Ατιμωρησία ή ξεκαθάρισμα;

Έφτασε κιόλας Πέμπτη, σε δύο μέρες αρχίζει το παγκόσμιο πρωτάθλημα κι ακόμα να δούμε τις τιμωρίες για τα αλήστου μνήμης επεισόδια του Ελλάδα-Σερβία της περασμένης εβδομάδας. Κάτι διάβαζα για τον Σάσα Τζόρτζεβιτς που λέει πως οι ποινές πρέπει να πέσουν στα μαλακά. Το απίθανο της υπόθεσης είναι ότι συνεργάζεται με τη FIBA για την προώθηση του αθλήματος σε όλο τον κόσμο! Και θέλει να είναι ελαφριές οι ποινές για να μην λείψουν κι άλλοι πρωταγωνιστές μετά από εκείνους των αστεριών των ΗΠΑ, τον Γκασόλ, τον Νοβίτσκι, τον Γιάο, τον Μπόγκουτ ..


Απογοητεύτηκα φίλοι μου, δεν είναι δυνατόν. Η Ελληνική Ομοσπονδία από την άλλη επιχειρηματολογεί με απίθανους τρόπους για να μην τιμωρηθούν οι παίκτες μας! Δεν μπορεί να ισχύσουν, λέει, ποινές πριν από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ή ότι θα προσφύγει ακόμα και στο CAS αν χρειαστεί, για πιθανή δικαίωση. Τι θράσος, να είσαι στους φταίχτες, να ζητάς και τα ρέστα. Είμαστε μασονία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και όλο το παγκόσμιο κύκλωμα γενικά που ανέχεται ανήθικες πράξεις, μας μιλά για την προβολή και το καλό του αθλήματος και άλλα αστεία. Και, άκουσον-άκουσον, έχουμε την καθαρότητα της σκέψης και ασχολούμαστε πώς θα τα πάει η Εθνική μετά από τα επεισόδια και τι θέση μπορεί να καταλάβει.

Είναι τόσο αφελείς. Ο κόσμος αηδίασε με τον Σοφοκλή, με τον Τσαρτσαρή και τον Φώτση, ας το χωνέψουμε. Δεν είναι δα και οι μέγιστοι αστέρες που τους συγχωρούμε τα σφάλματά τους (π.χ. Γκάλης, Γιαννάκης ή και Κόμπι κλπ). Συμφωνώ με την άποψη που ακούγεται και γράφεται ότι αν είμαστε στοιχειωδώς σοβαροί και σεβόμαστε τον εαυτό μας θα έπρεπε να τους τιμωρήσουμε εμείς οι ίδιοι (άμεσος αποκλεισμός των τριών από το παγκόσμιο πρωτάθλημα - το αγωνιστικό κόστος αδιάφορο, το πολύ-πολύ να ζητούσαμε ειδική άδεια από την FIBA για την αντικατάσταση όλων ή κάποιων από αυτών). Τα υπόλοιπα είναι φύκια για μεταξωτές κορδέλες και όπως φαίνεται αυτή είναι η μοίρα μας: εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμό μας, να λιβανίζουμε τον εαυτό μας, να νομίζουμε πως πράττουμε το σωστό και ότι είμαστε στο κέντρο των γεγονότων. Μία υποσημείωση θα καταντήσουμε με τέτοιους τρόπους σκέψης και πρακτικές.


Αν μπορούσαμε τουλάχιστον να παραδειγματιστούμε από το ΝΒΑ και τις δίκαιες ποινές που επέβαλε μετά το Ιντιάνα - Ντιτρόϊτ το 2004 που δεν ξανάγιναν τέτοια επεισόδια και πόσο ανέβηκε η δημοφιλία της λίγκας. Ακόμα να θυμίσω πως το ΝΒΑ είχε στο παρελθόν τιμωρήσει τους Λέϊκερς γιατί ξεκούρασαν τον Τζαμπάρ και τον Μάτζικ σε αγώνα τους στο Σιάτλ. Η λίγκα το θεώρησε έλλειψη σεβασμού για τους φίλους των γηπεδούχων που περίμεναν τους δύο μεγάλους.
_

