Τουρνουά της Εθνικής στην Πάτρα κάθε χρόνο

27 Νοεμβρίου 1999. Τί έγινε τότε; Ήταν η τελευταία φορά που έπαιξε η Εθνική μας στην Πάτρα για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ .. 2001, με αντίπαλο την Τσεχία και προπονητή τον Κώστα Πετρόπουλο. Μέχρι προχθές που ξαναήρθε μετά από δεκαοκτώ χρόνια στην δυτική μεγαλούπολη. Και ο κόσμος την υποδέχθηκε αρκούντως συναρπαστικά. Δέκα χιλιάδες άτομα στο γήπεδο μέσα σε δύο μέρες. Μέχρι και οι σκάλες γεμάτες κόσμο, μέχρι και όρθιοι. Και ας ήταν καύσωνας ή η καρδιά των διακοπών, αρχές Αυγούστου. Και ας μην έπαιξε το μεγαλύτερο αστέρι-κράχτης Γιάννης Αντετοκούνμπο - άκουσα πολλούς που έλεγαν πως δεν θα πάνε μετά την αποχή του, παρόλη την, τελικά, παρουσία του στην πόλη. Η πόλη των 230 χιλιάδων είχε δέκα χιλιάδες κόσμο με την Ρουμανία και την Μεγαλη Βρετανία. Αν ήταν άλλοι αντίπαλοι ή άλλη εποχή, πόσος κόσμος θα ήταν αλήθεια, μήπως σαράντα χιλιάδες; (σε μεγαλύτερο γήπεδο). Η μπασκετική Πάτρα όπως και πολλοί από την υπολοιπη Ελλάδα βρίσκονταν στο περιθώριο.

Τα παπαγαλάκια, δωρεάν ταξιδευτές της ομοσπονδίας απαντούσαν στα παραπονά μας γιατί η Εθνική παίζει μόνο στο βαρετό τουρνουά Ακρόπολις στην Ελλάδα πως δεν έβγαιναν οι ημερομηνίες. Η Εθνική και το μπάσκετ για δεκαοκτώ χρόνια έχασαν. Έχασαν που περιορίζονταν να δίνουν αγώνες μόνο στο υδροκέφαλο τέρας του λεκανοπεδίου. Έχασαν που είχαν περιθωριοποιήσει έναν κόσμο γνώστη και διψασμένο να αγκαλιάσει την ομάδα. Έχασαν γιατί η νωθρότητα και η έλλειψη οράματος εμπόδισαν το μπάσκετ να απλωθεί σε δημοφιλία. Τουρνουά της Εθνικής στην Πάτρα πρέπει να γίνονται κάθε χρόνο. Και ίσως με 1-2 μερες παραπάνω διάρκεια και με καλύτερους αντιπάλους. Γιατί εδώ υπάρχουν οι καθαρά μπασκετικοί φίλοι, οι οπαδοί των ατόφιων μπασκετικών ομάδων που δεν ακολουθούν ποδοσφαιρικά κλαμπ, οι .. μασόνοι του μπάσκετ. Ελπίζουμε να επικρατήσει η κοινή λογική και οι επικεφαλής της ομοσπονδίας να φανούν στοχειωδώς έξυπνοι.

Πηγή εικόνας:
http://www.pontos-news.gr/article/167832/i-ethniki-elladas-koryfaia-toy-diethnoys-toyrnoya-mpasket-stin-patra

Η σχέση του προπονητή με τους παίκτες

Του Μιχάλη Καλαϊτζάκη: mike_coach35@yahoo.gr
προπονητή, μέλους Σ.Ε.Π.Κ.

Δέκα πράγματα  που πρέπει να σκεφτεί  ένας θεατής – γονιός  φίλαθλος  πριν  κριτικάρει την σχέση του προπονητή με τους αθλητές  του και τον τρόπο που τους  παρατηρεί-καθοδηγεί  κατά την διάρκεια ενός αγώνα καλαθοσφαίρισης.

1. Ο κάθε παίκτης προπονείται με συγκεκριμένο τρόπο και συγκεκριμένο στόχο  ανάλογα  με  την ηλικία και το  χρόνο που ασχολείται συστηματικά με το  άθλημα. Η καθοδήγηση του από τον προπονητή είναι συνεπώς διαφορετική.
2. Τα παιδιά δεν έχουν τον ίδιο σωματότυπο, την ίδια ικανότητα στις βασικές τεχνικές επιδεξιότητες και την ίδια εξέλιξη. Συνεπώς οι απαιτήσεις του προπονητή  δεν είναι ίδιες.
3. Τα παιδιά δεν έχουν τον ίδιο χαρακτήρα και μέσα στις  συνθήκες του αγώνα αντιλαμβάνονται διαφορετικά (κατανοούν) άλλα εύκολα και άλλα δύσκολα τις οδηγίες που τους δίνει ο προπονητής.
4. Η καλαθοσφαίριση είναι ένα  δύσκολο και πολύπλοκο άθλημα και θέλει πολλά χρόνια συστηματικής ενασχόλησης για να μπορέσουν τα παιδιά να φτάσουν στο επιθυμητό επίπεδο. Μέσα σε αυτά που ο παίκτης καλείτε να μάθει, είναι  να ακούει οδηγίες από τον προπονητή και να τις υλοποιεί άμεσα.
5. Κατά την διάρκεια ενός αγώνα μπάσκετ ακολουθείται συγκεκριμένη τακτική σε άμυνα και επίθεση η οποία έχει επιλεγεί από τον προπονητή και την γνωρίζει  μόνο αυτός και οι παίκτες. Όταν κάποιος παίκτης δεν ακολουθεί την τακτική παρατηρείται από τον προπονητή άλλοτε με ήπιο τρόπο και άλλοτε σε έντονο ύφος.

6. Η τακτική αυτή διαφοροποιείται ανάλογα με την εξέλιξη του αγώνα και κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει πότε έγινε αλλαγή τακτικής  και για ποιο λόγο. Οι μικρές λεπτομέρειες που τις περισσότερες φορές δεν είναι αντιληπτές από την κερκίδα καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του αγώνα.
7. Εκτός από τους παίκτες και τον προπονητή κανένας άλλος δεν μπορεί να γνωρίζει τί ειπώθηκε σε ένα time out και ποιές  συγκεκριμένες οδηγίες έχει πάρει ο κάθε παίκτης.
8. Σε ένα αγώνα μπάσκετ που οι παίκτες αγωνίζονται  από τους  150  παλμούς και πάνω  η ένταση  και οι ‘’φωνές’’ είναι στην ρουτίνα  του αθλήματος.
9. Οι παίκτες και ο προπονητής  ασχολούνται  ερασιτεχνικά με το άθλημα και κάθε σύγκριση με τους επαγγελματίες που αγωνίζονται στο υψηλότερο επίπεδο είναι ατυχής.
10. Στις προπονήσεις  ο προπονητής και οι παίκτες αναπτύσσουν ένα ‘’κώδικα’’ επικοινωνίας και με αυτόν συνεννοούνται κατά την διάρκεια του αγώνα. Ο κώδικας αυτός γίνεται κατανοητός από τους παίκτες, οι οποίοι τον αποδέχονται και τον  εφαρμόζουν. Φυσικά δεν τον γνωρίζει κανένας που βρίσκεται εκτός ομάδας.

Αγαπητοί φίλαθλοι, αγαπητοί γονείς παρακολουθήστε το πιο συναρπαστικό από τα ομαδικά  άθλημα και αφήστε προπονητή και παίκτες να δουλέψουν ανεπηρέαστοι και με ηρεμία  καθημερινά για τους στόχους που έχουν θέσει.

Πηγή εικόνας: http://www.insidesocal.com/tribpreps/files/2013/02/Bonita.jpg

Χτίζοντας μία παιδική ομάδα μπάσκετ

Του Μιχάλη Καλαϊτζάκη: mike_coach35@yahoo.gr
προπονητή, μέλους Σ.Ε.Π.Κ.

Ας περιγράψουμε την ετήσια διαδρομή μιας παιδικής ομάδας μπάσκετ. Το πρωτάθλημα τελειώνει αρχές Μαρτίου και προφανώς οι νεαροί αθλητές δεν φεύγουν διακοπές αλλά συνεχίζουν να συμμετέχουν στις προπονήσεις . Για ένα διάστημα περίπου πέντε μηνών, προπονητές και παίκτες δουλεύουν (οι πιο διεστραμμένοι κάνουν και διπλές προπονήσεις συμμετέχουν σε τουρνουά, καμπ κ.τ.λ. κ.τ.λ. ) με ένα συγκεκριμένο στόχο: την ατομική βελτίωση.
Κατακαλόκαιρο οι δεκατετράχρονοι και οι δεκαπεντάχρονοι περνούν γύρω στις πέντε ώρες μέσα στο γήπεδο και όχι πάντα με τις ιδανικές καιρικές συνθήκες. Στις αρχές Αυγούστου και για 20 μέρες φεύγουν για διακοπές και μετά η προετοιμασία ξεκινάει! Έξι έως οκτώ εβδομάδες σκληρή δουλειά για να είναι όλοι έτοιμοι σωματικά, τεχνικά και αγωνιστικά για το ξεκίνημα της χρονιάς.

Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, κάπως έτσι ετοιμάζεται μια ομάδα καλαθοσφαίρισης. Τραυματισμοί, ευμετάβλητη ψυχολογία, εντάσεις και απογοητεύσεις είναι στην ημερήσια διάταξη. Όλα αυτά συνθέτουν αυτό που με μια λέξη λέμε ΟΜΑΔΑ.

Γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά;

Έτσι για να ενημερωθούν όλοι όσοι λένε: 'Έλα μωρέ μαζεύτηκαν 20 πιτσιρικάδες και παίζουν για πλάκα''. Επίσης για όλους αυτούς που είναι έτοιμοι να κρίνουν αυστηρά ως απλοί παρατηρητές μικρά παιδιά! Όλα τα παραπάνω τα ζω εδώ και πολλά χρόνια με την ομάδα μου και δεν είναι απλά θεωρίες.

Τρεις ερωτήσεις:
1. Ποιος από όλους όσους εμπλέκονται με το μπάσκετ δουλεύει τόσο πολύ όσο οι αθλητές;
2. Ποια είναι η ανταμοιβή για αυτά τα παιδιά, τους προπονητές, τους και τους παράγοντες που στηρίζουν με μεγάλη δυσκολία τις ομάδες μπάσκετ σε περίοδο κρίσης;
3. Ποιοι είναι οι πραγματικοί ''πρωταγωνιστές'' του αθλήματος;

Και μια παραίνεση : Σταθείτε απέναντι σε αυτά τα παιδιά με μεγάλη σοβαρότητα. Αυτά είναι το μέλλον του αθλήματος!

