Οι Αγαπημένοι “Αριστεροί” του Μπάσκετ - Μέρος Δεύτερο

_
Η συνάντηση Ηρακλή – Περιστερίου τον Νοέμβρη του 2003 στάθηκε η αφορμή να εκθειάσουμε και αναλύσουμε το παιχνίδι των αριστερόχειρων.


Από τις παραστάσεις που έχουμε στα πολλά χρόνια που παρακολουθούμε μπάσκετ, ίσως να μας διαφεύγουν αρκετοί σημαντικοί παίκτες που να ήταν αριστερόχειρες. Κατά την προσωπική μας άποψη όμως ξεχωρίσαμε μερικούς από αυτούς.

Από το NBA επιλέξαμε τον Ντέϊβιντ Ρόμπινσον και τον Ντέϊβ Κάουενς. Ο Ναύαρχος, με το επιβλητικό του στυλ, χρησιμοποιούσε την αριστερή πλευρά για να διαλύει τις αντίπαλες άμυνες και το στυλ του προσομοίαζε καλύτερα σε έναν παίκτη πολλαπλών θέσεων. Ο άσσος των Σέλτικς ήταν ο ορισμός του μαχητή που θυσιαζόταν στο βωμό της επικράτησης της ομάδας του. Δεν το έχουμε δει ωστόσο παρά μετρημένες φορές και αποσπασματικά.

Στην Ευρώπη, η τριάδα Σαρούνας Μαρτσουλιόνις, Τόνι Κούκοτς και Ζάρκο Πάσπαλιε έχει την τιμητική της. Ο άσσος από το Βίλνιους με τη απίστευτη δύναμη και την εξειδίκευση στο αριστερό του χέρι άνοιξε το δρόμο για τα υπερατλαντικά ταξίδια μιας πλειάδας άλλων Ευρωπαίων. Ο Κροάτης πρωταθλητής μας χάρισε αξιοζήλευτη ποικιλομορφία και πλουραλισμό στις κινήσεις του χωρίς καθόλου να απολέσει τον “αριστερό” του χαρακτήρα. Και ο Μαυροβούνιος αστέρας μας πρόσφερε τα μοναδικά γλιστρήματα και περιστροφές τις μπάλας στο καλάθι παρόλο που η εκτέλεσή του στο σουτ δεν ήταν και η ιδανική.


Ο κορυφαίος Έλληνας αριστερόχειρας που ξεχωρίσαμε είναι ο Ντέϊβιντ Στεργάκος από τους παλαίμαχους. Το αρχοντικό του στυλ στο σουτ κατά κύριο λόγο είναι αξιομνημόνευτο. Είναι κρίμα που δεν έπαιξε πρωτύτερα στην Εθνική ή που δεν συνδύασε τη αθλητική του νεότητα με τις εποχές της έκρηξης του αθλήματος στη χώρα. Από τους ξένους που πέρασαν από τα Ελληνικά γήπεδα, οι τρεις κορυφαίοι, που απέχουν παρασάγγας από τους υπόλοιπους είναι αναντίρρητα ο Ντέϊβιντ Ίνγκραμ, ο Γουόλτερ Μπέρι και ο Ζάρκο Πάσπαλιε. Έτσι απλά, χωρίς λόγια. Να σημειώσουμε μόνο ότι ο “Τρουθ” Μπέρι ήταν κορυφαίος αν και διέθετε ίσως τον πιο ξεπερασμένο και ανορθόδοξο παλμό εκτέλεσης που παρατηρήσαμε ποτέ.

Ας δούμε και κάποιες άλλες ιδιαιτερότητες που έχουν συναντηθεί:

1. Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις παικτών που ενώ το σουτ τους ήταν κανονικό δεξί, ωστόσο η φυσική τους κίνηση-διείσδυση ήταν αριστερή. Τα προβλήματα που δημιουργούσαν στον αντίπαλο ήταν μεγάλα και δύσκολα αντιμετωπίζονταν. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι ο Φάνης ο Χριστοδούλου.

2. Άξιος προσοχής είναι και ο πιο τεχνικός έλληνας μπασκετμπολίστας κατά την άποψή μας, ο Κώστας ο Πετρόπουλος που είχε καταπληκτικά αριστερά σερβιρίσματα και λέη απ της μπάλας λόγω του απαράμιλλου χειρισμού του.

3. Δε λείπουν και άλλοι παίκτες που σούταραν κυρίως με το αριστερό από κοντά όπως ο Τόμας Τζόρνταν της ΑΕΚ ενώ οι κινήσεις τους ήταν με το δεξί.

4. Η πιο οφθαλμοφανής αλλαγή βρίσκεται στον Αργύρη τον Πεδουλάκη, που άλλαξε το σουτ του από δεξί σε αριστερό μία χρονιά όταν αγωνιζόταν στον Παναθηναϊκό.

5. Μία ιστορία από τα παλιά αποτελεί ο Βαρθολομαίος Κιτσούκαλης που, όπως είχε γραφτεί, έκανε όλες τις δουλειές του με το δεξί, και μόνο το σουτ το επιχειρούσε με το αριστερό.


Σαν συμπέρασμα μπορούμε να εξάγουμε το γεγονός ότι η έμφυτη αριστερή κίνηση είναι ένα μοναδικό προσόν, αλλά χρειάζεται και η σύνθεσή της και με άλλα γνωρίσματα απόδοσης όπως είναι και η “δεξιά” πλευρά τεχνικής, δηλαδή ο όχι μονόπλευρος ελιγμός. Επίσης υποστηρίζουμε ότι ένας τουλάχιστον αριστερόχειρας είναι πολύτιμος σε μία ομάδα. για όλους τους θετικούς παράγοντες που μιλήσαμε εδώ. Τέλος είναι βέβαιο ότι δεν έχει περάσει απαρατήρητος κανείς αριστερόχειρας παίκτης άρα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ως ατραξιόν και είναι καλό να του δίνεται η απαραίτητη προσοχή.

