Το 'χρυσό' χάλκινο του Κατοβίτσε

_
Τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος, στέγνωσε η μελάνη και επιστρέψαμε στη βαρετή ποδοσφαιρική τηλεοπτική ρουτίνα - λίγες βδομάδες μόνο μέχρι να αρχίσουν τα φιλικά, το ΝΒΑ Europe live 2009, το ταξίδι του Ολυμπιακού στην Αμερική, ας δούμε πιο ψύχραιμα τη 'χρυσή' Εθνική τριτιά.


Ας μην κάνουμε όψιμη κριτική στον Κασλάουσκας, ούτε στην ομάδα και στους παίκτες, άλλωστε πολλοί θιασώτες του Λιθουανού στην αρχή, του καταλογίζουν σήμερα αρκετά. Περιληπτικά, ας δώσουμε κάποια σημαντικά σημεία από το τουρνουά της Πολωνίας:

1. Μετά από χρόνια, δόθηκε δημοσίως εύφημη μνεία σε ξεχωριστούς παίκτες (Σπανούλης και Σοφοκλής κατά σειρά αξίας σήμερα) αντί εκείνα τα στερεότυπα του ότι η ομάδα είναι πάνω από όλα και όλοι είναι το ίδιο καλοί ή έχουμε 10 διαφορετικούς ηγέτες και άλλα τέτοια ασόβαρα. Ευτυχώς βλέπουμε κάποια πρόοδο στον τρόπο σκέψης μας εδώ, στο ότι δηλαδή δεν είναι όλοι ίδιοι και η ομάδα έχει και άτομα με προσωπικότητα και αξία.

2. Η ομάδα προσπάθησε να παίξει και επίθεση μα δυστυχώς δεν τα κατάφερε μετά από τη δεύτερη φάση (από τον αγώνα με τη Γερμανία και μετά) γιατί βασικά δεν ευνοήθηκε από το στυλ των αντιπάλων της με τις σκληρές άμυνες και όχι γιατί προσκολλήθηκε σε αυτόν τον τρόπο ή άλλες επιφανειακές σκέψεις ότι η άμυνα είναι στο DNA μας. Άλλωστε, εκτός από τους Ισπανούς και τον ημιτελικό Σερβία – Σλοβενία πουθενά δεν είδαμε στοιχειωδώς ικανοποιητικά σκορ στην επίθεση.

3. Η Εθνική κέρδισε την Τουρκία και τη Σλοβενία γιατί λέει έπαιξε το μπάσκετ που μας ταιριάζει. Δηλαδή ταιριάζει στο ταλέντο των παικτών; Α πα πα. Όταν έχεις συνηθίσει να παίζεις χρόνια άμυνα και αργά είναι φυσικό να σου γίνει κομμάτι σου. Οι Έλληνες έχουν ρίξει κατοστάρα στους Αμερικανούς και καμιά ομάδα που δεν έχει ταλέντο και μπορεί να παίξει σούπερ επίθεση δεν θα το κατάφερνε. Ακόμα και τώρα όμως αν δεν είχαμε το σούπερ επιθετικό ταλέντο του Σπανούλη και άλλων προσωπικοτήτων, ότι άμυνα και να παίξεις, όσο αργά και να πας ..


4. Το τουρνουά με τους συνεχόμενους αγώνες είναι άδικο και δεν ευνοεί τις εκπλήξεις αφού δεν δίνει τη δυνατότητα σε ομάδες με λίγους ετοιμοπόλεμους να νικήσουν. Δεν δίνει τη ευκαιρία σε παίκτες ορχήστρες να μεγαλουργήσουν εύκολα λόγω των καθημερινών αγώνων και της κούρασης. Επομένως το ίδιο το σύστημα ήταν αντίπαλος. Και για το μπάσκετ. Ας τα ακούσουν αυτά οι μακρόβιοι επικεφαλής της Ευρώπης που κινούν τα νήματα.

5. Ο Λιθουανός κόουτς έχει μια διαίσθηση πως το ταλέντο του Έλληνα μπορεί και σε up temo και καλύτερη επίθεση. Γιατί σώνει και καλά δεν μπορούμε να παίξουμε έτσι και μπορούν μόνο οι Λιθουανοί και οι Ισπανοί; Τουλάχιστον να πλησιάσουμε σε ένα παρόμοιο τρόπο παιχνιδιού. Δεν έχουμε βγάλει μεγάλους επιθετικούς στο παρελθόν; Να δούμε κι αυτή τη δυνατότητα πριν την (κατα)κρίνουμε.

6. Παρατηρήθηκε ο Κασλάουσκας επειδή λέει έπαιξε με δύο συστήματα, ένα pick στον Σπανούλη και ένα isolation για παιχνίδι πλάτη με Σόφο. Υπερβολές. Ακόμα κι έτσι, ας συγκρίνουμε με τις προηγούμενες Εθνικές με τα πολύπλοκα συστήματα. Άσχημα τα πήγε η Εθνική που αναδείχθηκαν ο Σπανούλης (ήδη ήταν ψηλά μα τώρα ψηλότερα) και ο Σοφοκλής; Δηλαδή, για παράδειγμα, αφού ο δρόμος Αθήνα-Πάτρα είναι ευθεία πρέπει σώνει και καλά να πηγαίνουμε μέσω Λάρισας για να μην είναι υποτίθεται απλοϊκός;


7. Ήταν άθλος μέγιστος το χάλκινο μετάλλιο. Αν κάποιος ξανακοιτάξει τα ονόματα που είχαμε στον πάγκο και την εμπειρία τους σε μεγάλες διοργανώσεις θα ήταν υπερευτυχισμένος αν προχωράγαμε απλά και μόνο στη δεύτερη φάση ή στην οκτάδα. Και τώρα τρίτοι. Σπουδαία επιτυχία, τεράστια. Τα θετικά είναι τόσο πιο πολλά από τα αρνητικά που ούτε καν θα έπρεπε να μπούμε στον κόπο να αναφέρουμε τα τυχόν κακά.