Πηγή εικόνας:
http://www.waltersherald.com/articles/2014/12/03/walters-blue-devils-high-school-basketball-teams-boys-and-girls

Θετικά και βελτιώσεις στην πορεία του Ελληνικού μπάσκετ

Ας δώσουμε κάποιες σκέψεις για το παρόν και το μέλλον του Ελληνικού μπάσκετ. Πρώτα ας εστιάσουμε στην καταγραφή κάποιων θετικών:

1. Μπορείς εύκολα να βρεις άτομα με προσόντα εφόσον στην πλειοψηφία τους τα ψηλά και αθλητικά παιδιά στην Ελλάδα, καλώς ή κακώς, παίζουν μπάσκετ και όχι βόλεϊ ή χάντμπολ κ.λπ. Ανάμεσα σε αυτούς θα βρει κανείς και τα αμιγώς μπασκετικά ταλέντα. Βέβαια να μην παραγνωρίζουμε πως τα σπουδαία ταλέντα δεν πρέπει να παραβλέπονται ακόμα κι αν δεν έχουν ιδιαίτερα σωματικά προσόντα. Είναι και η φυσική εξέλιξη του σωματότυπου στις γενιές.

2. Η εκμετάλλευση των μπασκετικών κόουτς-σκάουτερς ταλέντων στις μικρές ηλικίες, ολοένα και βελτιώνεται με αποτέλεσμα να μην πάει χαμένο σχεδόν κανένα ταλέντο με προοπτικές. Για παράδειγμα, ο Έσπερος Πάτρας με τον Κώστα Πετρόπουλο για χρόνια επικεφαλής στις ακαδημίες του, παρήγαγε σπουδαίο έργο.

3. Η αγάπη για το μπάσκετ και η ολοένα και καλύτερη γνώση του στην Ελλάδα. Όλοι οι εμπλεκόμενοι βελτιώνονται: φίλαθλοι, παράγοντες, προπονητές, παίκτες, διαιτητές. Σε προπονητικό επίπεδο, η επιμόρφωση ακόμα και των χαμηλότερων κατηγοριών προπονητών, έχει προχωρήσει. Και οι μπασκετικές παραστάσεις λόγω της διάχυσης της πληροφορίας μας κρατούν κοντά στις τελευταίες εξελίξεις.

4. Το τέλος της στείρας αμυντικολαγνείας. Κάποτε η άμυνα μονολογούσε την ανάγνωση, τον τρόπο προσέγγισης του παιχνιδιού και τις αιτίες της νίκης ή ήττας. Τώρα έχουμε συνειδητοποιήσει πως το παιχνίδι είναι 50% άμυνα και 50% επίθεση, δουλεύοντας επομένως και το δημιουργικό κομμάτι. Έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε το παιχνίδι προς το καλύτερο.

5. Τα νέα παιδιά παίζουν και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες τις κατηγορίες εκτός από την Α1 (basket league) με αποτέλεσμα να αποκτούν εμπειρίες από μικρή ηλικία. Μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης τους καθώς προτιμούν να έχουν συμμετοχή σε μια μικρότερη ομάδα από το να κάθονται στον πάγκο μίας μεγάλης, φρενάροντας έτσι την εξέλιξή τους.

Κάποιες βελτιώσεις που θα βλέπαμε για το άμεσο και το απώτερο μέλλον δίνονται παρακάτω:

1. Η χαλάρωση των προπονητών. Κυρίως στις μικρές ηλικίες αλλά και στους άνδρες. Ο Χαραλαμπόπουλος πήρε πρωτοβουλίες με αυτή την χαλάρωση.

2. Η αποφυγή συμμετοχής σε πολύ μεγάλες ομάδες ταλέντων αν δεν έχουν και πολλές πιθανότητες να παίξουν.

3. Η εξεύρεση τρόπων για φτιάξουμε πρωταγωνιστές-ηγέτες του παρκέ που θα τραβήξουν τον κόσμο. Έμφαση στα βασικά του μπάσκετ στις μικρές ηλικίες και όχι στα συστήματα.

4. Η ενθάρρυνση των παικτών να προσπαθούν να συμμετέχουν όλο και περισσότερο στο ΝΒΑ που θα μας βελτιώσει αγωνιστικά και σαν θέαμα.

5. Διαχρονικός παράγοντας βελτίωσης. Το άμεσο διώξιμο της αλητείας από τα γήπεδα και η άμεση και αυστηρή εφαρμογής κανόνων καλής συμπεριφοράς στα γήπεδα στα πρότυπα της Ευρωλίγκας και του ΝΒΑ.

Πηγή εικόνας:
http://www.gazzetta.gr/basketball/article/950845/ehei-soyter-elliniko-mpasket-pics-vids

Με την μεζούρα

Ακούμε και διαβάζουμε από τους Ελληνάρες ότι στην Αμερική βασίζονται κυρίως στα σωματικά τους προσόντα για να παίξουν μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Κοίτα ποιός μιλάει. Στην χώρα που ακόμα και από την Εθνική παίδων κόβονται όλοι οι γκαρντ με ύψος κάτω από 1,90 ή τα τριάρια κάτω από δύο μέτρα ή τα τεσσάρια κάτω από 2,05 ή οι σέντερ κάτω από 2,10 και πάει λέγοντας. Σωστή μεζούρα, κανονικά και με τον νόμο. Και ας βγει κάποιος να δώσει αντίθετα παραδείγματα. Να μην αρχίσουμε να μιλάμε για τέτοιες περιπτώσεις στην Αμερική: Αϊ. Τόμας 1,76, Κόνλεϊ 1,83, Λόρι 1,83, Ντ. Γκριν 2,01 (τεσσάρι), Ρόντο 1,85, Πολ 1,83, Μπλέντσοου 1,85 και τόσοι άλλοι. Πουθενά στον κόσμο δεν συμβαίνει αυτό. Φανταστείτε να ήταν Έλληνες ο Ναβάρο, δυάρι 1,92 ή ο Πάρκερ, άσος 1,88, δεν θα είχαν τύχη. Κοίτα ποιός μιλάει.

ΥΓ: Έχουν να χάσουν δέκα χρόνια οι Αμερικανοί στο μπάσκετ, κάτι που δεν ξανάγινε ποτέ και βγαίνουν και τους κράζουν οι Ελληνάρες. Που αν δεν ήταν η Αμερική, το μπάσκετ θα ήταν κάτι σαν το χάντμπολ ή το ποδόσφαιρο σάλας. Αν δεν ήταν η Αμερική δεν θα τα λέγαμε αυτά, απλά γιατί δεν θα υπήρχε μπάσκετ να ασχολούμαστε τόσοι.

Πηγή εικόνας: http://www.silverscreenandroll.com/2015/5/13/8603463/la-lakers-draft-2015-nba-draft-combine-measurements

Γιατί να ασχοληθούν τα παιδιά μας με το μπάσκετ;

Του Μιχάλη Καλαϊτζάκη: mike_coach35@yahoo.gr 
προπονητή, μέλους Σ.Ε.Π.Κ.

Τρεις λόγοι για να παρακινήσουμε τα παιδιά μας να ασχοληθούν με την καλαθοσφαίριση:

1. Συνεργασία – συνυπευθυνότητα

Το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που αναπτύσσει τόσο κατά την διάρκεια της προπόνησης όσο και κατά την διάρκεια των αγώνων την συνεργασία όλων των παικτών ακόμα και αυτών που κάθονται στον πάγκο. Οι πέντε παίκτες που αγωνίζονται πρέπει να συνεργαστούν ταυτόχρονα για την επίτευξη του στόχου σε άμυνα και επίθεση ενώ οι υπόλοιποι που δεν βρίσκονται μέσα στο γήπεδο πρέπει να είναι συγκεντρωμένοι και έτοιμοι να προσφέρουν όταν έρθει η ώρα να μπουν στον αγωνιστικό χώρο. Οι κινήσεις σε άμυνα και επίθεση γίνονται συγχρονισμένα οπότε ένας να κάνει λάθος επιλογή ολόκληρη η ομάδα δεν λειτουργεί σωστά.
Απαιτείται λοιπόν συνεργασία συγχρονισμός και συνυπευθυνότητα.

2. Αναπτύσσει ιδιαίτερες φυσικές και πνευματικές δεξιότητες, καλλιεργεί την πειθαρχία και τον αυτοέλεγχο 

Η καλαθοσφαίριση διεξάγεται σε μικρό χώρο και εξελίσσεται με μεγάλη ταχύτητα. Από την φύση του λοιπόν το άθλημα έχει μεγάλες απαιτήσεις τόσο σε φυσική κατάσταση όσο και σε ταχύτητα αντίδρασης. Η μνήμη του παίκτη λειτουργεί φωτογραφικά και αυτό του επιτρέπει να κάνει γρήγορα την σωστή επιλογή με βάση τα δεδομένα της στιγμής. Αρκεί μέσα στο μυαλό του να έχει όσο μπορεί περισσότερες εικόνες. Τις εικόνες τις προσλαμβάνει κατά την διάρκεια της προπόνησης των αγώνων καθώς επίσης και όταν παρακολουθεί αγώνες (γήπεδο - τηλεόραση),
Τέλος η πειθαρχία και ο αυτοέλεγχος σχετίζονται με τον κανονισμό διεξαγωγής ενός αγώνα και με τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας της ομάδας. Απαιτείται συγκέντρωση, καθαρό μυαλό, έλεγχος συναισθημάτων και διαχείριση της κόπωσης.

3. Κοινωνικοποίηση - ανάπτυξη προσωπικότητας

Το μπάσκετ είναι μαζικό σπορ και ως εκ τούτου μέσα σε μια ομάδα υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί χαρακτήρες με πολλά και διαφορετικά σωματικά και διανοητικά προσόντα: ο ψηλός, ο κοντός, ο γρήγορος, ο αργός, ο εργατικός, ο νευρικός, ο υπεύθυνος κτλ κτλ κτλ. Η καθημερινή τριβή με τους συναθλητές σου και το προπονητικό team βοηθάει πάρα πολύ τα παιδιά να αναπτύξουν την προσωπικότητα τους και να μάθουν να αντιδρούν σωστά σε συνθήκες πίεσης.

Αυτοί είναι τρεις από τους 100.000 λόγους που οι γονείς πρέπει να φέρουν τα παιδιά τους σε επαφή το μπάσκετ!

Πώς το Ελληνικό μπάσκετ καταφέρνει να έχει επιτυχίες και να παράγει;

Του Μιχάλη Καλαϊτζάκη: mike_coach35@yahoo.gr 
προπονητή, μέλους Σ.Ε.Π.Κ. 