Πριν κλείσουμε, ας φανταστούμε μερικές σπέσιαλ πεντάδες αριστερόχειρων παικτών. Τι πανδαισία θα είναι αυτή στα αλήθεια. Ο “αριστερός”, μπασκετικός, μη συμβατικός μας κόσμος είναι χωρίς αμφιβολία συναρπαστικός!


Ελλάδα:
Διαμαντίδης, Πελεκάνος, Ταπούτος, Κάππος, Στεργάκος.(Αγγέλου)
Είναι ένα κράμα ελπιδοφόρων, ταλαντούχων και βετεράνων υψηλού επιπέδου που θα μας έδινε μία σύνθεση ανεπανάληπτη. Μόνο που όλοι αυτοί δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν χρονικά.

Ξένοι Ελλάδας:
Τόμπσον, Ίνγκραμ, Χάρισον, Μπέρι, Πάσπαλιε (Μπέργουολντ)
Όλοι του ήταν μοναδικές μορφές, τόσο που δεν θα μπορούσε να χωρέσει ένας πραγματικός σέντερ, ενώ δεν είναι μέλη τόσοι άλλοι σπουδαίοι.

Ευρώπη:
Σολοθάμπαλ, Μαρτσουλιόνις, Ε. Μπενιό, Χάρνις, Κούκοτς (Κουντέλιν)
Ο καθένας από τους παραπάνω είναι μία ιστορία μόνος του. Οι σχολιασμοί είναι περιττοί και οι λέξεις ωχριούν στο να αποδώσουν ένα μόνο μέρος από την αξία τους.

NBA:
Κ. Άντερσον, Μάλιν, Όγκμον, Κάουενς, Ρόμπινσον (Πέρκινς)
Η ολ σταρ “αριστερή” πεντάδα των επαγγελματιών θα μπορούσε να βρισκόταν με άνεση στις κορυφαίες και χωρίς τέτοιους περιορισμούς χαρακτηριστικών των παικτών.
_

Οι αγαπημένοι “αριστεροί” του μπάσκετ - Μέρος Πρώτο

_
Νοέμβριος 2003 και η συνάντηση Ηρακλή - Περιστερίου αναμενόταν σαν από τις πιο αμφίρροπες της 5ης αγωνιστικής. Οι δύο ομάδες, ταλαντούχες και ελπιδοφόρες, μας υπόσχονταν ένα πλούσιο σε εικόνες και δράση απόγευμα. Το βλέμμα μας κεντρίζει σε δύο αριστερόχειρες παίκτες που είναι από τους καλύτερους των συλλόγων τους. Ο 23χρονος Δημήτρης Διαμαντίδης στο χειρισμό της μπάλας και ο 20χρονος Μιχάλης Πελεκάνος στα πλάγια και οι δυο τους έχουν διακριθεί για τη συνέπεια, την ποιότητα και τον ηγετικό τους ρόλο. Μα όμως και από το “ανάποδο” στυλ παιχνιδιού τους. Αριστερό σουτ, αριστερή διείσδυση, αριστερό μπάσιμο, όλα ζερβά. Σύμφωνοι, με τόση εξάσκηση και ταλέντο η δεξιά τους πλευρά είναι κι εκείνη πολύ καλή μα οι έμφυτες κινήσεις τους είναι από την ανάποδη. Οι νεαροί δύσκολα περιορίζονται και σε μία καλή τους βραδιά οι 20 πόντοι στο σκοράρισμα είναι μία άνετη πραγματοποίηση για αυτούς.


Κινήσεις με αστραπιαίες περιστροφές στον άξονά του, μακρινά πατήματα, τεχνική και ταχύτατη χιαστή βρίσκονται στη γκάμα του Καστοριανού άσσου. Διείσδυση σε δεύτερο χρόνο επίθεσης, μπασίματα από την εσωτερική με ανέβασμα πολύ ψηλά στο καλάθι και εκτέλεση με τόση χάρη από την περιφέρεια συναντάμε στο αστέρι από τις δυτικές συνοικίες. Η βραδιά βέβαια ανήκε στον Δημήτρη που ήταν σχεδόν μια ομάδα μόνος του ενώ ο Μιχάλης κινήθηκε σε χαμηλές πτήσεις παρασυρόμενος από συνολικά κακή απόδοση της ομάδας του. Παρακολουθήσαμε το παιχνίδι όχι τόσο με την αγωνία της έκβασής του αλλά προσδοκώντας σε υψηλούς δείκτες μπασκετικού σχεδιασμού και εκτέλεσης.

Δεν είναι τυχαίο πάντως που οι άνω πρωταγωνιστές είναι και αριστερόχειρες. Πρώτιστα στο σουτ και κατ’ επέκταση στην πληθώρα των κινήσεών τους, που είναι εγγενείς, μπορούν να αποδοθούν με τέτοιο τρόπο. Έχουν περάσει πολλές ντουζίνες “αριστερόστροφων” παικτών από το ελληνικό και παγκόσμιο μπάσκετ στις διαδρομές της ιστορίας του. Εκείνο που δεν μπορεί να αγνοηθεί σε καμία των περιπτώσεων είναι πως όλοι τους είχαν μια αξιοσημείωτη παρουσία στις ομάδες τους μέσω της χρησιμοποίησής τους σε κάποιο ρόλο. Δεν υπήρχε παίκτης που να μην έδινε μία νότα ιδιαίτερων δεξιοτήτων στο παρκέ. Ήταν αμυντικοί ειδικευμένοι σε δεύτερες συμμετοχές και αρμοδιότητες, σουτέρ από μακρινή ή μεσαία ακτίνα δράσης, πεπειραμένοι παίκτες ρακέτας με έφεση στις κινήσεις γύρω από το καλάθι, ριμπάουντερ και κόφτες, όλοι τους σημαντικοί. Αλλά και οι επικεφαλής ήταν εκεί, τα αστέρια και τα πρώτα βιολιά των ομάδων τους, οι πραγματικά ελκυστικοί παίκτες για το κοινό.