Αυτά για την ομάδα μας και τον άθλο που πέτυχε, μπράβο στα παιδιά πρώτιστα και σε όλους τους άλλους μετά! Ο καθένας από τους φίλους, που όλοι ξέρουν από μπάσκετ, ας βγάλει τα συμπεράσματά του.


----------------
ΥΓ: Κάτι τελευταίο, άκουσα ότι τη διαφορά στην Ισπανία την έκανε η επιθετική άμυνα. Σύμφωνοι, έπαιξαν πολύ καλή άμυνα, την οποία όμως έπαιξαν και οι Σέρβοι και οι Τούρκοι και οι Γάλλοι και εμείς. Οι Ίβηρες ήταν όμως οι μόνοι που συνήθως έβαζαν την μπάλα στο καλάθι κι έφταναν τους 80-90 πόντους. Κι αυτό κυρίως του έστεψε χρυσούς.
_

Κασλάουσκας, παιδεία, νέα φιλοσοφία

_
Η νέα Εθνική αρέσει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Πολωνίας, το ακούμε από πολλούς φίλους του αθλήματος που είχαν γυρίσει την πλάτη στην πορτοκαλί θεά μετά το στείρο αμυντικό παιχνίδι που βλέπαμε χρόνια τώρα. Με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, είναι αλήθεια, όπως η κορυφαία νίκη με τους Αμερικανούς - αποτέλεσμα του επιθετικού ταλέντου και του ολοκληρωτικού μπάσκετ, που δεν ήταν κανόνας για εμάς, και όχι της άμυνας και της ανάσχεσης του παιχνιδιού του αντιπάλου. Και στο Βελιγράδι είδαμε πολύ καλό παιχνίδι από την Εθνική – αλλά περισσότερο ήταν η ορμή του πρωτάρη και η δίψα για νέες νίκες.

Το παιχνίδι της Εθνικής με το Γιαννάκη μας έβαλε σταθερά στην κορυφή, δεν το παραγνωρίζουμε και τον ευχαριστούμε, αλλά δυστυχώς με ένα σκληρό και αμυντικό παιχνίδι που προσωπικά δεν είμαι περήφανος. Επειδή ο Έλληνας έχει το ταλέντο να παίξει καλύτερα. Πιο επιθετικά, δημιουργικά, με δυνατότητες πρωτοβουλιών και καινοτομίας στο παιχνίδι. Με διεισδύσεις και ατομικές ενέργειες, που είχαν περίπου δαιμονοποιηθεί - όχι από τους πολλούς αλλά από γνωστούς αυλοκόλακες της γραμμής της ομοσπονδίας μέχρι και πέρσι, κάποιοι λίγοι βέβαια είναι ακόμα εκεί κολλημένοι.


Ο Κασλάουσκας σκοπεύει στο όμορφο μπάσκετ. Με ταχύτητα, transition και μπασίματα, μαζί και με την άμυνα που έρχεται να λειτουργήσει υποστηρικτικά σαν αφετηρία και όχι σαν το παν στο παιχνίδι. Αυτό είναι και το στυλ του ελληνικού μπάσκετ, μαζί με την ύπαρξη ενός περιφερειακού ηγέτη και ενός σέντερ κατά δεύτερο λόγο στην Εθνική - που είναι και ο καθρέφτης. Εδώ είμαστε: Σπανούλης, Σχορτσιανίτης και ακολουθούν οι υπόλοιποι.

Μας αρέσουν στην Εθνική πολλά ακόμα, σε σχέση με το παρελθόν, κυρίως:

1. Οι βαθμοί ελευθερίας στους περιφερειακούς να δημιουργήσουν με πιο πολλές ατομικές ενέργειες και όχι το στείρο πάσα – πάσα - πάσα του παρελθόντος.
2. Οι διεισδύσεις που μας είχαν λείψει τόσο και είναι το πιο θεαματικό κομμάτι του παιχνιδιού.
3. Η επιδίωξη συνεχώς του up tempo και του transition.
4. Η σωστή αμυντική προσήλωση αλλά με το σκεπτικό να σου πάρω την μπάλα επειδή ξέρω καλύτερο μπάσκετ και όχι γιατί θέλω να καταστρέψω το ρυθμό σου.
5. Η συνειδητοποίηση ότι πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες και σαν ομάδα αλλά και σαν άτομα - ηγέτες, κάτι που πήγαμε να ξεχάσουμε.(περίπου απαγορευόταν να μιλάμε για έναν παίκτη, θυμάστε;) Οι προπονητές, ας είναι παραδίπλα να τους βοηθούν να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους και όχι να τους εγκλωβίζουν ή περιχαρακώνουν.



Προγνωστικά για το Ευρωμπάσκετ δεν θα κάνω όπως αρκετοί που χαζοχαρούμενα προεξοφλούν νίκες και προσπέρασαν την χθεσινή αναμέτρηση με τους Ρώσους, πηγαίνοντας κατευθείαν στους Γάλλους. Και οι άλλοι μπάσκετ παίζουνε, μην είμαστε τόσο εγωιστές. Άλλωστε, και όγδοοι να βγούμε, το wild card για την Τουρκία το έχουμε στο τσεπάκι. Η ομάδα αυτή έδωσε ένα στίγμα ανανέωσης και πιο όμορφου παιχνιδιού.