Από χτες διαβάζω και ακούω πολλούς να διατυπώνουν το εξής ερώτημα: 

Σε μια χώρα που τίποτα δεν είναι οργανωμένο τίποτα δεν έχει σχέδιο και υποδομές πώς το μπάσκετ καταφέρνει να έχει επιτυχίες και να παράγει παίκτες προπονητές και διαιτητές εδώ και πολλά χρόνια;

Να πούμε τώρα μερικά πράγματα που ίσως δώσουν απάντηση στο παραπάνω ερώτημα.

1. Ο σωματότυπος των παικτών έχει αλλάξει και τα ''κορμιά'' περισσεύουν στο ελληνικό μπάσκετ. Η ''πρώτη ύλη'' λοιπόν έχει την καλύτερη ποιότητα.

2. Ο ΣΕΠΚ φρόντισε να βοηθήσει τους Έλληνες προπονητές με επιμορφωτικά σεμινάρια να αποκτήσουν τεχνογνωσία και να κάνουν θαύματα στα σωματεία που εργάζονται . Η ψαλίδα σε επίπεδο γνώσεων έχει μικρύνει ανάμεσα στους προπονητές που εργάζονται στο υψηλότερο επίπεδο με τους προπονητές που εργάζονται στα μικρά περιφερειακά σωματεία.

3. Εν μέσω κρίσης όλοι οι εμπλεκόμενοι με το μπάσκετ δέχθηκαν αδιαμαρτύρητα να μειώσουν τις αμοιβές τους χωρίς να μειώνουν την ποιότητα και το επίπεδο της δουλειάς τους!!!

4. Στο κόσμο του μπάσκετ ο ανταγωνισμός λειτουργεί υπέρ του αθλήματος κι ας ξεφεύγει μερικές φορές και γίνεται αθέμιτος . Ο τελικός κερδισμένος είναι το μπάσκετ!

5. Το μπάσκετ είναι ''ΤΡΕΛΑ'' όποιος λοιπόν κολλήσει δεν μπορεί να κάνει τίποτα λιγότερο από αυτό που κάνουν οι υπόλοιποι ''τρελοί''! Όταν όλοι προσπαθούν για το παραπάνω το πρώτο που καταφέρνουν είναι να βάλουν το πήχη πολύ ψηλά! (στόχοι)

Παίκτες, προπονητές, διαιτητές και παράγοντες έβαλαν το πήχη πολύ ψηλά και από ότι φαίνεται κατάφεραν και πέρασαν από πάνω!

Εγώ λοιπόν ένας από την παρέα των ''τρελών'' θα φωνάζω πάντα με όση δύναμη έχω:

ZΗΤΩ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ !
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ !

Η φώτο ειναι απο την Ημερησία:

http://content-mcdn.imerisia.gr/filesystem/images/20140802/low/assets_LARGE_t_881_106328269.JPG

Το μεγάλο ρεκόρ το Κόμπι

Ο Κόμπι πέρασε τον Τζόρνταν στη λίστα με τους μεγαλύτερους σκόρερ όλων των εποχών. Αυτό από μόνο του συνιστά μια ξεχωριστή στιγμή στην ιστορία του ΝΒΑ και του παγκόσμιου μπάσκετ. Ο ίδιος ο Τζόρνταν έδωσε συγχαρητήρια στον Κόμπι για το μεγάλο ρεκόρ. Η ανάρτηση του στο tweeter ήταν γεμάτη φιλοφρονήσεις και ευγένεια.  “ Δίνω συγχαρητήρια στον Κόμπι που έπιασε αυτόν τον στόχο. Είναι προφανώς ένας μεγάλος παίκτης με μεγάλο επαγγελματισμό και αντίστοιχα μεγάλο πάθος για το παιχνίδι του μπάσκετ. Απολαμβάνω να παρακολουθώ το παιχνίδι του να εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου και ανυπομονώ να δω τι θα καταφέρει στην συνέχεια. ”

Στην Αμερική, η πλειονότητα των δημοσιευμάτων στα σοβαρά μέσα περιελάμβανε διθυράμβους και αφιερώματα για την καριέρα του Κόμπι. Πολύ σωστά γιατί αυτός έσπασε το ρεκόρ, αυτόν γιορτάζουμε αυτές τις μέρες. Όλοι μας μπορούμε και να ωραιοποιούμε την ιστορία ή τους ανθρώπους όταν γιορτάζουν, έτσι γίνεται πάντα.

Όλα αυτά παντού εκτός από την Ελλάδα. Κάποιοι ηθελημένα, άλλοι ακούσια, έπεσαν στον πειρασμό να κάνουν συγκρίσεις του Κόμπι με τον Τζόρνταν. Δεν θα έβλαπτε να μας έλλειπαν όλα αυτά στη μέρα του Κόμπι. Λες και δεν ξέρουμε ότι ο άλλος είναι ένας και μοναδικός δεν χρειάζεται να το δείξουμε και αυτή τη μέρα. Κάποιοι άλλοι απαριθμούσαν τους .. άπειρους λόγους που ο Κόμπι είναι χειρότερος από τον Τζόρνταν. Η ευγένεια ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Ακόμα και  ο ίδιος ο Τζόρνταν έδειξε το μεγαλείο του υποκλινόμενος στον Κόμπι. Όσοι βγήκαν να μειώσουν τον Κόμπι χθες, την ημέρα της γιορτής του, εκτός από αντιδραστικοί που είναι, κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν και γραφικοί.

Και μην ξεχάσω, στο ένας εναντίον ενός, στο killer instinct, ήταν ανώτερος ο Κόμπι από τον Τζόρνταν. Και έβαλε κάποτε και 81 πόντους. Και είχε και πιο εκρηκτικό κάθετο επιτόπιο άλμα. Και είχε να ανταγωνιστεί στους Λέικερς έναν πληθωρικό Σακίλ. Ο Τζόρνταν βέβαια σε όλες τις άλλες κατηγορίες απείχε παρασάγγες αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία του Κόμπι και τα κατορθώματά του.

Πηγή εικόνας: http://sports.cbsimg.net/images/visual/whatshot/KobeJordan980Cover.jpg
 

NBA milestones: Σημεία ορόσημα

Η φετινή χρονιά αναμένεται από τις πιο σημαδιακές στην ιστορία του ΝΒΑ και ειδικά  σε ατομικό επίπεδο. Αν όλα πάνε καλά, την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου στο Σαν Αντόνιο, ο Κόμπι Μπράιαντ θα ξεπεράσει τον Τζόρνταν σαν τρίτος σκόρερ της λίγκας όλων των εποχών. Το πολύ-πολύ να το καταφέρει την Κυριακή, 14 του μήνα στη Μινεσότα. Λίγο αργότερα, στις 17 Δεκεμβρίου ο άλλος μεγάλος, ΛεΜπρόν Τζέιμς, αναμένεται να ξεπεράσει τον Τσάρλς Μπάρκλεϊ στην λίστα με τους μεγαλύτερους σκόρερ, πριν καν κλείσει τα 30 του χρόνια. Αργότερα, μέσα στην χρονιά θα ξεπεράσει τον Άιβερσον και λογικά τον Γιούιν, μπορεί και τον Ρέι Άλλεν αν εκείνος σταματήσει ή αγωνιστεί μόνο σε λίγα παιχνίδια φέτος.

Points Leaders
RK	PLAYER	PTS
1	Kareem Abdul-Jabbar	38,387
2	Karl Malone	36,928
3	Michael Jordan	32,292
4	KOBE BRYANT	32,194
5	Wilt Chamberlain	31,419
6	Shaquille O'Neal	28,596
7	Moses Malone	27,409
8	Elvin Hayes	27,313
9	DIRK NOWITZKI	27,138
10	Hakeem Olajuwon	26,946
11	Oscar Robertson	26,710
12	Dominique Wilkins	26,668
13	John Havlicek	26,395
14	KEVIN GARNETT	25,736
15	Alex English	25,613
16	Reggie Miller	25,279
17	PAUL PIERCE	25,245
18	Jerry West	25,192
19	TIM DUNCAN	25,128
20	Patrick Ewing	24,815
21	RAY ALLEN	24,505
22	Allen Iverson	24,368
23	Charles Barkley	23,757
24	LeBRON JAMES	23,569
25	Robert Parish	23,334

* Οι εν ενεργεία παίκτες με ΚΕΦΑΛΑΙΑ.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Κόμπι παίζει σε αυτούς τους Λέικερς του 2014-15, μόνο και μόνο για να ξεπεράσει τον Τζόρνταν. Επιπλέον, αν μείνει υγιής, μπορεί στα επόμενα χρόνια να πλησιάσει τον Κ.Μαλόουν και τον Τζαμπάρ στις θέσεις των δύο καλύτερων σκόρερ όλων των εποχών. Αν αγωνιστεί αυτή και άλλες δύο γεμάτες χρονιές χωρίς τραυματισμούς, ο Κόμπι θα προσθέσει άλλους 5000 πόντους (με 25 πόντους μέσο όρο), θα έχει ξεπεράσει τον Μαλόουν και θα βρίσκεται κοντά στον Καρίμ. Πολύ δύσκολο να έχει τρεις γεμάτες χρονιές με σχεδόν τον μέσο όρο καριέρας του (25,5 πόντοι) αλλά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.

Όσο για τον ΛεΜπρόν, τα πράγματα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακά. Έχει μεγαλύτερο μέσο όρο από τον Κόμπι (27,5 πόντους), έχει ξεκινήσει και αυτός από τα δεκαεννιά του στην κορυφαία λίγκα και δεν έχει ιστορικό τραυματισμών. Θα ξεπεράσει και αυτός τον Τζόρνταν αν όλα πάνε καλά και ακόμα, αν καταφέρει και βγάλει οκτώ σεζόν μαζί με την φετινή, χωρίς τραυματισμούς και κρατήσει σχεδόν τον μέσο όρο της καριέρας του (27 πόντοι) ίσως ξεπεράσει και τον μεγάλο Καρίμ στην θέση του μεγαλύτερου σκόρερ όλων των εποχών.

Ο άλλος μεγάλος, ‘εραστής’ των καλαθιών, που δεν βρίσκεται ακόμα τόσο ψηλά στη λίστα λόγω της μικρής του ηλικίας, Κέβιν Ντουράντ, έχει και αυτός τα φόντα να φτάσει ανάμεσα στους μεγαλύτερους σκόρερ όλων των εποχών, ίσως και πάνω από τον Τζάμπαρ. Να είμαστε καλά να απολαμβάνουμε αυτούς τους υπερπαίκτες στην αναρρίχησή τους στα ψηλότερα σκαλοπάτια της κορυφής.