Μήπως εξαιτίας του περίεργου και μη συμβατικού τους στυλ μόνο να ήταν αναγνωρίσιμοι; Και επομένως για αυτό το λόγο να μας δημιουργείται μία ψευδαίσθηση μεγάλης απόδοσης; Δεν το νομίζουμε. Ασφαλώς το άξιζαν να είναι εκεί που έχουν καταταχθεί σήμερα. Άλλωστε, τα επιτεύγματά τους μαρτυρούν για αυτά.

Ποια είναι όμως τα βασικά σημεία που τους ξεχωρίζουν; Ποια, αντίστοιχα, εκτιμώνται σαν τα αρνητικά τους γνωρίσματα που είναι αδύνατο να εκλείπουν; Ποιοι είναι οι πιο σημαντικοί “αριστεροί” παίκτες, εκείνοι που έγραψαν τη δική τους ιστορία στο μπάσκετ; Και πως θα φάνταζαν κάποιες αντίστοιχες πεντάδες; Ας τα δούμε λίγο πιο εκτεταμένα στη συνέχεια.

Ανάμεσα στα τεχνικά χαρακτηριστικά τους και πλεονεκτήματα εντοπίζουμε το στοιχείο της μεγαλύτερης έντασης των κινήσεων με το αριστερό, τόσο στην ντρίπλα, όσο και στη διείσδυση. Η ταχύτητα και η εκρηκτικότητά τους είναι εξαιρετική από την αριστερή πλευρά. Δεύτερον, λόγω της αντίστροφης συμμετρίας τους, περιορίζονται πάρα πολύ δύσκολα στην επίθεση. Πράγματι, είναι ελάχιστες οι φορές που έχουμε σημειώσει έναν αριστερόχειρα να δέχεται ένα κόψιμο λόγου χάρη. Και πάντα οι εν λόγω παίκτες εκτελούν με άνεση ακόμα και μπροστά σε ψηλότερους. Τέλος; η σύνθεση “αριστερών” και “δεξιών” ικανοτήτων τεχνικής είναι καταπληκτική στο σύγχρονο μπάσκετ και όταν συναντάται δίνει μεγάλο πλεονέκτημα. Επομένως αυτού του είδους οι αθλητές δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν ατραξιόν μόνο και μόνο από το ειδικό στυλ τους.


Από την άλλη πλευρά μπορούν να καταγραφούν κάποια μειονεκτήματα σαν αποτέλεσμα της παρατήρησης του τρόπου παιχνιδιού τους και όχι σαν αυταπόδεικτα συστατικά. Αρχικά, διακρίνεται η πολύ φτωχή δεξιά κίνηση που έχουν συνήθως. Λέγεται μάλιστα, ότι για να μαρκάρεις έναν αριστερόχειρα απλά πρέπει να του περιορίσεις το αριστερό μέρος της κίνησής του και τα έχεις καταφέρει. Επίσης υφίσταται και μία προβλεψιμότητα λόγω του χαρακτηριστικού τρόπου παιχνιδιού τους που είναι ορατός και εύκολα αναγνώσιμος. Τέλος, πολλές φορές, τέτοιοι μπασκετμπολίστες έχουν ανορθόδοξο σουτ ίσως επειδή οι προπονητές διδάσκουν και με βάση τις εικόνες που έχουν για το δεξί σουτ ή κίνηση. Άρα κάποιες μη συμμορφώσεις με τη σωστή τεχνική δεν φαίνονται πάντα για να διορθώνονται.

Συνέχεια στο επόμενο
_
_

Το μπάσκετ που θέλουμε και η ‘δικτατορία’ του ποδοσφαίρου

_


Η Εθνική μας των ανδρών τερμάτισε τρίτη κι εμείς συζητάμε για το αν παίξαμε καλό μπάσκετ. Ο Λιθουανός λένε μας υποσχέθηκε γρήγορο μπάσκετ κι έπαιξε τελικά τσούκου τσούκου ή μάλλον κοντρόλ τέμπο και άμυνα που είναι ένα στυλ που μας ταιριάζει. Δεν ξέρω τι μπάσκετ παίξαμε και δεν είμαι υποστηρικτής του Κασλάουσκας ή του Γιαννάκη ή κάποιου άλλου. Αυτό που νοιάζει εμένα και όλους τους φίλους είναι πως θα βλέπουμε όμορφο μπάσκετ, πώς θα το βελτιώσουμε και θα το κάνουμε ελκυστικότερο για τους φίλους μας. Ευτυχώς η Εθνική μας είναι στον αφρό χρόνια τώρα, ο Παναθηναϊκός είναι πρωταθλητής Ευρώπης, ο Ολυμπιακός στο Φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας, οι Έφηβοι και οι Νέοι στα πρώτα μετάλλια στον κόσμο και στην Ευρώπη.

Τι μένει επομένως; Το όμορφο μπάσκετ. Ας το ορίσουμε πρώτα αυτό, τι είναι και πώς το θέλουμε, γιατί δυνατότητες υπάρχουν πολλές. Ας ρωτήσουμε φιλάθλους, ειδικούς και μη, και πρώτιστα τα αστέρια -πρωταγωνιστές του παρελθόντος και του σήμερα. Ο Γκάλης, ο Αμερικάνος, ο Διαμαντίδης, ο Γιαννάκης, ο Παπαλουκάς, ο Σπανούλης εδώ και οι άλλοι μεγάλοι του εξωτερικού όπως Σαμπόνις, Κούκοτς, Μαρτσουλιόνις, Νοβίτσκι, Γκασόλ είναι ανάμεσά τους. Ας μην ρωτάμε μόνο τους σημερινούς προπονητές – άλλοτε παίκτες ρολίστες περιορισμένων δυνατοτήτων - για να χαράξουμε τις μπασκετικές μας πορείες.