Και μας θύμισε ότι η πεμπτουσία του μπάσκετ είναι τα όμορφα καλάθια και η δημιουργικότητα και όχι μία καλή άμυνα, ένα ριμπάουντ ή μία κερδισμένη μπαλιά. Αν ήταν αυτά, τότε θα βλέπαμε το καλό τόπι “εμείς κι εμείς”. Κι όχι οι εκατομμύρια φίλοι που λατρεύουν την πορτοκαλιά. Που απολαμβάνουν μαζί με εμάς ένα συναρπαστικό Ευρωπαϊκό τουρνουά , γεμάτο μοναδικές συγκινήσεις.
_

Οι προσδοκίες από την ομάδα του Γιόνας

Οι πρώτες εικόνες τη Εθνικής του Γιόνας Κασλάουσκας από τα φιλικά και τα δύο πρώτα ματς του Ακρόπολις ήταν ενθαρρυντικές. Βέβαια, μας λυπεί το γεγονός ότι τόσα χρόνια δεν έχουνε ένα κανονικό τριάρι - εκτός ίσως από τον Πεπρέρογλου που έχει μπασκετική κίνηση, δεν υπάρχει άλλος. Ακόμα και ο Βασιλόπουλος δεν είναι γνήσιο τριάρι. Το στοιχείο αυτό φανερώνει την έλλειψη παικτών με τεχνική και μπασκετικές επιλογές στο ελληνικό στερέωμα τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς οι άλλες λύσεις όπως Πρίντεζης, Καϊμακόγλου ακόμα και ο Φώτσης δεν έχουν την στοιχειώδη κίνηση του τρίτου ψηλού. Πέρα από την λίγη αφρόκρεμα, είμαστε η γενιά των άτεχνων παικτών.

Ας πάμε και στα θετικά. Η είσοδος του Καλάθη δίπλα ή σαν αλλαγή του Σπανούλη, πρόσθεσε πόντους μπασκετοσύνης σε μία ομάδα που οι ελπιδοφόροι γκαρντ, πίσω από τους διόσκουρους, πρέπει να έχουν κατά κανόνα μακριά χέρια και ύψος. Ο Κουφός, μέσα στη ρακέτα, θα δώσει νέα ώθηση με το στυλ του banger όπως ήταν παλιά οι λευκοί και δυνατοί Αμερικανοί. Βέβαια, ο Κώστας υπολείπεται σε πείρα και παιχνίδια αλλά το κατέχει το τόπι, πιστεύουμε.


Ο Σπανούλης, αν και ξεκίνησε από πέρσι, γίνεται το αφεντικό της ομάδας σε οργάνωση και εκτέλεση και νομίζουμε ότι θα έπρεπε να μετακινείται περισσότερο στο δύο για να έχει άνεση για μπασίματα, σουτ και δημιουργία. Έχει τα φόντα να γίνει (αν δεν είναι ήδη) από τους καλύτερους γκαρντ όλων των εποχών στη χώρα.

Με πολύ ανακούφιση ξεφύγαμε από το ασφυκτικό άμυνα - άμυνα, και δώσαμε λίγο χώρο στην ανώτερη τεχνική και την ταχύτητα. Βέβαια κάποια καλή άμυνα χρειάζεται αλλά σαν υποστηρικτικό κομμάτι του παιχνιδιού και όχι σαν εξολόθρευση του αντιπάλου (στυλ Λιμόζ, Πίστονς και άλλα αντι-μπασκετικά).


Θα συμφωνήσω με την άποψη ότι το σημαντικό είναι να τεθούν οι βάσεις για το μέλλον στην Εθνική (δύσκολα θυμάμαι να είχαμε στο παρελθόν 20χρονά παιδιά με τόσο πολύ ρόλο στην ομάδα). Ακόμα και μία αποτυχία και αποκλεισμός από το Παγκόσμιο του 2010, μπορεί να καλυφτεί από επιτυχίες προσεχώς μέχρι τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Και το πιο σημαντικό είναι να δοθεί ένα στίγμα όμορφου μπάσκετ, που στην τελική ανάλυση για αυτό διψάει ο κόσμος γενικώς.

------------
ΥΓ: Πότε επιτέλους οι επικεφαλής της ομοσπονδίας θα μας δώσουν τη χαρά να δούμε την Εθνική μας των Ανδρών να αγωνίζεται και στην περιφέρεια εκτός της Αθήνας σε αγώνες εντός της χώρας; Τι να πει κανείς; Δεν βλέπουν το αγκάλιασμα του κόσμου σε κάθε άκρη; Γιατί προτιμούν τις πιο πολύ άδειες κερκίδες του αχανούς ΟΑΚΑ; Ακόμα και σφαιρικά μπασκετικά να το δει κάποιος, το άθλημα χάνει. Και μετά συνεχίζουν να θεωρητικολογούν περί αποκέντρωσης όταν δεν πράττουν τα αυτονόητα.
-

Ελληνικές Εθνικές ομάδες εφήβων

.
Η Εθνική των εφήβων της Ελλάδας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε προχθές στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Μεγάλη επιτυχία να κατορθώσουμε να ηττηθούμε με μονοψήφια διαφορά από την υπερδύναμη των ΗΠΑ. Θα μου επιτρέψετε όμως να διατηρώ συγκρατημένη την αισιοδοξία μου και κυρίως να μην τρέφω ελπίδες πως θα μπορέσουμε κάποτε να βγάλουμε αστέρια του τύπου Ρούντι Φερνάντεζ, Ρούμπιο και Γκασόλ, Νοβίτσκι, Μπαρνιάνι ή Πάρκερ (μακριά ή λίστα να συνεχίσουμε). Οι άλλοι θα προχωρούν να βγάζουν αστέρια κι εμείς θα έχουμε σκληρές αμυντικές ομάδες, με ομαδικότητα, χωρίς ηγέτες – σταρ, δίχως φαντασία, όμως καλά προσηλωμένες στο ανασταλτικό παιχνίδι. Αν λοιπόν μας αρέσει αυτό και ξέρουμε τι να περιμένουμε, ας είμαστε ευχαριστημένοι. Δεν λέμε, σημαντικοί παίκτες θα υπάρχουν, κανείς τους όμως δεν θα είναι σταρ ή έστω θα συμβαίνει πολύ δύσκολα και πάντως δυσανάλογα με το βαθμό της ομαδικής μας επιτυχίας.