Το λάθος του Λεμπρόν

_
Ο Λεμπρόν Τζέϊμς ανακοίνωσε στα τηλεοπτικά δίκτυα τον επόμενο σταθμό της επαγγελματικής του καριέρας. Για τους ρομαντικούς και λάτρεις της πορτοκαλιάς δεν παρέμεινε στο Κλίβελαντ και επέλεξε τον ζεστό νότο της Φλόριδας και του Μαϊάμι. Προσωπικά δεν είμαι από τους κορυφαίους υποστηρικτές του Λεμπρόν σαν το ιδανικό στυλ παίκτη στο γούστο μου. Προτιμώ κάτι πιο αδύνατο και ντελικάτο. Παραδέχομαι όμως ότι είναι τόσο καταλυτική η παρουσία του που είχε ή έχει ακόμα (;) τα φόντα να διεκδικήσει την θέση του καλύτερου παίκτη όλων των εποχών. Παίκτη με μέσο όρο triple double, τόσο πολύμορφο μα και κορυφαίο σε πολλές κατηγορίες, θεαματικό και ουσιαστικό, μεταμορφωτή της ομάδας του σε λίγα χρόνια χωρίς συμπαίκτες περιωπής, ίσως δει είχαμε ξαναδεί ποτέ. Και κυρίως δεν έχουμε ξαναδεί αυτά που κάνει στο γήπεδο μέχρι πρόσφατα. Ακόμα και οι φανατικοί του Κόμπι ή και ο ίδιος ο Τζόρνταν έλεγαν ότι έχει τα φόντα να τον ξεπεράσει! Μέχρι που έφτασε η περιβόητη Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010 ή τα ξημερώματα της Παρασκευής. Τέτοιος θόρυβος εν αναμονή μιας απόφασης δεν είχε γίνει ούτε με την επιστροφή του Τζόρνταν το 1995. Λίγοι ενθουσιάστηκαν στο άκουσμα της είδησης. Οι πιο πολλοί απλά μετέδωσαν το γεγονός αν εξαιρέσουμε ίσως τους φανατικούς του Μαϊάμι.


Οι οπαδοί των Καβς γεμάτη λύπη, θυμό και οργή. Άλλοι έσκιζαν κι έκαιγαν τις φανέλες του με το 23, πολλοί μιλούσαν για προδοσία και προσβολή που το έμαθαν από τα κανάλια. Οι δηλώσεις του προέδρου των Καβς ήταν σε δραματικούς και οργισμένους τόνους. Έδειχναν και δόσεις μεγάλης πίκρας.

Δεν θέλω να στενοχωρήσω τους φίλους του Λεμπρόν. Είναι μεγάλος παίκτης, μα πόσο μικρός φάνηκε εδώ! Ο μεγαλύτεροι παίκτες όλων των εποχών έχτισαν ομάδες γύρω τους στην ίδια ομάδα και τις ανέδειξαν, δεν έφυγαν στα 26 επειδή δεν τους .. έκατσε να πάρουν τίτλο. Και μάλιστα σε μικρότερη ομάδα με μικρότερους παίκτες. Αυτοί έρχονται σε σένα δεν πάς εσύ σε αυτούς! Βλέπε Κόμπι, Μπερντ, Τζόρνταν, Μάτζικ, Τζαμπάρ (για λίγο μόνο στην αρχή στους Μπακς), Ράσελ, Χακίμ. Ακόμα και Γιούιν. Γιατί διάολε, όταν έχεις τα άπειρα λεφτά, μπορείς να έχεις και λίγο χώρο για συναίσθημα. Είναι και η ιστορία του παιχνιδιού αν σε ενδιαφέρει που στο τέλος θα καταγράψει ότι δεν μπόρεσες να δώσεις τίτλους σε μία ομάδα και έφυγες για να τους πάρεις αλλού (που θα τους πάρεις, δεν το συζητάμε). Δύσκολα όμως θα είσαι Τζόρνταν, Τζαμπάρ, Τσάμπερλεν, Μάτζικ, Ράσελ .. όταν αποσυρθείς ..