Δυστυχώς το αμυντικό παιχνίδι με τα χαμηλά σκορ δεν αρέσει, το είδαμε παντού και αυτό είναι το βέβαιο. Αν μας αρέσει να βλέπουμε αγώνες με άδειες εξέδρες όταν δεν παίζει η Εθνική ή ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, πάω πάσο. Η προσωπική και εκφρασμένη άποψη είναι πως βασικά το ολοκληρωτικό μπάσκετ κερδίζει φίλους, με επιθετική άμυνα και κυρίως επίθεση, εμπλουτισμένη και με ατομικές επινοήσεις όταν είναι δυνατό. Δόξα τω Θεό ταλέντα-σταρ που να κάνουν τη διαφορά έχουμε μπόλικους. Αυτό το μπάσκετ πρέπει να λανσάρεται σαν το ιδανικό, αυτό να επιδιώκεται.


Από την άλλη είναι και ο ‘δυνάστης’ που έχει απλωθεί παντού και πρέπει να αναπνεύσουμε. Για αυτό το λόγο το άθλημά μας δεν μπορεί να γίνει αλλιώς ανταγωνιστικό στο κοινό αν δεν αλλάξει με πιο ‘επιθετική’ πορεία. Η κρατική προβολή του ποδοσφαίρου, στην Ελλάδα κυρίως αλλά και αλλού, είναι δυσανάλογη με το ενδιαφέρον του ανθρώπου για τα σπορ – μιλάμε για κρατική γιατί ο ιδιώτης κάνει και δείχνει ότι θέλει.

Είναι πρώτο το ποδόσφαιρο στη δημοφιλία στην Ευρώπη, σύμφωνοι, αλλά όχι με ποσοστά 99%-1% σε σχέση με τα υπόλοιπα, όπως προβάλλεται. Τις προάλλες έπαιζε η Γιουτα με το Σικάγο στο Λονδίνο κι έπειτα η Ρεάλ με την Γιούτα στη Μαδρίτη. Μαζεύτηκαν κοντά 20 και 15 χιλιάδες νοματαίοι σε κάθε ματς, ήταν γιορτές μεγάλες. Κι εμείς στην Ελλάδα βλέπουμε εκπομπές ποδοσφαίρου με χειροκροτητές στο στούντιο και ούτε καν αναφέρουμε τα παιχνίδια. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό σε σύγκριση με 10-20 χρόνια πριν; Άλλαξε μήπως το θέαμα και πλήθυναν τα αστέρια των γηπέδων του ποδοσφαίρου; Ή ο κόσμος ανακάλυψε σε αυτό μία κρυμμένη ομορφιά; Όχι δα. Όλα αρχίζουνε και τελειώνουν στα απίστευτα ποσά που διακινούνται στον τζόγο που έχουν στηρίξει ένα τέρας που πρέπει να μας το πλασάρουν σε υπερθετικό βαθμό κάνοντας τα άλλα αθλήματα να μαραζώνουν.


Τα ποσά του τζίρου στο Ελληνικό ‘Πάμε Στοίχημα’ ας πούμε είναι πολλαπλάσια από όλων των άλλων τυχερών παιχνιδιών μαζί. Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα και η δικτατορία του ποδοσφαίρου καλά κρατεί. Αυτή είναι η κύρια αιτία που μας λένε ότι: ποδόσφαιρο θα βλέπουμε μόνο και θα μας αρέσει. Σαν να λένε στο μικρό παιδί: “ Κωστάκη θα το φας το φαΐ σου και θα μάθεις να σου αρέσει.”

Ο μεγάλος ανταγωνιστής μας έχει φυσικά ‘ξεσηκώσει’ μπασκετικούς τρόπους ανάπτυξης: Πλέη μέϊκερ, ασίστ, ριμπάουντ, προβολή και διόγκωση των αστέρων (σε αυτό είναι μάστορες και καλύτεροι μας, συνήθως τα δικά μας αστέρια είναι αληθινά). Το Ευρωπαϊκό μπάσκετ, τι απαντάει σε όλα αυτά; Άμυνα, ριμπάουντ και ομαδικότητα συχνά. Λίγες αναφορές σε αστέρια. Χρειάζεται πιο συχνή αναφορά των πλεονεκτημάτων μας. Εδώ βλέπουμε αγώνες ποδοσφαίρου υπνηλίας με σκορ 1-0 ή 0-0 να κατορθώνουν να πουλάνε. Το περιτύλιγμα είναι καλύτερο ασφαλώς εδώ.


Το άθλημά μας είναι σαφώς πιο γρήγορο, με πολύ πιο πλούσιο σκορ, ανατροπές σε δέκατα δευτερολέπτου, μπάλα πάνω κάτω, μάχες βασικά στον αέρα, ατομικούς αστέρες που αναδεικνύονται πιο εύκολα, μάχες σώμα με σώμα να σου κόβουν την ανάσα και πολλά άλλα. Ας χτυπήσουμε με τα πλεονεκτήματα μας και όχι με την άμυνα και το κοντρόλ. Λίγο κοινό νου θέλει να γίνουμε ξανά το νούμερο ένα άθλημα στο κόσμο όπως το 1992 με την Ντριμ Τιμ της Βαρκελώνης - σε δημοτικότητα μιλάμε γιατί σε ομορφιά και Τέχνη ήμαστε και θα είμαστε πάντα κορυφή.

ΥΓ1: Μη αγωνιστικές παραμέτρους ανάπτυξης δεν θα δώσουμε εδώ αλλά ας αναφέρουμε ενδεικτικά την κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών εσόδων και την οικονομική διαφάνεια και ισονομία των συλλόγων στα κορυφαία πρωταθλήματα (κυρίως στην Α1 και Α2 μας).

ΥΓ2: Διαβάσαμε ότι ο προπονητής του Σαν Αντόνιο, Γκρεγκ Πόποβιτς, κάλεσε σε δείπνο τον Παναγιώτη Γιαννάκη και το υπόλοιπο τεχνικό τιμ του Ολυμπιακού για να μιλήσουν για το μπάσκετ! Μπράβο τους!
_

Το 'χρυσό' χάλκινο του Κατοβίτσε

_
Τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος, στέγνωσε η μελάνη και επιστρέψαμε στη βαρετή ποδοσφαιρική τηλεοπτική ρουτίνα - λίγες βδομάδες μόνο μέχρι να αρχίσουν τα φιλικά, το ΝΒΑ Europe live 2009, το ταξίδι του Ολυμπιακού στην Αμερική, ας δούμε πιο ψύχραιμα τη 'χρυσή' Εθνική τριτιά.