Ποιοι είναι οι βασικοί λόγοι αυτού του μεγέθους των επιτυχιών των εφήβων μας τα τελευταία 10-15 χρόνια (χωρίς συχνά να παραμένουμε στην κορυφή);

1. Πρώτα ο σωματότυπος των Ελλήνων και των Μεσογείων εφήβων τους κάνει πιο ανεπτυγμένους από τους αντίστοιχους βορειοευρωπαίους ή άλλους. Οι Μεσόγειοι έφηβοι ανδρώνονται πιο γρήγορα και γερνάνε πιο γρήγορα (δηλαδή δείχνουν μεγαλύτεροι από την ηλικία τους σε σχέση με τους άλλους). Αυτό έχει παρατηρηθεί και από διάφορους αναλυτές και μπορεί να φανεί αν κοιτάξουμε γύρω μας: Οι αντίστοιχοι Έλληνες φαντάζουν πιο μεγάλοι από ξένους συνομήλικους τους. Στον χώρο μας, ο Ρεντζιάς ας πούμε το 1995 ήταν ένας ανεπτυγμένος άνδρας ανάμεσα σε αντιπάλους παιδάκια. Μοιραία λοιπόν οι δικοί μας έχουν εδώ συγκριτικό πλεονέκτημα.

2. Στην παραγωγική διαδικασία της Ελλάδας, εστιάζουν πρώτα στα φυσικά προσόντα από την αρχή και ίσως δουλεύουν στη δύναμη από μικροί (μπορεί και με βάρη, δεν είμαι σίγουρος) και άλλα αθλητικά στοιχεία. Όλα αυτά σε βάρος της τεχνικής και της ατομικής ικανότητας και κατάρτισης. Έχουμε αντιστρέψει τα αυτονόητα. Λέμε ας πούμε ότι ο Σλούκας είναι 1,97 και το μέλλον του είναι στην θέση του πλέη μέϊκερ, αγνοώντας αν έχει το ταλέντο να παίξει εκεί. Πρώτα γεννιόμαστε με το ταλέντο πλέη μέϊκερ αγαπητοί και μετά αν έχουν και κάποιοι και προσόντα, έχει καλώς. Είμαι βέβαιος πως αν βρίσκονταν στο πρόγραμμα της ομοσπονδίας ο Γκάλης, ο Ναβάρο ή και ο Ρούμπιο, δεν θα ήταν οι ίδιοι αφού δεν είναι τα δίμετρα πλέη μέϊκερ με τα μακριά χέρια.

3. Η Ελληνική Ομοσπονδία θέλει και προσβλέπει στο άμεσο αγωνιστικό αποτέλεσμα για να περάσει την δική της προπαγάνδα. Για αυτό είμαι βέβαιος και το συνδυάζω με τις συνεχείς αναλήψεις διοργανώσεων στην Ελλάδα, με την ύπαρξη πάρα πολλών τουρνουά σε τόσες κατηγορίες. Σε τόσα πολλά τουρνουά, είναι πιθανότατο να έχουμε μία επιτυχία που θα προβάλλουμε αναλόγως. Χωρίς να υποβαθμίζω την τεράστια επιτυχία του φετινού παγκόσμιου, θα διευκρινίσω πως τα εφηβικά τουρνουά πρώτα χτίζουν παίκτες με τεχνική κατάρτιση, τα βασικά και το αγωνιστικό αποτέλεσμα και οι λεπτομερείς ομαδικές τακτικές μαθαίνονται και εμπεδώνονται αργότερα μαζί και με τη φυσική ωρίμανση των παικτών. Αν ήθελαν και άλλες ομοσπονδίες τόσο το αποτέλεσμα, θα έβαζαν τον Ρούμπιο στην ομάδα τους (Ισπανία) ή και μελλοντικούς σταρ του ΝΒΑ (ΗΠΑ).


4. Τα υπέρτερα φυσικά προσόντα των παικτών μας έχουν σαν αποτέλεσμα, προσωρινά και στα χρόνια της εφηβείας, να κυριαρχούν. Πολλές φορές αυτό δεν συνεχίζεται και στις κατηγορίες των ανδρών, μιας και τότε όλοι έχουν εξισορροπήσει το αθλητικό κομμάτι (έχουν όμως αναπτύξει νωρίτερα πιο καλά το σκέλος των βασικών του μπάσκετ και της τεχνικής). Σαν απλά παραδείγματα πάρτε τον Κάρτερ και τον Μάρμπουρι το 1995, οι οποίοι ενώ ηττήθηκαν από του δικούς μας τότε, τους άφησαν χιλιόμετρα πίσω μετά.