Πηγή εικόνας: http://images.terezowens.com/wp-content/uploads/2013/03/kobe-LeBron.jpg

Οι δηλώσεις και παρεμβάσεις του ΛεΜπρόν

Παρατηρούμε από την αρχή της σεζόν του ΝΒΑ τις δηλώσεις του ΛεΜπρόν Τζέιμς σε κάθε ευκαιρία. Εμείς βέβαια είμαστε οι πιο θερμοί υποστηρικτές του και έχουμε εκφράσει στο παρελθόν την άποψή μας πως ο Τζέιμς είναι ό,τι τελειότερο έχει βγει ποτέ σε μπασκετμπολίστα. Για μια στιγμή όμως, γιατί εδώ το κακό έχει παραγίνει. Μέχρι στιγμής η ομάδα του οι Καβαλίερς πηγαίνουν άσχημα και ο βασικός υπαίτιος για αυτό είναι ο ΛεΜπρόν με τις πληθωρικές δηλώσεις και παρεμβάσεις του και το δυσανάλογα φτωχό του παιχνίδι μέχρι τώρα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει αν θέλει η ομάδα και ο ηγέτης της να διεκδικήσουν τίτλους στο μέλλον. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

4 Νοεμβρίου
Ο Τζέιμς και ο Ίρβινγκ αντάλλαξαν κάποιες κουβέντες μετά την ήττα του Κλίβελαντ με 19 πόντους από το Πόρτλαντ, πράγμα που οδήγησε τον Ίρβινγκ να φύγει γρήγορα για τα αποδυτήρια χωρίς να μιλήσει στα media, όπως αναφέρουν πολλαπλές πηγές.
«Έχουμε πολλές κακές συνήθεις που έχουμε χτίσει τα τελευταία χρόνια», είπε μεταξύ άλλων ο ΛεΜπρόν αμέσως μετά. Παρεμπιπτόντως, οι Καβς είχαν στον συγκεκριμένο αγώνα μόλις 6 ασίστ.

6 Νοεμβρίου
Πριν το παιχνίδι με τη Γιούτα και την ήττα με 102-100, ο ΛεΜπρόν, παρακάμπτοντας τον προπονητή, δηλώνει: «Είναι μία καθημερινή διαδικασία, που θα είναι τόσο καλή ή κακή όσο εμείς θέλουμε να εξαρτάται από το πόσο επενδύουμε σε αυτή.»

18 Νοεμβρίου
Μετά την ήττα από το Ντένβερ εντός έδρας με 106-97 και το τέλος των τεσσάρων συνεχόμενων νικών τους, αναφέρει για τον αυξημένο χρόνο συμμετοχής των big 3: «Αυτό (δηλ. ο αυξημένος χρόνος τους) πρέπει να μειωθεί. Όσο για μένα, δεν θέλω να το κάνω αυτό όλη τη σεζόν», πρόσθεσε. Την προηγούμενη μέρα είχε παίξει 41 λεπτά με το Ντένβερ.

19 Νοεμβρίου
Στο αγώνα του Κλίβελαντ με το Σαν Αντόνιο, η κάμερα τον συνέλαβε ουκ ολίγες φορές να δίνει οδηγίες στα τάιμ άουτ στους συμπαίκτες του παρακάμπτοντας ή ακόμα και βάζοντας στη γωνία τον προπονητή του, κάτι που ξεσήκωσε τους κριτικούς εναντίον του ότι υποκαθιστά ανοικτά πλέον τον προπονητή του: http://bleacherreport.com/articles/2275582-david-blatt-would-love-if-lebron-james-let-him-do-his-job

23 Νοεμβρίου
«Είμαστε πολύ εύθραυστοι αυτή τη στιγμή» είπε ο Τζέιμς  μετά τον αγώνα στον οποίον είδε μια διαφορά 18 πόντων στο πρώτο τέταρτο να εξανεμίζεται και να γίνεται ήττα στο τέλος από το Τορόντο με 19 πόντους. «Λοιπόν είμαστε πολύ εύθραυστη ομάδα από την αρχή. Κάθε μικρή αντιξοότητα μας χτυπάει και το πληρώνουμε. Αυτό θα αλλάξει με την εμπειρία.»

24 Νοεμβρίου
«Κάναμε σερί τεσσάρων ηττών, βρωμάω (δηλ. έπαιξα χάλια)», και συνέχισε «δεν κάνω τη δουλειά μου»
μια μέρα αργότερα και με τους Καβς να έχουν το ρεκόρ τους στο 5-7.

Αγαπητέ ΛεΜπρόν,

Από την αρχή της σεζόν και ενώ την στιγμή της μεταγραφής σου έλεγες πως δεν θα υπάρχει άγχος, μιλάς πολύ, σε κάθε ευκαιρία και χωρίς να υπάρχει πάντα λόγος. Αυτό έχει δημιουργήσει μία πίεση στην ομάδα. Βασικά σε ενοχλεί το κάθε τι, ακόμα και τον προπονητή πήγες να υποκαταστήσεις. Προς το τέλος βέβαια το πήρες πάνω σου, δείχνοντας να αντιλαμβάνεσαι  ότι εσύ ήσουν η βασική αιτία της άσχημης πορείας της ομάδας. Λοιπόν, άφησε τον κόουτς να δουλέψει και τους παίκτες να δέσουν σαν ομάδα και τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους. Δείξε στην πράξη και τώρα πως είσαι αλτρουιστής και εκτός γηπέδων. Θυμήσου πως η παρόμοια στάση σου από το καλοκαίρι του 2011 (μετά το κάζο του Ντάλας) και μετά σε έκανε δύο φορές MVP της σεζόν, των τελικών και δις πρωταθλητή,

Οι μπασκετικοί φίλοι σου.

Πηγή εικόνας: www.nydailynews.com
-

Η μετεξέλιξη ενός ρολίστα σε σταρ

Οι εμφανίσεις του Κώστα Παπανικολάου μέχρι στιγμής στο NBA έχουν ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Στον τελευταίο του αγώνα ήταν καταπληκτικός με 19 πόντους, 6 ριμπάουντ και 60% ευστοχία εντός παιδιάς. Στο Χιούστον, μία ομάδα πρωταγωνίστρια, έχει  6,1 πόντους, 4,3 ριμπάουντ και 2,9 ασίστ μέσο όρο σε 12 αγώνες με μέσο όρο 24 λεπτά συμμετοχής. Ο Παπανικολάου που είναι σήμερα ένας σούπερ ρολίστας, πάει να γίνει πρωταγωνιστής, αστέρι και μάλιστα στο ΝΒΑ. Μέχρι στιγμής ήταν το τυπικό δείγμα ενός Ελληνικού σούπερ ταλέντου που λογικά θα εξελισσόταν σε σούπερ ρολίστα και όχι αστέρι που μπορεί να πάρει μια ομάδα μόνος του από το χέρι και να την φτάσει στην κορυφή.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα παίκτη που πέρασε από όλα τα στάδια της αναπτυξιακής διαδικασίας της ομοσπονδίας, με χρυσά και αργυρά μετάλλια στις Εθνικές εφήβων και νέων συνεχώς από το 2007 έως και το 2010, καλύτερος νέος Έλληνας παίκτης του πρωταθλήματος το 2009 και η συνέχεια γνωστή: Πρωτάθλημα Ελλάδας και δύο Ευρωλίγκες με τον Ολυμπιακό (το 2012 ήταν πολυτιμότερος παίκτης του τελικού της Κωνσταντινούπολης), καλύτερος νέος παίκτης της Ευρωλίγκας τη σεζόν 2012-13. Η επόμενη χρονιά του στη Μπαρτσελόνα πέρσι ήταν ένα ακόμα σκαλοπάτι στην ανοδική του πορεία. Τα βήματά του είναι προσεκτικά και ένα-ένα προς την κορυφή.

Αυτά που κάνει φέτος από το ξεκίνημα στο Χιούστον δεν έχουν προηγούμενο. Μιλάμε για μία ομάδα που έχει ήδη τους πρωταγωνιστές της (Χάρντεν, Χάουαρντ) και που με ένα ρεκόρ 9-3 νικών-ηττών είναι από τις βασικές διεκδικήτριες του τίτλου. Όταν κανείς, μέσα στις τρεις πρώτες εβδομάδες της σεζόν, έχει περίπου τα ίδια  νούμερα που είχε στην Ευρωλίγκα, ο δρόμος είναι ανοιχτός προς την καθιέρωση, την κορυφή, είναι το break through του Έλληνα παίκτη.

Γιατί όμως ο Παπανικολάου εδώ και όχι άλλοι δικοί μας; Ο Αντετοκούνμπο είναι θαύμα της φύσης και δεν κατατάσσεται σε έναν απλά ταλαντούχο παίκτη, έχει καλύτερα και διαφορετικά ‘μπασκετικά’ γονίδια και είναι θέμα χρόνου να γίνει ο απόλυτος Έλληνας παίκτης σταρ. Ο Καλάθης και ο Κουφός έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει μπασκετικά στην Αμερική όπου οι παίκτες αναπτύσσονται διαφορετικά (καλύτερη τεχνική και βασικά του παιχνιδιού, αντίληψη της ‘μεγάλης εικόνας’ του μπάσκετ και περισσότερες ευκαιρίες να γίνουν ηγέτες από ό,τι στην Ελλάδα). Ο Παπανικολάου είναι πιο τυπικό παράδειγμα Ελληνικού ταλέντου από τους παραπάνω.

Ο σωματότυπος και τα τεχνικά χαρακτηριστικά και που έχει ο Κώστας είναι άριστα. Αριστερόχειρας, αλματερός, με ύψος 2,03-2,05, 102 κιλά, με βασικά, διείσδυση, άμυνα, πάσα, σουτ όλα πολύ καλά και διαρκώς βελτιωμένα, έχει όλα τα φόντα να διαπρέψει. Μπορεί να αγωνιστεί από το 2 έως το 4 άρα δεν τίθεται θέμα  μονοδιάστατου παίκτη. Τι χρειάζεται επομένως να βελτιώσει στο παιχνίδι του προς την κορυφή;
            - Ένας εναντίον ενός: Οι ατομικές πρωτοβουλίες είναι πολύτιμες σε συγκεκριμένες καταστάσεις του παιχνιδιού και ειδικά στο ΝΒΑ είναι απαραίτητες για να ξεχωρίσει κανείς από ένα παίκτη του μέσου όρου.
            - Χρόνοι συμμετοχής και διάρκεια: Προφανώς οι πρωταγωνιστές χρειάζεται να σταθεροποιήσουν τα λεπτά συμμετοχής τους και τα νούμερά τους σε κάποια υψηλότερα επίπεδα. Η διάρκεια απόδοσης πρέπει επίσης να συνδυάζεται με τα παραπάνω.
            - Clutch player: Δύσκολος στόχος, εδώ ο ΛεΜπρόν κατάφερε και έγινε clutch (έπαιρνε την τελευταία προσπάθεια με επιτυχία) τα τελευταία 3-4 χρόνια. Είναι όμως συστατικό στοιχείο αν κάποιος θέλει να γίνει ηγέτης.
Κι ακόμα, υπομονή και επιμονή στις σεζόν του στο ΝΒΑ. Εφόσον η πορεία του είναι έτσι ανοδική δεν θα ήταν το σοφότερο να επιστρέψει στην Ευρώπη να επαναπαυθεί σε ένα ακριβό συμβόλαιο. Ας κρατήσει τους στόχους του ζωντανούς. Ακόμα και αν χρειαστεί να αλλάξει ομάδα (που δεν το βλέπουμε), αρκεί να μην γυρίσει πίσω.