Ας μην κάνουμε όψιμη κριτική στον Κασλάουσκας, ούτε στην ομάδα και στους παίκτες, άλλωστε πολλοί θιασώτες του Λιθουανού στην αρχή, του καταλογίζουν σήμερα αρκετά. Περιληπτικά, ας δώσουμε κάποια σημαντικά σημεία από το τουρνουά της Πολωνίας:

1. Μετά από χρόνια, δόθηκε δημοσίως εύφημη μνεία σε ξεχωριστούς παίκτες (Σπανούλης και Σοφοκλής κατά σειρά αξίας σήμερα) αντί εκείνα τα στερεότυπα του ότι η ομάδα είναι πάνω από όλα και όλοι είναι το ίδιο καλοί ή έχουμε 10 διαφορετικούς ηγέτες και άλλα τέτοια ασόβαρα. Ευτυχώς βλέπουμε κάποια πρόοδο στον τρόπο σκέψης μας εδώ, στο ότι δηλαδή δεν είναι όλοι ίδιοι και η ομάδα έχει και άτομα με προσωπικότητα και αξία.

2. Η ομάδα προσπάθησε να παίξει και επίθεση μα δυστυχώς δεν τα κατάφερε μετά από τη δεύτερη φάση (από τον αγώνα με τη Γερμανία και μετά) γιατί βασικά δεν ευνοήθηκε από το στυλ των αντιπάλων της με τις σκληρές άμυνες και όχι γιατί προσκολλήθηκε σε αυτόν τον τρόπο ή άλλες επιφανειακές σκέψεις ότι η άμυνα είναι στο DNA μας. Άλλωστε, εκτός από τους Ισπανούς και τον ημιτελικό Σερβία – Σλοβενία πουθενά δεν είδαμε στοιχειωδώς ικανοποιητικά σκορ στην επίθεση.

3. Η Εθνική κέρδισε την Τουρκία και τη Σλοβενία γιατί λέει έπαιξε το μπάσκετ που μας ταιριάζει. Δηλαδή ταιριάζει στο ταλέντο των παικτών; Α πα πα. Όταν έχεις συνηθίσει να παίζεις χρόνια άμυνα και αργά είναι φυσικό να σου γίνει κομμάτι σου. Οι Έλληνες έχουν ρίξει κατοστάρα στους Αμερικανούς και καμιά ομάδα που δεν έχει ταλέντο και μπορεί να παίξει σούπερ επίθεση δεν θα το κατάφερνε. Ακόμα και τώρα όμως αν δεν είχαμε το σούπερ επιθετικό ταλέντο του Σπανούλη και άλλων προσωπικοτήτων, ότι άμυνα και να παίξεις, όσο αργά και να πας ..


4. Το τουρνουά με τους συνεχόμενους αγώνες είναι άδικο και δεν ευνοεί τις εκπλήξεις αφού δεν δίνει τη δυνατότητα σε ομάδες με λίγους ετοιμοπόλεμους να νικήσουν. Δεν δίνει τη ευκαιρία σε παίκτες ορχήστρες να μεγαλουργήσουν εύκολα λόγω των καθημερινών αγώνων και της κούρασης. Επομένως το ίδιο το σύστημα ήταν αντίπαλος. Και για το μπάσκετ. Ας τα ακούσουν αυτά οι μακρόβιοι επικεφαλής της Ευρώπης που κινούν τα νήματα.

5. Ο Λιθουανός κόουτς έχει μια διαίσθηση πως το ταλέντο του Έλληνα μπορεί και σε up temo και καλύτερη επίθεση. Γιατί σώνει και καλά δεν μπορούμε να παίξουμε έτσι και μπορούν μόνο οι Λιθουανοί και οι Ισπανοί; Τουλάχιστον να πλησιάσουμε σε ένα παρόμοιο τρόπο παιχνιδιού. Δεν έχουμε βγάλει μεγάλους επιθετικούς στο παρελθόν; Να δούμε κι αυτή τη δυνατότητα πριν την (κατα)κρίνουμε.

6. Παρατηρήθηκε ο Κασλάουσκας επειδή λέει έπαιξε με δύο συστήματα, ένα pick στον Σπανούλη και ένα isolation για παιχνίδι πλάτη με Σόφο. Υπερβολές. Ακόμα κι έτσι, ας συγκρίνουμε με τις προηγούμενες Εθνικές με τα πολύπλοκα συστήματα. Άσχημα τα πήγε η Εθνική που αναδείχθηκαν ο Σπανούλης (ήδη ήταν ψηλά μα τώρα ψηλότερα) και ο Σοφοκλής; Δηλαδή, για παράδειγμα, αφού ο δρόμος Αθήνα-Πάτρα είναι ευθεία πρέπει σώνει και καλά να πηγαίνουμε μέσω Λάρισας για να μην είναι υποτίθεται απλοϊκός;


7. Ήταν άθλος μέγιστος το χάλκινο μετάλλιο. Αν κάποιος ξανακοιτάξει τα ονόματα που είχαμε στον πάγκο και την εμπειρία τους σε μεγάλες διοργανώσεις θα ήταν υπερευτυχισμένος αν προχωράγαμε απλά και μόνο στη δεύτερη φάση ή στην οκτάδα. Και τώρα τρίτοι. Σπουδαία επιτυχία, τεράστια. Τα θετικά είναι τόσο πιο πολλά από τα αρνητικά που ούτε καν θα έπρεπε να μπούμε στον κόπο να αναφέρουμε τα τυχόν κακά.

Αυτά για την ομάδα μας και τον άθλο που πέτυχε, μπράβο στα παιδιά πρώτιστα και σε όλους τους άλλους μετά! Ο καθένας από τους φίλους, που όλοι ξέρουν από μπάσκετ, ας βγάλει τα συμπεράσματά του.