5. Σαν συνέχεια και σε σχέση με το τρίτο σημείο, οι υπόλοιπες ομοσπονδίες δεν βλέπουν τα τουρνουά σαν τρόπο για να πάρουν δόξα αλλά σαν ενδιάμεσους σταθμούς για να χτίσουν παίκτες, κυρίως, για το μέλλον. Τους ενδιαφέρει πρώτα και κύρια η διάπλαση παικτών κυρίως με τα ‘βασικά’ του μπάσκετ και τεχνική για το μέλλον τους σαν άντρες. Ενθαρρύνουν την ατομικότητα και πρωτοβουλία (πάντα στα πλαίσια μιας ομάδας). Και όπως βλέπουμε, τα καταφέρνουν μια χαρά μιας και οι αντίστοιχες πρόοδοι με τους δικούς μας σε σύγκριση με τα χρόνια της εφηβείας είναι πολύ διαφορετικές.


------------------
ΥΓ1: Σαν μπασκετικός φίλος (πρώτα αυτό και μετά όλες οι ομάδες ακόμα και η Εθνική) δεν είμαι περήφανος να βλέπω ομάδες που να μιλούν για άμυνα, παίκτες εργάτες και διαφημίζουν το παιχνίδι τους με αυτό τον τρόπο. Δεν ξέρω αν αυτό έχει σημασία, αλλά έτσι χάνουμε κόσμο που πάει στο ποδόσφαιρο και άλλα αθλήματα που προσαρμόζουν τους κανονισμούς και φιλοσοφία τους στο επιθετικότερο και δημιουργικότερο.

ΥΓ2: Ευτυχώς που υπάρχει το φρέσκο αίμα από Αμερική μεριά με Κουφό και Καλάθη. Αυτούς δεν μπορείς να τους περιορίσεις να αναπτύξουν το ατομικό τους ταλέντο και την τεχνική τους, Κι όμως υπάρχει ελπίδα, αναμένουμε!
.
.

Οι είκοσι μεγαλύτεροι Έλληνες παίκτες όλων των εποχών – Μέρος Δεύτερο

.
Ας συνεχίσουμε με την πρώτη δεκάδα. Να δούμε πως θα διαμορφωθεί η τελική κατάταξη με τους δέκα μεγαλύτερους Έλληνες όλων των εποχών. Όλες οι ενστάσεις και τυχόν διαφωνίες σας, δεκτές να το συζητήσουμε. Κυλήστε κάτω σιγά-σιγά για να διατηρείτε την αγωνία και το ενδιαφέρον σας. Λάβετε θέσεις και φύγαμε:

Δέκατη θέση (10η): ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ (1,92, γκαρντ)
Δικαιωματικά στην πρώτη δεκάδα. Μεστό και μπασκετικό το παιχνίδι του στο ένας εναντίον ενός και ηγετική η του παρουσία στον ΠΑΟ και την Εθνική με πέρασμα και από το ΝΒΑ. Σκληρός και στην άμυνα. Στα κορυφαία του, τι άλλο, η μοναδική του εμφάνιση με τις ΗΠΑ στο Τόκιο το 2006 και η κορυφαία του παρουσία φέτος στο Φάιναλ-4 του Βερολίνου στο ευρωπαϊκό στέμμα των πρασίνων.

Ένατη θέση (9η): ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ (2,13, σέντερ)
Ο μεγαλύτερος σέντερ στην ιστορία του Ελληνικού μπάσκετ, άλλαξε τον τρόπο παιχνιδιού των ομάδων του αλλά και των αντιπάλων με την απίστευτη του έφεση στα κοψίματα. Μπορούσε και παραπάνω αλλά κι έτσι ήταν μεγάλος. Κορυφαίες του φάσεις, το κόψιμο στον Μούρνινγκ με τις ΗΠΑ το 1994 στον ημιτελικό του Τορόντο αλλά και οι μάχες με τον Βράνκοβιτς στην στρατόσφαιρα.


Όγδοη θέση (8η): ΦΑΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ (2,03, γκαρντ - φόργουορντ)
Πολλοί και ίσως δίκαια, μιλούν για τον πιο πολύμορφο Έλληνα μπασκετμπολίστα όλων των εποχών. Δεν διαφωνούμε μιας και ο Φάνης μπορούσε να παίξει σε όλες τις θέσεις της πεντάδας. Τεχνική και δύναμη σε αρμονία, μαζί με την αίσθηση του παιχνιδιού. Αριστερή κίνηση με δεξί σουτ, τι συνδυασμός. Οι καλύτερες στιγμές του, το τρίποντο το 89 με τους Σοβιετικούς και ο τελικός κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ το 91.

Έβδομη θέση (7η): ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ (1,95, φόργουορντ)
Για χρόνια κορυφαίος στον ΠΑΟ και την Εθνική. Παρά το μικρό του ανάστημα, κυριαρχούσε και κοντά στο καλάθι με την τεχνική του. Μία εμβληματική φυσιογνωμία του μπάσκετ, ήταν πρώτος όπου και αν έπαιζε. Το γεγονός ότι αγωνίστηκε σε άλλη εποχή και δεν έχουμε αρκετές εικόνες του, σίγουρα τον αδικεί. Μια κορυφαία του στιγμή, οι 43 πόντοι του με την Ισπανία στο Πανευρωπαϊκό του 1967 στο Ελσίνκι.

Έκτη θέση (6η): ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ (2,00, γκαρντ)
Πλησίασε με την απόδοσή του τα κατορθώματα μεγάλων θρύλων του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Δίμετρος πλέη μέηκερ, με οπτική του παρκέ, ειδικός στις ασίστ και την αλλαγή του ρυθμού. Λόγω σωματοδομής παίζει και χαμηλά σε άμυνα κι επίθεση. Μεγάλη προσωπικότητα, τελεσίδικα στους μεγαλύτερους στην Ευρώπη όλων των εποχών. Στα καλύτερά του, ο τελικός της Ευρωλίγκας το 2006 ως MVP και οι 12 ασίστ με τους Αμερικανούς το 2006.