Το όμορφο παραμύθι των παικτών καταλυτών σε μία ομάδα έλαβε τέλος δυστυχώς. Το ζήσαμε και κοντέψαμε να το δούμε αληθινό. Δεν θέλουν να είναι μόνοι τους, δεν μπορούν, δεν σκοπεύουν να προσπαθήσουν; Ποιος ξέρει; Θέμα χρόνου ήταν να πάρει πρωτάθλημα ο Λεμπρόν με τους Καβς. Οι Καβς δίκαια εξοργίστηκαν επειδή το έμαθαν από τα media, τι υποτιμητικό! Το χρώμα του χρήματος δυστυχώς και της εύκολης δόξας των τίτλων με όποια σύνθεση και όποια ομάδα. Αν αυτό θα τον δικαιώσει στην ιστορία; Δεν το πιστεύω. Θα είναι πια ένας από κάμποσους σταρ. Πριν ήταν ο ένας σταρ, μόνος του, ο καταλύτης της ομάδας και του μπάσκετ ..
_

Προσδοκίες των τελικών

_
Στα πλαίσια των φετινών τελικών της Α1 του ΕΣΑΚΕ, Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού, περιμένουμε τα παρακάτω:

1. Αμφίρροπες αναμετρήσεις με αγωνιστικό ενδιαφέρον και όχι παράσταση για ένα ρόλο. Και την σειρά των αγώνων να συνεχίζεται μέχρι τα πέντε παιχνίδια, να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια.

2. Ποιοτικά παιχνίδια με μπασκετικό ενδιαφέρον και μεγάλα σκορ. Ο ανταγωνισμός να βρίσκεται μέχρι τέλους και το παιχνίδι να είναι ανοιχτό και σε up tempo.


3. Ανάδειξη κυρίως των πρωταγωνιστών-ηγετών στην σειρά και όχι πρώτα των αμυντικών-εξολοθρευτών. Πολύ θα θέλαμε σκόρερς ηγέτες με τριαντάρες ή και παραπάνω να τους απολαύσουμε.

4. Πολύ καλές τηλεθεάσεις των αγώνων για το όφελος του παιχνιδιού και την αύξηση της δημοφιλίας του. Παίζει ρόλο βέβαια και η προβολή από το κανάλι αλλά είναι ευκαιρία τώρα, δεν μας στριμώξανε και σε κάτι Δευτέρες βλέπετε.

5. Πολλούς φιλάθλους με μπασκετικές φανέλες στις κερκίδες και πολύ λίγες ποδοσφαιρικές. Επιτέλους, οι άσχετοι με το παιχνίδι ας καθίσουν στα σπίτια τους.


6. Παιχνίδια ένας εναντίον ενός που τόσο μας έχουν λείψει. Τα κλειδιά στους πρωταγωνιστές του παρκέ να πάρουν πρωτοβουλίες, πέρα από τα μπλοκάκια του προπονητή.

7. Ένα triple double figure από έναν ηγέτη. Ο Διαμαντίδης είναι ο πιο πιθανός να το καταφέρει. Το πλησίασε άλλωστε και πρόσφατα, γιατί όχι και τώρα. Και βέβαια οποιοσδήποτε άλλος παίκτης μπορεί.

8. Λιγότερη φλυαρία από τους καλεσμένους αναλυτές του αγώνα. Το σχόλιο είναι συνοδευτικό στην τηλεόραση. Άλλο η τηλεόραση, άλλο το ραδιόφωνο και άλλο η εκπομπή ανάλυσης. Ειδικά όταν η φωνή δεν είναι και η πιο κατάλληλη.


9. Να υπάρξει προειδοποίηση στο παιχνίδι σε κάθε βωμολοχία. Αρκετή ηχορύπανση ανεχθήκαμε, καιρός είναι να θυμηθούμε την όποια καλή καταγωγή μας.

10. Επιτέλους ας μην έχουμε άλλες διακοπές κι ανωμαλίες. Ένας θα χάσει στα σίγουρα και μας έχει κουράσει αυτό το πράγμα. Ξυπνήστε πρωταγωνιστές και φορείς αν θέλουμε να μαζευτούμε ξανά.

Καλούς τελικούς και καλό θέαμα!
_

Παρίσι 2010

_
Η Ευρωλίγκα μας τελείωσε γα φέτος με άξια επικράτηση του καθαρού φαβορί. Για όσους παρακολουθούν την Ισπανική ACB League εκτός από την Ευρωλίγκα, οι Καταλανοί απλά πιστοποίησαν την ανωτερότητά τους. Ο Ολυμπιακός προσπάθησε και το πάλεψε όσο μπορούσε αλλά δεν ήταν δυνατόν να τους πλησιάσει περισσότερο, τα κατάφερε στιγμιαία στους πέντε πόντους.