----------------
ΥΓ: Κάτι τελευταίο, άκουσα ότι τη διαφορά στην Ισπανία την έκανε η επιθετική άμυνα. Σύμφωνοι, έπαιξαν πολύ καλή άμυνα, την οποία όμως έπαιξαν και οι Σέρβοι και οι Τούρκοι και οι Γάλλοι και εμείς. Οι Ίβηρες ήταν όμως οι μόνοι που συνήθως έβαζαν την μπάλα στο καλάθι κι έφταναν τους 80-90 πόντους. Κι αυτό κυρίως του έστεψε χρυσούς.
_

Κασλάουσκας, παιδεία, νέα φιλοσοφία

_
Η νέα Εθνική αρέσει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Πολωνίας, το ακούμε από πολλούς φίλους του αθλήματος που είχαν γυρίσει την πλάτη στην πορτοκαλί θεά μετά το στείρο αμυντικό παιχνίδι που βλέπαμε χρόνια τώρα. Με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, είναι αλήθεια, όπως η κορυφαία νίκη με τους Αμερικανούς - αποτέλεσμα του επιθετικού ταλέντου και του ολοκληρωτικού μπάσκετ, που δεν ήταν κανόνας για εμάς, και όχι της άμυνας και της ανάσχεσης του παιχνιδιού του αντιπάλου. Και στο Βελιγράδι είδαμε πολύ καλό παιχνίδι από την Εθνική – αλλά περισσότερο ήταν η ορμή του πρωτάρη και η δίψα για νέες νίκες.

Το παιχνίδι της Εθνικής με το Γιαννάκη μας έβαλε σταθερά στην κορυφή, δεν το παραγνωρίζουμε και τον ευχαριστούμε, αλλά δυστυχώς με ένα σκληρό και αμυντικό παιχνίδι που προσωπικά δεν είμαι περήφανος. Επειδή ο Έλληνας έχει το ταλέντο να παίξει καλύτερα. Πιο επιθετικά, δημιουργικά, με δυνατότητες πρωτοβουλιών και καινοτομίας στο παιχνίδι. Με διεισδύσεις και ατομικές ενέργειες, που είχαν περίπου δαιμονοποιηθεί - όχι από τους πολλούς αλλά από γνωστούς αυλοκόλακες της γραμμής της ομοσπονδίας μέχρι και πέρσι, κάποιοι λίγοι βέβαια είναι ακόμα εκεί κολλημένοι.


Ο Κασλάουσκας σκοπεύει στο όμορφο μπάσκετ. Με ταχύτητα, transition και μπασίματα, μαζί και με την άμυνα που έρχεται να λειτουργήσει υποστηρικτικά σαν αφετηρία και όχι σαν το παν στο παιχνίδι. Αυτό είναι και το στυλ του ελληνικού μπάσκετ, μαζί με την ύπαρξη ενός περιφερειακού ηγέτη και ενός σέντερ κατά δεύτερο λόγο στην Εθνική - που είναι και ο καθρέφτης. Εδώ είμαστε: Σπανούλης, Σχορτσιανίτης και ακολουθούν οι υπόλοιποι.

Μας αρέσουν στην Εθνική πολλά ακόμα, σε σχέση με το παρελθόν, κυρίως:

1. Οι βαθμοί ελευθερίας στους περιφερειακούς να δημιουργήσουν με πιο πολλές ατομικές ενέργειες και όχι το στείρο πάσα – πάσα - πάσα του παρελθόντος.
2. Οι διεισδύσεις που μας είχαν λείψει τόσο και είναι το πιο θεαματικό κομμάτι του παιχνιδιού.
3. Η επιδίωξη συνεχώς του up tempo και του transition.
4. Η σωστή αμυντική προσήλωση αλλά με το σκεπτικό να σου πάρω την μπάλα επειδή ξέρω καλύτερο μπάσκετ και όχι γιατί θέλω να καταστρέψω το ρυθμό σου.
5. Η συνειδητοποίηση ότι πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες και σαν ομάδα αλλά και σαν άτομα - ηγέτες, κάτι που πήγαμε να ξεχάσουμε.(περίπου απαγορευόταν να μιλάμε για έναν παίκτη, θυμάστε;) Οι προπονητές, ας είναι παραδίπλα να τους βοηθούν να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους και όχι να τους εγκλωβίζουν ή περιχαρακώνουν.



Προγνωστικά για το Ευρωμπάσκετ δεν θα κάνω όπως αρκετοί που χαζοχαρούμενα προεξοφλούν νίκες και προσπέρασαν την χθεσινή αναμέτρηση με τους Ρώσους, πηγαίνοντας κατευθείαν στους Γάλλους. Και οι άλλοι μπάσκετ παίζουνε, μην είμαστε τόσο εγωιστές. Άλλωστε, και όγδοοι να βγούμε, το wild card για την Τουρκία το έχουμε στο τσεπάκι. Η ομάδα αυτή έδωσε ένα στίγμα ανανέωσης και πιο όμορφου παιχνιδιού.

Και μας θύμισε ότι η πεμπτουσία του μπάσκετ είναι τα όμορφα καλάθια και η δημιουργικότητα και όχι μία καλή άμυνα, ένα ριμπάουντ ή μία κερδισμένη μπαλιά. Αν ήταν αυτά, τότε θα βλέπαμε το καλό τόπι “εμείς κι εμείς”. Κι όχι οι εκατομμύρια φίλοι που λατρεύουν την πορτοκαλιά. Που απολαμβάνουν μαζί με εμάς ένα συναρπαστικό Ευρωπαϊκό τουρνουά , γεμάτο μοναδικές συγκινήσεις.
_

Οι προσδοκίες από την ομάδα του Γιόνας

Οι πρώτες εικόνες τη Εθνικής του Γιόνας Κασλάουσκας από τα φιλικά και τα δύο πρώτα ματς του Ακρόπολις ήταν ενθαρρυντικές. Βέβαια, μας λυπεί το γεγονός ότι τόσα χρόνια δεν έχουνε ένα κανονικό τριάρι - εκτός ίσως από τον Πεπρέρογλου που έχει μπασκετική κίνηση, δεν υπάρχει άλλος. Ακόμα και ο Βασιλόπουλος δεν είναι γνήσιο τριάρι. Το στοιχείο αυτό φανερώνει την έλλειψη παικτών με τεχνική και μπασκετικές επιλογές στο ελληνικό στερέωμα τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς οι άλλες λύσεις όπως Πρίντεζης, Καϊμακόγλου ακόμα και ο Φώτσης δεν έχουν την στοιχειώδη κίνηση του τρίτου ψηλού. Πέρα από την λίγη αφρόκρεμα, είμαστε η γενιά των άτεχνων παικτών.