Στην Ελλάδα έχουμε μάθει τους παίκτες, όσο μπάσκετ και να ξέρουν, να είναι υπάκουοι στρατιώτες, εργαλεία των προπονητών και όχι ηγέτες, πρωταγωνιστές, καταλύτες που αλλάζουν το παιχνίδι μίας ομάδας και την καθοδηγούν. Αυτό είναι το τίμημα να έχεις τους καλύτερους προπονητές στην Ευρώπη: χτίζουν ομάδες που δεν εξαρτώνται από συγκεκριμένους παίκτες, κάτι που λειτουργεί κυρίως ανασταλτικά σε αυτούς που έχουν ξεχωρίσει. Ο Κώστας Παπανικολάου πάει να το αλλάξει αυτό και μαζί όλη τη λογική ανάπτυξης του Ελλήνων μπασκετμπολιστών: από παιχνίδι των ρολιστών σε παιχνίδι των πρωταγωνιστών. Κάτι που δεν αναιρεί βέβαια τη φοβερή δουλειά των Ελλήνων προπονητών, απλά τη βελτιώνει προσφέροντας παράλληλα καλύτερο θέαμα για τον κόσμο που διψάει να βλέπει να παίζουν εκείνοι που υπερέχουν.

Η φωτογραφία με το Houston είναι από το:
http://www.beaumontenterprise.com/news/slideshow/Preseason-Game-1-Oct-7-at-Dallas-95122/photo-6978574.php
.

Πώς θα γίνει το παιχνίδι πιο όμορφο και δημοφιλές στην Ελλάδα

Μετά από την επισήμανση και σύντομη ανάλυση των αιτιών που το μπάσκετ δεν έχει την δημοφιλία που του αξίζει στην Ελλάδα, θα προσπαθήσουμε παρουσιάσουμε και να αναλύσουμε πώς το παιχνίδι θα αγκαλιάσει περισσότερο κόσμο στη χώρας μας εκμεταλλευόμενο και τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα.

1. Οι παίκτες στο προσκήνιο
Είναι άλλωστε σύνθημα και διακήρυξη του ιστότοπου: “Με τους παίκτες πρωταγωνιστές και τους προπονητές απλά να τους διευκολύνουν τη ζωή, να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους.” Αυτοί αρέσουν, αυτοί αγωνίζονται στις τέσσερις γραμμές, αυτό κατάλαβαν και στο εξωτερικό και προχώρησαν το μπάσκετ ένα βήμα παραπέρα. Να έχουμε λιγότερα ζουμ στους κόουτς από τις κάμερες όπως έκαναν κάποτε με τους διαιτητές. Σημαντικοί οι προπονητές αλλά μετά από τους παίκτες.
 
2.  Μια πιο σφαιρική θεώρηση του τρόπου παιχνιδιού με έμφαση και στην επίθεση
Η επανακαθορισμός του παιχνιδιού και η διάδοση της ταυτότητας του παιχνιδιού του ελληνικού μπάσκετ στον κόσμο. Η τεχνική και φαντασία πρέπει να (ξανα)μπουν στο ρεπερτόριο των Ελλήνων παικτών και των ομάδων αν θέλουμε να τραβήξουμε νέους φίλους ή να ξαναφέρουμε πίσω τους παλιούς. Αυτή η συνεχής αναφορά στην άμυνα διώχνει φίλους και αδικεί το ίδιο το παιχνίδι μας που έχει πολύ περισσότερα πράγματα να παρουσιάσει.

3.  Η καλύτερη διαφήμιση του μπάσκετ
Η διαφήμιση του παιχνιδιού κυρίως στα συγκριτικά του πλεονεκτήματα σε σχέση πιο πολύ με το ποδόσφαιρο όπως είναι:
-   το πλήθος εναλλαγών και τα χορταστικά σκορ των αγώνων
-   η ταχύτητα και οι μεταβάσεις από την άμυνα στην επίθεση
-   οι συνεχείς μάχες στον αέρα
-   η καινοτομία του μπάσκετ που πρώτο έδωσε στοιχεία ακόμα και στο ποδόσφαιρο όπως το τρανζίσιον, η ασίστ, ο πλέη μέικερ

4. Η υποχρεωτική χρησιμοποίηση ελάχιστοι αριθμού Ελλήνων ή ξένων/κοινοτικών
Η λίγκα και η ομοσπονδία μετά από διάλογο με τις ομάδες και λαμβάνοντας υπόψη τις επιτυχημένες εφαρμογές του μέτρου σε άλλες χώρες πρέπει να θεσπίσουν άμεσα  το μέτρο της χρησιμοποίησης ελάχιστου αριθμού Ελλήνων παικτών και αντίστοιχα μέγιστου αριθμού ξένων ή κοινοτικών στις δωδεκάδες. Το μέτρο αυτό βέβαια δεν αρκεί από μόνο του αν οι ίδιοι οι νεαροί παίκτες προτιμούν το προσωρινό τους βόλεμα σε ένα συμβόλαιο μεγάλης ομάδας που όμως δεν τους εξελίσσει σαν παίκτες.

5. Η στενότερη συνεργασία με το ΝΒΑ για την προβολή του παιχνιδιού
Είναι χιλιοειπωμένο πως αυτό που ξεχωρίζει το μπάσκετ σαν μεγάλο παιχνίδι είναι κυρίως το ΝΒΑ των 21,5 εκατομμυρίων θεατών τη χρονιά μέσα στα γήπεδα. Με αυτούς χρειάζεται να χτιστεί μια συνεργασία κυρίως της λίγκας ως εξής:
-    αγώνες της pre-season του ΝΒΑ και της team USA στην Ελλάδα
-    περιοδείες των Ελληνικών ομάδων στις ΗΠΑ
-    events από κοινού με το ΝΒΑ
-    συμβουλές για καλύτερο μάρκετινγκ κλπ

6. Η αλλαγή τρόπου στην παραγωγική διαδικασία
Σήμερα η κατηγοριοποίηση των παικτών σε θέσεις γίνεται αποκλειστικά με τα σωματικά τους προσόντα με συνέπεια να χάνονται ταλέντα που δεν υπακούουν σε τέτοιους κανόνες. Απαγορεύεται ας πούμε να έχουμε πλέη μέικερ 1,88 ή τριάρι 1,97 παρόλο που οι δυνατότητές τους μπορούν να είναι πολύ μεγαλύτερες. Επιπλέον οι μικρές Εθνικές ομάδες χτίζονται με βάση το αποτέλεσμα στους αγώνες για να κάνει διαφήμιση η ομοσπονδία ενώ ο πρώτος στόχος θα έπρεπε να είναι το χτίσιμο παικτών και όχι οι προσωρινές νίκες. Όλα τα παραπάνω χρειάζεται να αλλάξουν άμεσα.

7. Κεντρική διαχείριση τηλεοπτικών δικαιωμάτων
Η κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων των ομάδων είναι εκ των ων ουκ άνευ εφόσον η έλλειψη της οδήγησε τις μικρότερες ομάδες με γεωμετρική πρόοδο στην φτωχοποίησή τους. Δυστυχώς αυτό δεν είναι μόνο ελάττωμα του μπάσκετ γιατί και στο ποδόσφαιρο με την πριμοδότηση των δυνατών π.χ. στο Champions League, καταλήγουμε να βλέπουμε τους ίδιους και τους ίδιους. Ας δούμε το παράδειγμα των ΗΠΑ όπου και οι μικρότερες ομάδες έχουν τις οικονομικές δυνατότητες να ανταγωνιστούν τους μεγάλους.

 
8. Άμεσο διώξιμο της αλητείας από τα γήπεδα με την πραγματική απαγόρευση των οργανωμένων και αυστηρότατες ποινές
Πολύ δύσκολο να γίνει κάτι καλό εδώ ειδικά στους εγχώριους αγώνες αφού πολλές ομάδες χρειάζονται, όπως δηλώνουν, τον ‘υπέροχο’ κόσμο τους, άρα η απαγόρευση και οι ποινές δεν είναι εύκολοι στόχοι. Ένας έμμεσος τρόπος θα ήταν να δυναμώσουν οι καθαρά μπασκετικές ομάδες με πολύ και υγιή κόσμο πίσω τους (π.χ. Απόλλωνας Πάτρας, Περιστέρι) κι έτσι η ‘πλέμπα’ των γηπέδων θα βρίσκεται μακριά. Παρόλη την ιστορία των ποδοσφαιρικών κλαμπ και στο μπάσκετ, οι μη ποδοσφαιρικές ομάδες είναι που θα δώσουν τη λύση.

9. Η Εθνική ομάδα να δίνει αγώνες υποχρεωτικά και στην περιφέρεια
Η Ομοσπονδία χρειάζεται άμεσα να φτιάξει πλάνο για τους αγώνες της Εθνικής κάθε χρόνο σε σημαντικές μπασκετικές πόλεις. Ήδη έγινε ένα δειλό βήμα με κάποιους αγώνες το καλοκαίρι στο Ηράκλειο που όμως δεν είναι αρκετό:
- κάθε χρόνο η Εθνική χρειάζεται να δίνει αγώνες κυρίως στην περιφέρεια.
- η Πάτρα και η Θεσσαλονίκη να βρίσκονται πάντα μέσα στο καλεντάρι αυτών των αγώνων.
Το blog δεσμεύεται πως θα συντάξει επιστολή στην ομοσπονδία για το λόγο αυτό.

10. Θέσπιση κριτηρίων γηπέδων και οικονομικών μεγεθών για τις ομάδες
Ελάχιστη χωρητικότητα για κάθε γήπεδο να είναι οι τρεις χιλιάδες, όπως και να υπάρχει ελάχιστος μέσος όρος εισιτηρίων κάθε σεζόν. Προφανώς τα οικονομικά κριτήρια να είναι συγκεκριμένα (μετά από διάλογο και με τις ομάδες) και να εφαρμόζονται χωρίς εκπτώσεις ή χατιρικές συμμετοχές ομάδων. Ωστόσο, ο στόχος της ελάχιστης χωρητικότητας των γηπέδων είναι δύσκολος αφού ακόμα και στην Ευρωλίγκα δεν εφαρμόζεται πλήρως (π.χ. γήπεδα ΤΣΣΚΑ, Μπαρτσελόνα).
.