Πέμπτη θέση (5η): ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ (1,92, γκαρντ)
Τεράστιος παίκτης, που ίσως να άξιζε παραπάνω αν δεν έπεφτε πάνω στον άλλο μεγάλο. Στους κορυφαίους αμυντικούς γκαρντ της Ευρώπης όλων των εποχών. Το στυλ του επηρέασε πολλούς κορυφαίους μελλοντικά, ήταν γεννημένος νικητής. Απέδειξε και μετά τον Ιωνικό, πως μπορεί να είναι ο ηγέτης στην επίθεση, όταν έλλειπε ο Γκάλης. Κορυφαία του στιγμή, μια μοναδική παράσταση με τη Βραζιλία στην Αργεντινή το 1990 και 36 πόντους.

Τέταρτη θέση (4η): ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ (1,88, γκαρντ - φόργουορντ)
Αυτός ο μέγας, ‘παγκόσμιος’ παίκτης έκανε 80 χιλιάδες κόσμο να παραληρεί στο Καλλιμάρμαρο. Από μικρά κινηματογραφικά φιλμ και διηγήσεις των παλαιοτέρων, ήταν ένας σολίστας του μπάσκετ, μία καλαθομηχανή αλλά και έξοχος χειριστής. Συνδυαζόταν περίφημα με τα γκαρντ κι ‘έφτιαχνε’ τους ψηλούς. Με ένα απλό figure eight, διέλυε τις άμυνες. Εννοείται η κορυφαία του στιγμή είναι το πρώτο ομαδικό ευρωπαϊκό στέμμα της χώρας, με τους 29 πόντους του με την Σλάβια Πράγας.


Τρίτη θέση (3η): ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ (1,96, γκαρντ)
Ο μεγαλύτερος σύγχρονος Έλληνας μπασκετμπολίστας, ο μόνος που μπορεί να πλησιάσει τον Γκάλη μετά από χρόνια. Ισόβιος καλύτερος αμυντικός στην Ευρώπη, μεγάλος σουτέρ όταν το θελήσει, διεισδυτικός, μεγάλη χιαστή ντρίπλα, δεν διστάζει να πάρει την τελευταία προσπάθεια. Λόγω φυσικών προσόντων, μπορεί να παίξει έως και σε 4 διαφορετικές θέσεις. Στα αξιομνημόνευτα, το μεγάλο τρίποντο στη λήξη με την Γαλλία το 2005 και η τάπα στον Άκερ το 2007 στο ταμπλό, που έκρινε τον τίτλο.

Δεύτερη θέση (2η): ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ (1,98, φόργουορντ)
Ο Αυτοκράτορας του Ελληνικού μπάσκετ. Ξεπέρασε τους 10.000 πόντους στο πρωτάθλημα έστω και αν έλειπε δύο χρόνια στο εξωτερικό. Μέλος τότε της Μικτής Ευρώπης, κορυφαίος παντού, δεν πήρε πολλούς τίτλους λόγω ομάδας. Σηκωνόταν από όποιο σημείο του γηπέδου ήθελε και ήξερες την κατάληξη της μπάλας, με το μοναδικό αυτοκρατορικό του στυλ. Έπαιζε μπάσκετ έως και πάνω από τα 40 του. Δεν ξεχνάμε και τον τίτλο το 1981 με την ΑΕΚ στο κύπελλο, κι εκεί ήταν κορυφαίος.



Πρώτη θέση (1η): ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ. (1,85, γκαρντ)
Ο κορυφαίος αθλητής της Ελλάδας όλων των εποχών (όχι μόνο του μπάσκετ), με διαφορά από το δεύτερο. Όταν ήθελε να σκοράρει θα τα κατάφερνε ότι και να γινόταν. Το παιχνίδι του συμβόλιζε τη δύναμη του βραχύσωμου παίκτη απέναντι στους γίγαντες. Ο παίκτης του 21ου αιώνα κατά τον Γκομέλσκι το 1987. Κορυφαία καλάθια, θυμάμαι δύο ασύλληπτα σπασίματα της μέσης επί του Μάκαντου στο Άρης- Τρέϊσερ 98-67, το 1986. Μάκαντου: “Αυτά που μου έκαναν ο Γκάλης και ο Άρης δεν μου έτυχαν ούτε σε αγώνα των Μπόστον Σέλτικς”.


----------------------------------
Εύφημο μνεία στους: Κορωναίο (ίσως να άξιζε πραγματικά να είναι στους πρώτους 20), Αλεξανδρή, Μίσσα, Σακελλαρίου, Φώτση, Κοκολάκη, Μπαρλά, Σταυρόπουλο, Μελίνι, Καλιγκάρη, Στεφανίδη, Μ. Κατσούλη, Ζήση, Μπουρούση, Ρεντζιά, Κακιούζη, Ντικούδη, Σιγάλα, Ανδρίτσο, Καμπούρη, Παπαδάκο, Τσαρτσαρή και άλλους που δεν είναι δυνατόν να τους χωρέσουμε σε μία λίστα.
.
.

Οι είκοσι μεγαλύτεροι Έλληνες παίκτες όλων των εποχών – Μέρος Πρώτο

.
Πάει, μας τελείωσαν τα πιο πολλά πρωταθλήματα και οι επίσημοι αγώνες της πορτοκαλιάς ανά την υφήλιο - αυτό το πράγμα που λέγεται Μεσογειακοί αγώνες, μεταξύ συγγενών και φίλων, για να κάνουν κάποιοι λίγοι ταξίδια και φαγοπότια δεν το λογίζω σαν επίσημο, εντάξει και το WNBA των κοριτσιών είναι έξοχο πρωτάθλημα, ας μην γενικεύουμε τελείως. Λέω πάντως να φτιάξω κάποιες λίστες κατάταξης των κορυφαίων. Σήμερα, ας αρχίσουμε με τους Έλληνες, τους δικούς μας καλύτερους όλων των εποχών. Οι περισσότεροι παίκτες είναι μετά το 70-80 που κάπως τους θυμάμαι. Ίσως να αδίκησα άλλους παλαιότερους που δεν έχω εικόνα ή και κάποιος πρόσφατους ή σύγχρονους – όπως και να το κάνουμε ο καθένας έχει το γούστο του και τα επιχειρήματά του.