Ας πάμε και στα θετικά. Η είσοδος του Καλάθη δίπλα ή σαν αλλαγή του Σπανούλη, πρόσθεσε πόντους μπασκετοσύνης σε μία ομάδα που οι ελπιδοφόροι γκαρντ, πίσω από τους διόσκουρους, πρέπει να έχουν κατά κανόνα μακριά χέρια και ύψος. Ο Κουφός, μέσα στη ρακέτα, θα δώσει νέα ώθηση με το στυλ του banger όπως ήταν παλιά οι λευκοί και δυνατοί Αμερικανοί. Βέβαια, ο Κώστας υπολείπεται σε πείρα και παιχνίδια αλλά το κατέχει το τόπι, πιστεύουμε.


Ο Σπανούλης, αν και ξεκίνησε από πέρσι, γίνεται το αφεντικό της ομάδας σε οργάνωση και εκτέλεση και νομίζουμε ότι θα έπρεπε να μετακινείται περισσότερο στο δύο για να έχει άνεση για μπασίματα, σουτ και δημιουργία. Έχει τα φόντα να γίνει (αν δεν είναι ήδη) από τους καλύτερους γκαρντ όλων των εποχών στη χώρα.

Με πολύ ανακούφιση ξεφύγαμε από το ασφυκτικό άμυνα - άμυνα, και δώσαμε λίγο χώρο στην ανώτερη τεχνική και την ταχύτητα. Βέβαια κάποια καλή άμυνα χρειάζεται αλλά σαν υποστηρικτικό κομμάτι του παιχνιδιού και όχι σαν εξολόθρευση του αντιπάλου (στυλ Λιμόζ, Πίστονς και άλλα αντι-μπασκετικά).


Θα συμφωνήσω με την άποψη ότι το σημαντικό είναι να τεθούν οι βάσεις για το μέλλον στην Εθνική (δύσκολα θυμάμαι να είχαμε στο παρελθόν 20χρονά παιδιά με τόσο πολύ ρόλο στην ομάδα). Ακόμα και μία αποτυχία και αποκλεισμός από το Παγκόσμιο του 2010, μπορεί να καλυφτεί από επιτυχίες προσεχώς μέχρι τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Και το πιο σημαντικό είναι να δοθεί ένα στίγμα όμορφου μπάσκετ, που στην τελική ανάλυση για αυτό διψάει ο κόσμος γενικώς.

------------
ΥΓ: Πότε επιτέλους οι επικεφαλής της ομοσπονδίας θα μας δώσουν τη χαρά να δούμε την Εθνική μας των Ανδρών να αγωνίζεται και στην περιφέρεια εκτός της Αθήνας σε αγώνες εντός της χώρας; Τι να πει κανείς; Δεν βλέπουν το αγκάλιασμα του κόσμου σε κάθε άκρη; Γιατί προτιμούν τις πιο πολύ άδειες κερκίδες του αχανούς ΟΑΚΑ; Ακόμα και σφαιρικά μπασκετικά να το δει κάποιος, το άθλημα χάνει. Και μετά συνεχίζουν να θεωρητικολογούν περί αποκέντρωσης όταν δεν πράττουν τα αυτονόητα.
-

Ελληνικές Εθνικές ομάδες εφήβων

.
Η Εθνική των εφήβων της Ελλάδας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε προχθές στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Μεγάλη επιτυχία να κατορθώσουμε να ηττηθούμε με μονοψήφια διαφορά από την υπερδύναμη των ΗΠΑ. Θα μου επιτρέψετε όμως να διατηρώ συγκρατημένη την αισιοδοξία μου και κυρίως να μην τρέφω ελπίδες πως θα μπορέσουμε κάποτε να βγάλουμε αστέρια του τύπου Ρούντι Φερνάντεζ, Ρούμπιο και Γκασόλ, Νοβίτσκι, Μπαρνιάνι ή Πάρκερ (μακριά ή λίστα να συνεχίσουμε). Οι άλλοι θα προχωρούν να βγάζουν αστέρια κι εμείς θα έχουμε σκληρές αμυντικές ομάδες, με ομαδικότητα, χωρίς ηγέτες – σταρ, δίχως φαντασία, όμως καλά προσηλωμένες στο ανασταλτικό παιχνίδι. Αν λοιπόν μας αρέσει αυτό και ξέρουμε τι να περιμένουμε, ας είμαστε ευχαριστημένοι. Δεν λέμε, σημαντικοί παίκτες θα υπάρχουν, κανείς τους όμως δεν θα είναι σταρ ή έστω θα συμβαίνει πολύ δύσκολα και πάντως δυσανάλογα με το βαθμό της ομαδικής μας επιτυχίας.