Τί κάνει το παιχνίδι όχι τόσο δημοφιλές και ελκυστικό στην Ελλάδα

Αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί στην Ελλάδα το μπάσκετ είναι καθηλωμένο σε τηλεθέαση και σε ενδιαφέρον γενικότερα σε σχέση με την παγκόσμια δυναμική που έχει σαν άθλημα (ειδικά στο ΝΒΑ); Και σε σχέση με τις τεράστιες επιτυχίες του εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια; Ας δούμε παρακάτω τις αιτίες που σχετίζονται με το ίδιο το μπάσκετ. Ας σημειώσουμε πως εδώ δεν θα αναφέρουμε κάποιους λόγους έξω από το μπάσκετ όπως είναι η πλύση εγκεφάλου του 'Πάμε στοίχημα' και η δικτατορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου στα αθλητικά πράγματα της χώρας και όχι μόνο.


1. Η θεοποίηση των προπονητών
Η ‘προπονητολαγνεία’ δεν μπορεί να σχετίζεται με την διαφήμιση του μπάσκετ. Τα νέα κυρίως παιδιά ταυτίζονται με τους πρωταγωνιστές του παρκέ, φοράνε τις φανέλες τους, προσπαθούν να μιμηθούν τις κινήσεις τους. Μόνο οι μεγαλύτεροι έχουν πρότυπο τους προπονητές, ίσως λόγω του ότι βρίσκονται πιο κοντά τους ηλικιακά. Οι προπονητές δεν είναι οι πρωταγωνιστές αλλά οι παίκτες σε κάθε περίπτωση.

2. Η προσκόλληση στην άμυνα που δεν έχει ξεπεραστεί πλήρως
Συμφωνούμε πως η άμυνα είναι σημαντική, είναι το 50% σε έναν αγώνα και σε βοηθάει να κερδίσεις τίτλους. Αλλά το να είμαστε μονοθεματικοί  με την άμυνα και πολλές φορές η απαξίωση της επίθεσης και των επιθετικών ότι δήθεν είναι μονοδιάστατοι και κακοί αμυντικοί, δεν προσφέρει κάτι σε νέους φίλους του παιχνιδιού όπως έκαναν παλαιότερα οι καλαθομηχανές και μαέστροι της μπάλας Γκάλης, Ντράζεν και Τζόρνταν που έφεραν εκατομμύρια νέους φίλους στο μπάσκετ.

3. Οι μεταδόσεις της τηλεόρασης και ειδικά της κρατικής τι-βι
Οι μεταδόσεις της κρατικής τι-βι, από τους πιο πολλούς σπίκερ, όχι μόνο δεν έχουν να δώσουν κάτι στον αγώνα, όχι μόνο είναι ενοχλητικός θόρυβος αλλά και πολύ συχνά διαστρεβλώνουν την εικόνα που έχουμε για το μπάσκετ. Υπερβολές όσο δεν πάει (π.χ. το μακρινό ριμπάουντ είναι το πολυτιμότερο πράγμα στο σύγχρονο μπάσκετ), αποτελούν τροχοπέδη για την υψηλότερη τηλεθέαση των αγώνων.

4. Η συγκέντρωση υπεραναλυτών γύρω από το παιχνίδι
Οι υπεραναλύσεις του στυλ: Τα hedge out, η αδύνατη πλευρά ή τι είδος ζώνης παίζει η ομάδα, υπερφορτώνουν τον απλό κόσμο και τον κουράζουν. Ας καταλάβουν ότι δεν απευθύνονται σε σεμινάριο προπονητικής και ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται να τα ακούσει αυτά. Αντίθετα δεν έχουμε ακούσει πιο απλά πράγματα όπως η διαφορά της σταυρωτής ντρίπλας την δεκαετία του 2000 από εκείνη του 80 και του 90, μια περιγραφή του floater ή μια πιο ουσιαστική ανάγνωση του παιχνιδιού.

5. Η μη καλή συνεργασία και προβολή του ΝΒΑ που δημιουργεί λανθασμένα πρότυπα
Ελάχιστοι στην Ελλάδα που επηρεάζουν τις γνώμες των πολλών θα σου μιλήσουν με θαυμασμό για το NBA. Θα σου πουν πως οι Αμερικάνοι έχουν κυρίως παραπάνω αθλητικά προσόντα και κάποιοι άλλοι πιο ακραίοι ότι η Σερβία είναι η πρώτη μπασκετική σχολή στον κόσμο. Προφανώς τα πρότυπα του μπάσκετ που δημιουργούνται δίνουν την εντύπωση ότι μιλάμε για ένα άλλο άθλημα, το οποίο ασφαλώς δεν έχει την ανάλογη δυναμική.

6. Η ελλιπής καλλιέργεια των fundamentals από τις μικρές ηλικίες
Γνωστό και χιλιοειπωμένο, πως οι Έλληνες παίκτες δεν αναπτύσσονται με βάση τα fundamentals, τα βασικά του παιχνιδιού (π.χ. ντρίπλα, πάσα, σουτ, ένας εναντίον ενός). Οι τεχνικές των νέων παικτών είναι μέτριες και όποιος τυχαίνει να έχει αξιόλογη τεχνική (π.χ. Παππάς του ΠΑΟ) συνήθως δεν εξελίσσεται στην Ελλάδα. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε μια πληθώρα ψηλών και δυνατών παιδιών χωρίς κατάρτιση στα βασικά, κάτι που δεν αρέσει στον κόσμο.

7. Το δίπολο και η έλλειψη ανταγωνισμού στο πρωτάθλημα
Η κυριαρχία Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού για πάνω από μία δεκαετία έχει εξασθενήσει το ενδιαφέρον του κόσμου που δεν βλέπει άλλες ομάδες να πρωταγωνιστούν. Και όχι μόνο αυτό, μα και οι διαφορές στις αναμετρήσεις μεταξύ των δύο και των υπολοίπων ολοένα και μεγαλώνουν. Ακόμα και οι εκφωνητές της τι-βι μιλούν από την αρχή της μετάδοσης για αγώνες-προπόνηση.

 
8. Οι χούλιγκαν που λυμαίνονται τα γήπεδά μας
Διαχρονική αιτία είναι το επίπεδο των φιλάθλων μας και ειδικά των μεγάλων ομάδων που αποτρέπει τον κόσμο από την παρακολούθηση του μπάσκετ. Το εντυπωσιακό είναι πως μερικοί αγώνες είναι μαθηματικά βέβαια ότι θα διακοπούν λόγω επεισοδίων, όλοι το γνωρίζουν εκ των προτέρων αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα.

9. Η Εθνική ομάδα που δίνει σπάνια αγώνες εκτός Αθήνας
Η Εθνική ομάδα εκτός από τις συμμετοχές της στις επίσημες διοργανώσεις της FIBA, πρέπει να έχει ως ρόλο την προβολή και διαφήμιση του μπάσκετ σε όλη την επικράτεια. Η Εθνική έχει να δώσει αγώνα ας πούμε στην μπασκετούπολη Πάτρα από  το Νοέμβριο του 2000(!). Την ίδια στιγμή σε άλλες χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία κλπ οι Εθνικές ομάδες προγραμματίζουν κάθε χρόνο αγώνες σε πολλές πόλεις.

10. Τα πολλά ακατάλληλα γήπεδα της ελίτ κατηγορίας
Είναι αδιανόητο να γίνονται αγώνες σε γήπεδα που ο τηλεθεατής βλέπει μπροστά του έναν τοίχο όπως ας πούμε στην Νέα Σμύρνη (μάλιστα αυτά τα γήπεδα εκθειάζονται ως ιστορικές έδρες). Το τηλεοπτικό προϊόν γίνεται ευτελές αλλά και η παρακολούθηση αγώνων μέσα σε τέτοια γήπεδα δεν είναι ό,τι το καλύτερο. Εδώ και τώρα χρειαζόμαστε κριτήρια και προδιαγραφές των γηπέδων (π.χ. μίνιμουμ χωρητικότητα και χαρακτηριστικά γηπέδων).

 
Στο επόμενο θα παρουσιάσουμε, ποια πράγματα χρειάζεται αντίστοιχα να γίνουν ή να αλλάξουν για να γίνει το παιχνίδι μας πιο ελκυστικό και δημοφιλές στην Ελλάδα.
.

Μπάσκετ στις μικρές ηλικίες

του Μιχάλη Καλαϊτζάκη (mike_coach35@yahoo.gr)
προπονητή Αναγέννησης Αρκαλοχωρίου Ηρακλείου Κρήτης, μέλους ΣΕΠΚ

Ένας μπαμπάς (ή μια μαμά) παίρνει τα μικρό παιδάκι από το χέρι και το πάει σε ένα γήπεδο μπάσκετ.  Στην αρχή υποστηρίζοντας ότι το κάνουν για να αθληθεί το παιδί και να καλλιεργήσει όσα τέλος πάντων καλλιεργούνται μέσα από ένα ομαδικό άθλημα. Στην πορεία όμως όλα αλλάζουν. Ξεχνάει τί έλεγε στην ΑΡΧΗ και ονειρεύεται το παιδί του/της στα παρκέ της Ευρωλίγκας να διαπρέπει! Μόλις άρχισε το μαρτύριο για το παιδί! 

Μετά από κάθε προπόνηση ή κάθε αγώνα η κριτική είναι αυστηρότατη: 
''Γιατί δεν έκοψες εκεί;'',  ''γιατί δεν σούταρες;'', ''γιατί σου κλέψανε τη μπάλα;''

Και το παιδάκι με σκυμμένο το κεφάλι από μέσα του μονολογεί:
''Γιατί να διαλέξω να ασχοληθώ με το μπάσκετ;  καλά δεν ήμουνα στην ησυχία μου;''

 
Όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα ξεφεύγουν και οι γονείς στρέφονται κατά παντός υπευθύνου με πρώτο και μεγαλύτερο υπεύθυνο αυτόν τον ''ΑΣΧΕΤΟ'' που κάθεται στον πάγκο και ''ΚΟΙΜΑΤΑΙ'' (ανεξάρτητα αν αυτός ο '' άσχετος'' κάνει με συνέπεια τη δουλειά του πολλά χρόνια). Σιγά-σιγά μέσα στο παραλήρημα του/της, παίρνει και σηκώνει από διαιτητές συμπαίκτες διοίκηση φιλάθλους μέχρι και το φύλακα του γηπέδου!!
 
ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΕΔΩ.

Μόλις σας περιέγραψα τί βιώνουν όσοι ασχολούνται με το μπάσκετ και ιδιαίτερα με τις μικρές ηλικίες!
.

