανοί είναι οι μόνοι που ντοπάρονται και οι υπόλοιποι είναι καθαροί. Τα χωράφια αυτά μας είναι ξένα. Κι ακόμα, αν κάποιος έχει εξαιρετικούς ισχυρισμούς θέλει και εξαιρετικές αποδείξεις αλλιώς γίνεται δογματικός – το υποστηρίζει επειδή το πιστεύει. Μας είναι όμως αδύνατο στην εποχή του διαδικτύου, της πληροφόρησης και της τεχνολογίας να μην είναι δυνατό κάτι να πραγματοποιηθεί οπουδήποτε. Άλλωστε, η καινοτομία δεν παράγεται απαραίτητα στις πιο πλούσιες χώρες.

  1. Οι Ισπανοί τιμωρήθηκαν επειδή είναι αλαζόνες. Μπορεί να παρασύρθηκαν πολλοί, ίσως και εμείς στιγμιαία  αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική. Οι Ισπανοί δεν εκτίμησαν σωστά τη δυσκολία όλων των αγώνων πέρα από τον υποτιθέμενο τελικό με τις ΗΠΑ. Είχαν ξαναπαίξει και με τους Γάλλους, που τους κέρδισαν άνετα την φάση των ομίλων και η πορεία τους μέχρι τότε ήταν εξαιρετική. Ο λόγος της ήττας είναι απλός εφόσον οι Γάλλοι έκαναν το τέλειο παιχνίδι και οι Ισπανοί μία κακή εμφάνιση. Είναι και η ομορφιά του μπάσκετ καθιστώντας τέτοιους ισχυρισμούς αβάσιμους.

Οι εικόνες είναι από το site της FIBA: http://www.fiba.com/basketballworldcup/2014
.