Ποιοι είναι οι βασικοί λόγοι αυτού του μεγέθους των επιτυχιών των εφήβων μας τα τελευταία 10-15 χρόνια (χωρίς συχνά να παραμένουμε στην κορυφή);

1. Πρώτα ο σωματότυπος των Ελλήνων και των Μεσογείων εφήβων τους κάνει πιο ανεπτυγμένους από τους αντίστοιχους βορειοευρωπαίους ή άλλους. Οι Μεσόγειοι έφηβοι ανδρώνονται πιο γρήγορα και γερνάνε πιο γρήγορα (δηλαδή δείχνουν μεγαλύτεροι από την ηλικία τους σε σχέση με τους άλλους). Αυτό έχει παρατηρηθεί και από διάφορους αναλυτές και μπορεί να φανεί αν κοιτάξουμε γύρω μας: Οι αντίστοιχοι Έλληνες φαντάζουν πιο μεγάλοι από ξένους συνομήλικους τους. Στον χώρο μας, ο Ρεντζιάς ας πούμε το 1995 ήταν ένας ανεπτυγμένος άνδρας ανάμεσα σε αντιπάλους παιδάκια. Μοιραία λοιπόν οι δικοί μας έχουν εδώ συγκριτικό πλεονέκτημα.

2. Στην παραγωγική διαδικασία της Ελλάδας, εστιάζουν πρώτα στα φυσικά προσόντα από την αρχή και ίσως δουλεύουν στη δύναμη από μικροί (μπορεί και με βάρη, δεν είμαι σίγουρος) και άλλα αθλητικά στοιχεία. Όλα αυτά σε βάρος της τεχνικής και της ατομικής ικανότητας και κατάρτισης. Έχουμε αντιστρέψει τα αυτονόητα. Λέμε ας πούμε ότι ο Σλούκας είναι 1,97 και το μέλλον του είναι στην θέση του πλέη μέϊκερ, αγνοώντας αν έχει το ταλέντο να παίξει εκεί. Πρώτα γεννιόμαστε με το ταλέντο πλέη μέϊκερ αγαπητοί και μετά αν έχουν και κάποιοι και προσόντα, έχει καλώς. Είμαι βέβαιος πως αν βρίσκονταν στο πρόγραμμα της ομοσπονδίας ο Γκάλης, ο Ναβάρο ή και ο Ρούμπιο, δεν θα ήταν οι ίδιοι αφού δεν είναι τα δίμετρα πλέη μέϊκερ με τα μακριά χέρια.

3. Η Ελληνική Ομοσπονδία θέλει και προσβλέπει στο άμεσο αγωνιστικό αποτέλεσμα για να περάσει την δική της προπαγάνδα. Για αυτό είμαι βέβαιος και το συνδυάζω με τις συνεχείς αναλήψεις διοργανώσεων στην Ελλάδα, με την ύπαρξη πάρα πολλών τουρνουά σε τόσες κατηγορίες. Σε τόσα πολλά τουρνουά, είναι πιθανότατο να έχουμε μία επιτυχία που θα προβάλλουμε αναλόγως. Χωρίς να υποβαθμίζω την τεράστια επιτυχία του φετινού παγκόσμιου, θα διευκρινίσω πως τα εφηβικά τουρνουά πρώτα χτίζουν παίκτες με τεχνική κατάρτιση, τα βασικά και το αγωνιστικό αποτέλεσμα και οι λεπτομερείς ομαδικές τακτικές μαθαίνονται και εμπεδώνονται αργότερα μαζί και με τη φυσική ωρίμανση των παικτών. Αν ήθελαν και άλλες ομοσπονδίες τόσο το αποτέλεσμα, θα έβαζαν τον Ρούμπιο στην ομάδα τους (Ισπανία) ή και μελλοντικούς σταρ του ΝΒΑ (ΗΠΑ).


4. Τα υπέρτερα φυσικά προσόντα των παικτών μας έχουν σαν αποτέλεσμα, προσωρινά και στα χρόνια της εφηβείας, να κυριαρχούν. Πολλές φορές αυτό δεν συνεχίζεται και στις κατηγορίες των ανδρών, μιας και τότε όλοι έχουν εξισορροπήσει το αθλητικό κομμάτι (έχουν όμως αναπτύξει νωρίτερα πιο καλά το σκέλος των βασικών του μπάσκετ και της τεχνικής). Σαν απλά παραδείγματα πάρτε τον Κάρτερ και τον Μάρμπουρι το 1995, οι οποίοι ενώ ηττήθηκαν από του δικούς μας τότε, τους άφησαν χιλιόμετρα πίσω μετά.

5. Σαν συνέχεια και σε σχέση με το τρίτο σημείο, οι υπόλοιπες ομοσπονδίες δεν βλέπουν τα τουρνουά σαν τρόπο για να πάρουν δόξα αλλά σαν ενδιάμεσους σταθμούς για να χτίσουν παίκτες, κυρίως, για το μέλλον. Τους ενδιαφέρει πρώτα και κύρια η διάπλαση παικτών κυρίως με τα ‘βασικά’ του μπάσκετ και τεχνική για το μέλλον τους σαν άντρες. Ενθαρρύνουν την ατομικότητα και πρωτοβουλία (πάντα στα πλαίσια μιας ομάδας). Και όπως βλέπουμε, τα καταφέρνουν μια χαρά μιας και οι αντίστοιχες πρόοδοι με τους δικούς μας σε σύγκριση με τα χρόνια της εφηβείας είναι πολύ διαφορετικές.


------------------
ΥΓ1: Σαν μπασκετικός φίλος (πρώτα αυτό και μετά όλες οι ομάδες ακόμα και η Εθνική) δεν είμαι περήφανος να βλέπω ομάδες που να μιλούν για άμυνα, παίκτες εργάτες και διαφημίζουν το παιχνίδι τους με αυτό τον τρόπο. Δεν ξέρω αν αυτό έχει σημασία, αλλά έτσι χάνουμε κόσμο που πάει στο ποδόσφαιρο και άλλα αθλήματα που προσαρμόζουν τους κανονισμούς και φιλοσοφία τους στο επιθετικότερο και δημιουργικότερο.

ΥΓ2: Ευτυχώς που υπάρχει το φρέσκο αίμα από Αμερική μεριά με Κουφό και Καλάθη. Αυτούς δεν μπορείς να τους περιορίσεις να αναπτύξουν το ατομικό τους ταλέντο και την τεχνική τους, Κι όμως υπάρχει ελπίδα, αναμένουμε!
.
.