Για πάμε, η αντίστροφη μέτρηση έχει μόλις αρχίσει:

Εικοστή θέση (20η): ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ (2,02 σέντερ)
Ο Ελληνοαμερικανός αρτιστερόχειρας σέντερ, παρά το μικρό το μπόι (2,02) τα έβαζε στα ίσια με τα θηρία της εποχής. Σκόρερ, δεινός ριμπάουντερ, πηδούσε στο ουρανό κι εξαιτίας του βγήκε ο τίτλος ‘ριμπαουνίστας’. Μακρά η καριέρα του με πρωταθλήματα και κύπελλα στον Ολυμπιακό κυρίως στη δεκαετία του 70.


Δέκατη ένατη θέση (19η): ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΟΝΤΟΣ (1,94 γκαρντ – φόργουορντ)
Μέγιστος σουτέρ, κάποιοι τον υποστηρίζουν σαν τον πιο μεγάλο. Ψυχρός εκτελεστής από τα πλάγια και συχνά με ταμπλό, τον χάζευες να τα βάζει ‘ασάλιωτα’. Αν υπήρχαν διαγωνισμοί τριπόντων τότε, θα είχε σαρώσει. Από τις σημαίες του Παναθηναϊκού και φυσικός του ηγέτης, ήταν εξαιρετικός και σαν χαρακτήρας.

Δέκατη όγδοη θέση (18η): ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (1,95 γκαρντ - φόργουορντ)
Από τους λίγους Έλληνες στην λίστα των πρώτων σκόρερ (1979). Φοβερό σουτ και συμμετοχή στο transition της επίθεσης. Σώμα από τα λίγα, ευθυτενής, δυναμικός, ο μεγαλύτερος ηγέτης του Άρη στην πριν τον Γκάλη εποχή. Κάτι σαν τον Αντονέλο Ρίβα προσομοίαζε το στυλ του.

Δέκατη έβδομη θέση (17η): ΛΑΖΑΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (2,10, σέντερ)
Μεγάλος σέντερ, μέλος της απογείωσης της Εθνικής από το 2004. Σκορ από μέσα, υψηλή τεχνική, πασέρ, συχνά ηγέτης, καθαρός φουνταριστός με πλάτη. Δυστυχώς σταμάτησε από την Εθνική μόλις στα 27 του, είχε μία αστάθεια απόδοσης τελευταία. Κατόρθωσε μεγάλα συμβόλαια στο εξωτερικό.

Δέκατη έκτη θέση (16η): ΣΤΗΒ ΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ (1,88 γκαρντ – φόργουορντ)
Το ‘λιοντάρι’ ήταν ο ορισμός του ηγέτη. Έπαιρνε τον Ολυμπιακό στις πλάτες του. Πρώτος σκόρερ, πάντα πρωταγωνιστής, μα και πάλευε σε όλες τις φάσεις. Κάποια φοβερά τρίποντα με ταμπλό στα highlights του καθώς και η πορεία του Ολυμπιακού στους 6 του πρωταθλητριών το 1979. Αξέχαστες οι ατάκες του.


Δέκατη πέμπτη θέση (15η): ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΑΛΒΕΡΤΗΣ (2,06 φόργουορντ)
Δεκαεννέα σεζόν στον Παναθηναϊκό, πέντε κύπελλα πρωταθλητριών και έντεκα πρωταθλήματα, ο παίκτης σύμβολο της ιστορίας του Παναθηναϊκού σε όλα τα σπορ δεν θα μπορούσε να έλλειπε. Αγωνιστικά, κορυφαία εκτέλεση έξω από τα 6,25 σε κάθε τέμπο αλλά και άμυνα στο low post.

Δέκατη τέταρτη θέση (14η): ΚΩΣΤΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (1,97, γκαρντ - φόργουορντ)
Απλά ο Νουρέγιεφ του μπάσκετ, μας πρόσφερε στιγμές υψηλής μπασκετοσύνης. Έτρεχε το γήπεδο στις μύτες, μας έδωσε απίθανα σερβιρίσματα της μπάλας, άπιαστος από τους αμυντικούς. Εξίσου καλός και στο μαρκάρισμα. Κορυφαίες στιγμές του το 85-74 με την Γιουγκοσλαβία στο Σπλιτ το 1979 και οι 53 πόντοι με τον Άρη το 1985.



Δέκατη τρίτη θέση (13η): ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΣΤΕΡΓΑΚΟΣ (2,06, φόργουορντ - σέντερ)
Με μία λέξη αρχοντικός, στη θωριά, στο στυλ. Αριστερόχειρας με κίνηση και σουτ ακριβείας που δύσκολα κοβόταν, όταν ήθελε κυριαρχούσε. Γρήγορος στο transition, βασιζόταν κυρίως στην υπεροχή του παρά στο σκληρό του παίξιμο. Θυμόμαστε τις μάχες με την Μακάμπι το 81-82 και κάτι εμφανίσεις με τον ΠΑΟ στις αρχές του 80.