Τα μυστικά πριν σουτάρεις τις ελεύθερες βολές

του Μιχάλη Καλαϊτζάκη (mike_coach35@yahoo.gr)
προπονητή Αναγέννησης Αρκαλοχωρίου Ηρακλείου Κρήτης, μέλους ΣΕΠΚ

Εδώ παρουσιάζουμε την σύντομη ανάλυση ενός ειδικού για τα μυστικά του μπασκετμπολίστα στην εκτέλεση ελευθέρων βολών. 

Δέκα πράγματα που πρέπει να ξέρεις πριν κάνεις μια ελεύθερη βολή:
1. Είναι το σημείο του αγώνα που μπορείς να βάλεις καλάθι χωρίς να έχεις παρενόχληση από αμυντικό.
2. Είσαι αντιμέτωπος με το άγχος την κούραση την πίεση της κερκίδας και για να τα ξεπεράσεις πρέπει να είσαι ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ.
3. Όλα τα παραπάνω είναι ίδια είτε παίζεις στον τελικό της Ευρωλίγκας είτε παίζεις σε ένα αγώνα παίδων ή εφήβων.
4. Σε κάθε βολή πρέπει να προετοιμάζεσαι κάνοντας κάθε φορά τις ίδιες κινήσεις! Ο κάθε παίκτης έχει την δική του ''ΡΟΥΤΙΝΑ''!
5. Είναι το κομμάτι της προπόνησης που οι παίκτες δεν δίνουν την απαραίτητη προσοχή, Ίσως το θεωρούν εύκολο. ΛΑΘΟΣ!

6. Για να είσαι εύστοχος στις βολές πρέπει να έχεις άριστη φυσική κατάσταση γιατί εκεί φτάνεις συνήθως από υπερπροσπάθεια και οι νευρομυική προσαρμογή είναι δύσκολη διαδικασία!
7. Στην ελεύθερη βολή είσαι ΜΟΝΟΣ σου! Άρα πρέπει να διαχειριστείς την κατάσταση με τις δικές σου δυνάμεις σωματικές και ψυχολογικές!
8. Σκέψου ότι από το καλάθι χωράνε να περάσουν δύο μπάλες ταυτόχρονα και μη σκέφτεσαι ότι η μπάλα ζυγίζει 800 κιλά!
9. Έχε τα μάτια σου μόνο στο στόχο και μη σκέφτεσαι τίποτα άλλο!
10. Μετά από 30 χρόνια μέσα στο γήπεδο μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα και σιγουριά ότι: ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΒΟΛΕΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ Ή ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!
Όλα τα παραπάνω τα έχω πει 1.000.000 φορές στην προπόνηση έκατσα και τα έγραψα γιατί το 6 στις 29 δεν χωνεύεται εύκολα!

Σημείωση: Συνέβη μετά την ήττα της ομάδας του Αρκαλοχωρίου και την παραπάνω επίδοσή τους στις ελεύθερες βολές.

Η φωτογραφία ειναι από το espn: http://a.espncdn.com/photo/2010/0425/bos_g_rayfoulshot_576.jpg
.

Η επιστροφή του ΛεΜπρόν στους Καβαλίερς - Μέρος Δεύτερο

Στο πρώτο μέρος αναλύσαμε τα αίτια και τα αντίστοιχα οφέλη της επιστροφής. Υπάρχουν όμως μαζί κάποια ρίσκα όπως και πράγματα που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Τα ρίσκα της επιστροφής

1.    Ο κόουτς Ντέιβιντ Μπλατ είναι άπειρος στη λίγκα. Είναι πενήντα πέντε ετών, επομένως χωρίς πολλά περιθώρια εξέλιξης και αποκτήθηκε από το Κλίβελαντ πριν αποφασίσει να επιστρέψει ο ΛεΜπρόν. Επιπλέον, αν σκεφτεί κανείς πως ο μεγάλος Μεσσίνα με τις πιο πολλές διακρίσεις περιορίσθηκε σε ρόλο βοηθού ή συμβούλου στους Λέικερς και τώρα στους Σπερς, καταλαβαίνει κανείς πως υπάρχει ρίσκο. Από την άλλη, ο Μπλατ έχει ανεβάσει την Εθνική Ρωσίας σε άλλο επίπεδο στο παγκόσμιο μπάσκετ και πρόσφατα έχτισε μία Μακάμπι από το πουθενά. Έχει γενικότερο ενδιαφέρον πάντως αυτό το εγχείρημα.

2.    Οι σταρ της νέας ομάδας δίπλα στον ΛεΜπρόν δεν έχουν εμπειρία play off. Όχι μόνο ο Λαβ και ο Ίρβινγκ αλλά και οι άλλοι νεαροί μελλοντικοί πρωταγωνιστές όπως ο Ουέιτερς και ο Τριστάν Τόμσον είναι άπειροι σε συμμετοχές σε αγώνες της post season. Η ομάδα προσπάθησε αυτό να το αντιπαρέλθει με την απόκτηση αξιόλογων βετεράνων πρώην πρωταθλητών, όπως κυρίως είναι ο Μίλλερ και ο Μάριον. Στον αντίποδα, οι έτεροι δύο των big 3 έχουν εμπειρία υψηλού ανταγωνισμού με την Εθνική των ΗΠΑ - ειδικά ο Ίρβινγκ φέτος σήκωσε την ομάδα στις πλάτες του.

3.    Οι επιδόσεις των Καβς στην άμυνα δεν είναι εγγυημένες. Το Κλίβελαντ  δεν φημιζόταν μέχρι τώρα για τις αμυντικές του επιδόσεις και ο Λαβ που ήρθε να προστεθεί δεν έχει την άμυνα σαν το πρώτο του όπλο. Επιπλέον ο ΛεΜπρόν δεν μπορεί να κάνει όλες τις δουλειές όπως τελευταία. Αν συμφωνήσουμε πως χρειάζεται ένα ελάχιστο αμυντικής λειτουργίας για την κατάκτηση πρωταθλημάτων, υπάρχει ένα ερωτηματικό εδώ. Το ενθαρρυντικό της υπόθεσης είναι πως αποκτήθηκαν καλοί αμυντικοί (π.χ. Μάριον) και η ομάδα στην preseason έχει δείξει καλά στοιχεία στη πίεση στο γήπεδο.

4.    Οι Καβς έχουν πρωταγωνιστές  επιρρεπείς σε τραυματισμούς. Τα ιατρικά ιστορικά του Ίρβινγκ, του Λαβ και του Βαρεχάο  έχουν αρκετούς τραυματισμούς στο παρελθόν κάτι που αποτελεί τροχοπέδη για την πληρότητα μίας ομάδας διεκδικήτριας του τίτλου. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί; Ο Λαβ  αρχικά έχει αποφύγει την καλοκαιρινή ‘ταλαιπωρία’ του World Cup και ο Ίρβινγκ με τον Βαρεχάο έχουν πρόσφατα επανέλθει γεροί μετά την αποχή τους. Η καλύτερη συντήρηση τους στη σεζόν μειώνει τις πιθανότητες για τραυματισμό. Μην ξεχνάμε κιόλας πως ο ΛεΜπρόν είναι σιδερένιος και πως οι μεγάλες ομάδες μπορούν, ακόμα και αν χάσουν ένα βασικό από τραυματισμό (αρκεί αυτός να μην είναι ο Τζέιμς).

Σημείωση:
Η χημεία της ομάδας δεν θεωρείται πρόβλημα, λόγω της γνωστής ομάδας για τον ΛεΜπρόν που δεν χρειάζεται χρόνο προσαρμογής. Επίσης ο ηγέτης της ομάδας εδώ είναι ξεκάθαρος και ακόμα ο ίδιος έχει φέρει μαζί παίκτες που ήταν συμπαίκτης στο παρελθόν.


Μην είμαστε όμως και αχάριστοι

1.    Ο ΛεΜπρόν έγινε 100% καλύτερος παίκτης στα χρόνια του Μαϊάμι. Αν συγκρίνουμε τον ηγέτη πριν το 2009-10 και μετά το 2013-14 υπάρχει τεράστια διαφορά. Ηγέτης πια και στη τέταρτη περίοδο, clutch player, παιχνίδι και με πλάτη στο καλάθι, βελτίωση στην άμυνα, στην πάσα, στο σουτ, στην αποτελεσματικότητα, στις επιλογές στον κατάλληλο χρόνο, στις ηγετικές ικανότητες, στα πάντα. Η βοήθεια από τους συμπαίκτες του στους Χιτ σε αυτή την βελτίωση είναι κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Με εκείνους σαν συμπαίκτες έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ της καριέρας του μέχρι στιγμής και αυτό δεν αλλάζει.

2.    Το θέαμα που παρουσίασε με την προηγούμενη του ομάδα ήταν μοναδικό. Είδαμε ασύλληπτες φάσεις μοναδικού μπασκετικού σχεδιασμού και εκτέλεσης. Οι quarterback πάσες από τον Ουέιντ αλλά και τον ίδιο τον Τζέιμς, τα αναρίθμητα  alley-oop, η εξαφάνιση της μπάλας στο transition και η άμυνα που έφερνε ασφυξία στον αντίπαλο, τί να πρωτοθυμηθεί κανείς; Μία φάση ήταν προσωπικά η κορυφαία όπου ο Μπρον, αφού κάνει το σόλο του, βουτάει να σώσει μια μπάλα και με τα δάκτυλα πασάρει στον Φλας που καρφώνει.

3.    Είδαμε κατορθώματα από τους Χιτ που δεν τα έχουμε δει σχεδόν ποτέ από ομάδα στα χρονικά:
-    Streak (σερί) 27 συνεχόμενων νικών. Μόνο οι Λέικερς το 1971-72 έχουν παραπάνω με τις 33 σερί τους νίκες, τι άλλο να πει κανείς; Για αυτό το κατόρθωμα όλοι θα μιλούν για πάντα, απλά γράφτηκε ιστορία.
-    Τέσσερις συνεχόμενους τελικούς που μόνο σε έναν δεν ήταν κοντά στον τίτλο. Αν εξαιρέσουμε το ανίκητο φετινό (περσινό) Σαν Αντόνιο, ακόμα και το Ντάλας το 2011 ήταν υπόθεση που μόνο του το Μαϊάμι έχασε. Θα μπορούσαν δηλαδή τρεις τίτλους.

4.    Στο Μαϊάμι ο ΛεΜπρόν ωρίμασε και έγινε πιο αγαπητός και σαν χαρακτήρας. Είναι αλήθεια πως ο άκομψος τρόπος που πάρθηκε η απόφαση της μετακίνησής του το 2010, οι δηλώσεις με αναφορές στο εαυτό του δεν είχαν χτίσει και το πρότυπο αλτρουισμού και ταπεινότητας. Στην πορεία όμως και ειδικά μετά το στραπάτσο του 2011, η αγάπη του προς το παιχνίδι, η ανιδιοτέλεια (unselfishness) που έβγαζε μέσα στο παρκέ τον βελτίωσαν και σαν χαρακτήρα με αποτέλεσμα να λατρευτεί από ακόμα περισσότερους.

 
Με λίγα λόγια

Πολλοί λένε πως ο ΛεΜπρόν πήγε στο Μαϊάμι για να κερδίσει τίτλους μαζί με άλλους δύο ηγέτες. Καμία σχέση. Ο ΛεΜπρόν πήγε στο Μαϊάμι έγινε ηγέτης, κέρδισε τίτλους, κάνοντας super stars να φαίνονται κανονικοί παίκτες. Ποιός το έχει κάνει αυτό; Η μόνη μαύρη κηλίδα είναι ο τρόπος που έφυγε από το Κλίβελαντ και ότι δεν πήρε τίτλους με αυτό. Και έρχεται τώρα να επιστρέψει για να τακτοποιήσει αυτή την υπόθεση. Αν κερδίσει έστω και ένα τίτλο, θα είναι η πιο δραματική ιστορία όλων των εποχών και το καλύτερο happy end που γράφτηκε ποτέ. Ο ΛεΜπρόν είναι μια ιδιοφυία και εμείς τυχεροί που τον απολαμβάνουμε.
.

Η επιστροφή του ΛεΜπρόν στους Καβαλίερς - Μέρος Πρώτο

Η επιστροφή ενός από τους  μεγαλύτερους παίκτες του ΝΒΑ όλων των εποχών στους Κλίβεναντ Καβαλίερς δημιούργησε κύμα ενθουσιασμού και σχεδόν αποκατέστησε τις σχέσεις του ακόμα και με εκείνους που τον είχαν κατηγορήσει για την απόφαση της αντίθετης πορείας του τέσσερα χρόνια πριν. Ποιοι είναι όμως οι λόγοι και τα οφέλη της επιστροφής αυτής; Ποια τα ρίσκα καθώς και, για να μην είμαστε αγνώμονες, αυτά που κέρδισε στα χρόνια πριν επιστρέψει; Ας τα δούμε παρακάτω:

Οι λόγοι της επιστροφής

1.    Η μικρή ενίσχυση του Μαϊάμι και όχι μόνο την τελευταία χρονιά. Η απουσία σέντερ πριν ένα χρόνο ήταν αξιοσημείωτη και το project Όντεν άκρως αποτυχημένο. Ταυτόχρονα, η ομάδα συνέχισε να παίζει το small ball basket χωρίς βοήθεια από play makers και σουτέρ. Μετά τη φυγή λόγω αμνηστίας του Μίλλερ και την πτώση της απόδοσης του Μπατίερ δεν υπήρχαν οι εναλλακτικές λύσεις ούτε οι κινήσεις μέσα στην σεζόν. Ταυτόχρονα οι δύο κύριοι point guards ήταν απογοητευτικοί σε πολλούς τομείς του παιχνιδιού.

2.    Η ραγδαία πτώση λόγω τραυματισμών του άλλοτε σταρ Ουέιντ που σήμανε ουσιαστικά και το κλείσιμο του κύκλου αυτής της ομάδας τουλάχιστον σαν διεκδικήτριας του τίτλου. Σπάνιο, πρωταθλήτρια ομάδα στο παρελθόν να μην είχε τον δεύτερο πρωταγωνιστή της: ο Τζόρνταν είχε τον Πίππεν, ο Σακίλ τον Κόμπι, ο Ντάνκαν τον Πάρκερ ή τον Τζινόμπιλι, ο Ουέιντ τον Σακίλ, ο Τζαμπάρ ήταν ίσος με τον Μάτζικ. Μετά την κατά το ήμισυ απόσυρση του Ουέιντ πέρσι στην κανονική περίοδο, ο ΛεΜπρόν ήταν μόνος του μιας και ο Μπος δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί σαν δεύτερο βιολί.

3.    Η συγκυρία της εξαιρετικής φόρμας του Σαν Αντόνιο. Παρόλο που το Μαϊάμι πήρε το μάθημα του από πέρσι και ξεπέρασε τον σκόπελο της Ιντιάνα στα τελικά της Ανατολής - αν και η κατάρρευση των αντιπάλων στο τέλος της σεζόν ίσως μπέρδεψε για την δυναμικότητα των Χιτ, το περσινό Σαν Αντόνιο δεν παιζόταν από κανένα. Οι Χιτ ήταν αδύνατο να κάνουν το three peat σταματώντας το φορμάρισμα των Σπερς και θα έχαναν εύκολα ή δύσκολα. Άρα ίσως οι λόγοι εδώ της φυγής του Βασιλιά να βρίσκονται και κάπου αλλού.

4.    Το θέλγητρο του Κλίβελαντ με τα κορυφαία pick και το λαμπρό μέλλον. Κάιρι Ίρβινγκ, Άντονι Μπέννεττ και τώρα Άντριου Ουίγγινς, τρία νούμερο ένα του draft σε τέσσερα χρόνια, καθώς και τα ταλέντα όπως Ουέιτερς και Τριστάν Τόμσον αρκούν για να γίνει μία ομάδα γρήγορα πρωταγωνίστρια. Στην πορεία η προοπτική απόκτησης άλλων σταρ στην θέση κάποιων σπουδαίων νεαρών ενίσχυσε την ορθότητα της απόφασης του Βασιλιά. Με το Λαβ στο ρόστερ οι Καβς είναι πλέον μία πλήρης ομάδα, διεκδικήτρια του τίτλου.

5.    Οι ανοιχτοί λογαριασμοί από το 2010 και η εξιλέωση. Πολλά λέχθηκαν και γράφτηκαν μετά την Decision I του ΛεΜπρόν: ο Τζέιμς έφυγε γιατί δεν είχε το θάρρος να παραμείνει να προσπαθήσει για τον τίτλο στους Καβς, προτίμησε την σιγουριά του να παίξει δίπλα σε σταρ, πρόδωσε την ομάδα και ανακοίνωσε την απόφασή του σε εθνικό δίκτυο, ενώ ταυτόχρονα οι συγκρίσεις με τον Τζόρνταν ήταν αναπόφευκτες και άλλα. Η επιστροφή στο σπίτι του είναι μία προσπάθεια να τα σβήσει όλα αυτά.

Τα οφέλη της επιστροφής

1.    Η επιστροφή στο σπίτι του. Η επάνοδος εκεί που ξεκίνησε στο σχολείο και έπαιξε στη μεγάλη λίγκα, εκεί που είναι οι παιδικοί του φίλοι και αγαπήθηκε είναι συναρπαστική. Και αφού του συγχωρέθηκε η φυγή του πριν τέσσερα χρόνια, αυτή η συγκυρία πλέον είναι μία ευκαιρία να συνεχίσει την πορεία από εκεί που άρχισε για να χτίσει μία ομάδα τίτλων. Η ιστορία είναι πολύ καλή κι όμως είναι αληθινή. Ήδη το παγκόσμιο ενδιαφέρον και η αγωνία των φίλων της πορτοκαλιάς για την εκκίνηση της σεζόν έχουν φτάσει στα ύψη.

2.    Μικρότερη πίεση για πρωταθλήματα από αυτή που δημιουργήθηκε το 2010. Η πίεση για τίτλους στο Μαϊάμι ήταν αφόρητη και κυρίως στον ίδιο τον ΛεΜπρόν που βέβαια ευθύνεται και ο ίδιος που την δημιούργησε με τις εξαγγελίες του στην πρώτη παρουσίαση των big 3. Πλέον στους Καβς, τουλάχιστον για του χρόνου δεν υπάρχει η λαϊκή απαίτηση για τίτλους ακόμα και μετά την απόκτηση του Λαβ και των άλλων βετεράνων πολυτελείας. Είναι κοινό μυστικό ότι το Κλίβελαντ είναι στα 2-3 πρώτα φαβορί αλλά τόσο άγχος δεν υπάρχει.

3.    Τα μεγάλα ταλέντα σε όλες τις θέσεις που εγγυώνται το μέλλον της ομάδας. Παρόλη την ανταλλαγή του Ουίγγινς και του Μπέννεττ, το Κλίβελαντ είναι ομάδα γεμάτη ταλέντο. Ακόμα και ο Λαβ είναι μόλις 26 χρονών ενώ η πλειοψηφία των νεαρών είναι γεννηθέντες μετά το 1990-91. Τι καλύτερη περίπτωση ομάδας για τον ΛεΜπρόν να περιτριγυρίζεται από νεαρούς κάτι που θα του αυξήσει τις ομαδικές επιτυχίες ακόμα και το προσδόκιμο της αθλητικής επαγγελματικής του ζωής;

4.    Μία νέα ομάδα, άμεσα διεκδικήτρια του τίτλου. Έστω και αν δεν είναι το απόλυτο φαβορί για του χρόνου, οι Καβς θα είναι διεκδικητές του πρωταθλήματος σε ένα βάθος χρόνου μεγαλύτερο από εκείνο που θα είχαν οι Χιτ ακόμα και με τον ΛεΜπρόν στις τάξεις τους. Ο μεγάλος ηγέτης δεν σκέφτηκε τυχαία να επιστρέψει μόνο με το συναίσθημα αλλά είχε κατά νου και τις προοπτικές της καινούργιας ομάδας.

5.    Νέα ομάδα, σημαίνει νέα πρόσωπα και νέοι στόχοι. Για τον ίδιο τον Βασιλιά μία μετακίνηση που έγινε με τη θέλησή του σημαίνει μία νέα επανεκκίνηση για το ενδιαφέρον του κόσμου, ένα εφαλτήριο νέων διαδρομών και στόχων για τον πρωταγωνιστή μας και τους συμπαίκτες του και μία προσπάθεια διαρκούς προσωπικής βελτίωσης προς τέρψιν όλων των φίλων του μπάσκετ.

6.    Ο Τζέιμς δεν χρειάζεται να κάνει όλες τις δουλειές.  Η νέα ομάδα σε σύγκριση με αυτή που παρουσίασε το Μαϊάμι τα τελευταία χρόνια είναι πιο πλήρης και σε όλες τις θέσεις. Τέτοια μηχανή ριμπάουντ και αξιοπιστίας όπως ο Λαβ ή play maker μαέστρος σαν τον Ίρβινγκ δεν υπήρχαν πριν και αυτό αρκεί να κάνει από μόνο του τη διαφορά. Ακόμα και το βάθος της νέας ομάδας είναι μεγαλύτερο σε όλες τις θέσεις.


Οι φωτογραφίες είναι από:
1. Sports Illustrated: http://www.si.com
2. http://a.espncdn.com/photo/2012/0621/nba_lbjgallery_04.jpg

Η συνέχεια σε λίγες μέρες.
.