Δωδέκατη θέση (12η): ΝΙΚΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ (2,06, φόργουορντ)
Πάστα πολύ μεγάλου παίκτη, δεν έδωσε το αγωνιστικό μέγιστο στην καριέρα του. Ακόμα και μέχρι τα 33-34 του έπαιζε μπάσκετ επιπέδου βασικού Εθνικής. Λανσάρισε πρώτος το τεσσάρι με πρόσωπο και τεχνική. Φοβερό πρώτο βήμα, εκτέλεση με το έτσι θέλω και πάθος. Στα κορυφαία του οι εμφανίσεις με την Εθνική από 96 έως 98.

Ενδέκατη θέση (11η): ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΟΝΤΖΟΣ (2,16, σέντερ)
Ο πρώτος μεγάλος σέντερ της χώρας από τη δεκαετία του 60, η κολώνα της ΑΕΚ και της Εθνικής. Πραγματικό βουνό, με αρμονικό σώμα για το ύψος του, σκέπαζε τα καλάθια με τα ριμπάουντ του. Στην εκτέλεσή του έχουμε δει έξοχες ραβέρσες και με τα δύο χέρια. Οι άμυνες έκλειναν πάνω του, διευκολύνοντας τα γκαρντ να αλωνίζουν.



Στο επόμενο η συνέχεια με τους 10 πρώτους .. μείνετε συντονισμένοι ..
.

Εθνικές επιλογές για την Πολωνία και το Παγκόσμιο

.
Μόλις πληροφορηθήκαμε τους αρχικούς δεκαεπτά της Εθνικής μας κι ομολογώ ότι ήταν αναμενόμενοι. Οι παλαιοί που έκλεισαν τον κύκλο τους (Μιχάλης Κακιούζης, και Δήμος Ντικούδης) ή που δεν θέλησαν να συμμετάσχουν (Kώστας Τσαρτσαρής) βρέθηκαν εκτός, όπως και κάποιοι άλλοι που ο κόουτς έκρινε πως δεν χρειάζεται σήμερα (Μιχάλης Πελεκάνος. Κώστας Βασιλειάδης). Ποτέ δεν μπορεί κάποιος να ταυτιστεί με τις επιλογές ενός ανθρώπου, έστω κι αν αυτός είναι γνώστης και καταξιωμένος. Τέσσερα στα δεκαεπτά νέα πρόσωπα ίσως να δώσουν νέες υποσχέσεις: Κώστας Καϊμακόγλου, Λουκάς Μαυροκεφαλίδης, Νικ Καλάθης, Κώστας Κουφός.


Νομίζω ότι αυτό το Ευρωμπάσκετ είναι μία ευκαιρία για σταδιακή ανανέωση της Εθνικής (ταυτόχρονα την με επίτευξη του στόχου της πρόκρισης στο παγκόσμιο της Τουρκίας), όπως έχει προαναγγείλει και ο Κασλάουσκας, και είδαμε από την προεπιλογή. Για να μην αποδυναμωθούμε βέβαια, η λογική λέει πως δεν πρέπει να λείψει παραπάνω από ένας σταρ σε ψηλούς ή κοντούς. Δηλαδή μόνο ένας από Διαμαντίδη, Παπαλουκά και Σπανούλη να μείνει εκτός. (ας τα βρουν οι Διόσκουροι μεταξύ τους να πάει τουλάχιστον ένας τους). Και στους ψηλούς μόνο ένας από Μπουρούση, Πρίντεζη (πλέον τον λογίζω ως σταρ στην Εθνική) και Φώτση, αν και εδώ ελπίζουμε σε πληρότητα. Αν αθροίσεις και 2 τριάρια (Περπέρογλου, Βασιλόπουλος) και αν λείψουν ένας από κοντούς κι ένας από ψηλούς, έχουμε 6 παίκτες. Συν Κουφό και Ζήση, έχουμε οκτώ. Για την δεκάδα ακόμα Λουκάς Μ. Και Καλάθης. Για τις άλλες δύο θέσεις έχουμε πολλούς: αρκετά ψηλά γκαρντ και ψηλούς να δώσουν βάθος (π.χ. Καλαμπόκης, Τσλαδάρης και Καϊμακόγλου. ή Γλυνιαδάκης). Σενάρια είναι όλα αυτά και υποθετικά.


Πέρα από υποθέσεις, ικανές και αναγκαίες συνθήκες, επιθυμίες να αγωνιστούν ή να ξεκουραστούν, να προσθέσουμε ότι το ελληνικό μπάσκετ στην Εθνική του ομάδα δεν πάσχει από βάθος, συγκριτικά πάντα με τις άλλες ευρωπαϊκές ή παγκόσμιες ομάδες. Λύσεις παικτών υπάρχουν και θα υπάρχουν. Αυτό που λείπει είναι οι ηγέτες στο δημιουργικό παιχνίδι και το ατομικό σκορ συγκεκριμένα. Λείπει ο μεγάλος σκόρερ ή έστω δύο πολύ καλοί που να κάνουν τη διαφορά με συνέπεια το ανεβασμένο δημιουργικό κομμάτι.

Αυτά που θα επιθυμούσαμε να δουλέψει ο Γιόνας κατά τη γνώμη μας είναι:

1. Η αύξηση μίας ταχύτητας στην επίθεση με τον καθορισμό επιθετικών ρόλων.
2. Το μπόλιασμα με νέους παίκτες ηγέτες – μελλοντικούς σταρ, όπως είναι ο Κουφός και ο Καλάθης.
3. Η απομάκρυνση από την στείρα αμυντικολαγνεία του παρελθόντος και το ανασταλτικού μπάσκετ των παικτών-στρατιωτών, με την αντικατάστασή τους από το δημιουργικό παιχνίδι.
.