Τα βασικά σημεία ανωτερότητας της Μπαρτσελόνα:
1. Το σύνηθες επιθετικό ρεσιτάλ με τις απομονώσεις στον Ναβάρο στο ένας εναντίον ενός.
2. Το επιθετικό transition με τον Ρούμπιο να οργανώνει την ομάδα.
3. Η φοβερή κυκλοφορία της μπάλας με τις ασίστ ή τις πάσες για ελεύθερα σουτ στην αδύνατη πλευρά.
4. Οι αμυντικές προσαρμογές και οι βοήθειες κοντά στο καλάθι.
5. Η αποφυγή αιφνιδιασμού των αντιπάλων με γρήγορες επιστροφές.
6. Το διάβασμα κάθε παίκτη ξεχωριστά για βοήθειες ή όχι.


Όσο για τον Ολυμπιακό, η σχετική νοχελικότητα του Τεόντοσιτς, η αποκοπή του Κλέιζα για πολύ χρόνο στην επίθεση και ίσως η έλλειψη ενός ακόμα σουτέρ να είναι κάποιες αιτίες. Ο Παπαλουκάς ήταν πολύ καλός και ο Τσίλντρες προσπάθησε. Όσο για τους ψηλούς, είπαμε, τους διάβασαν οι αντίπαλοι.

Το Final four ήταν ποιοτικά πολύ καλό με εξαίρεση τον πρώτο ημιτελικό Μπαρτσελόνα – ΤΣΣΚΑ. Πλούσια σκορ και συνδυασμός του γρήγορου με το οργανωμένο και (αναπόφευκτα) στατικό παιχνίδι. Μερικά νέα και πιο παλιά αστέρια στον ουρανό: Ρούμπιο, Τεόντοσιτς, Μάριτς, Μακάλεμπ, Βάσεκθ, Χριάπα .. Και βέβαια οι πιο παλαιοί ήταν σταθερές αξίες με πρώτον και καλύτερο τον Ναβάρο.

Μην ξεχάσουμε και κάτι άλλο που εντυπωσίασε και άλλαξε την γνώμη μας για πολλά που υποστηρίζαμε. Οι ποδοσφαιριστές της Μπαρτσελόνα με φανέλες της μπασκετικής να πανηγυρίζουν, όλοι σαν ένα με τον Ναβάρο και τους άλλους. Τελικά είναι μπασκετική ομάδα δεν το συζητάμε. Ασφαλώς περισσότερο από πολλούς άλλους συλλόγους. Μας έδωσε και εμάς ένα μάθημα για να μην διαχωρίζουμε τα σπορ, το κάθε πράγμα είναι διαφορετικό.


Μία μικρή παραφωνία ήταν οι άδειες εξέδρες στον μικρό τελικό και στον πρώτο ημιτελικό. Αν κοιτάξει κανείς στα Final four του NCAA, τα γήπεδα είναι τίγκα ώρες πριν από φίλους του μπάσκετ που διψούν πρώτιστα για το πορτοκαλί τόπι. Το μπάσκετ έχει χιλιάδες τέτοιους πιστούς φίλους ώστε να μην παρατηρείται αυτή η παραφωνία.

Και του χρόνου λοιπόν στο Τορίνο στην μεγάλη ολυμπιακή σάλα για νέες συγκινήσεις.
_
_

Καϊμακόγλου και Εθνική

_
Αναμένοντας το Παρίσι περνούν οι Ευρωπαϊκές μας μέρες, ευτυχώς που άρχισαν τα play off του ΝΒΑ και η ACB TV μας προσφέρει τους Ισπανικούς αγώνες δωρεάν ακόμα - αλήθεια γιατί η Ευρωλίγκα μας έβαλε τέτοιο τεράστιο κενό στο καλεντάρι της; Οι μπασκετικοί μου βιορυθμοί έχουν πειραχτεί και .. πώς να ξεσυνηθίσω;

Ξαναδιάβαζα τώρα μία συνέντευξη του μόνιμου MVP της Α1 Καϊμακόγλου. Την έδωσε πριν από περίπου δέκα μέρες. Έχω πάθει πλάκα με την άνοδο αυτού του παίκτη. Που πάνω από όποιες ομαδικές τακτικές και στερεότυπα απόδοσης έδωσε κάτι το διαφορετικό στο παιχνίδι και ξεχώρισε. Έδωσε ψήγματα ατομικού ταλέντου, πρωτοβουλίας και αντισυμβατικού (για τα Ελληνικά δεδομένα) μπάσκετ. Και σάρωσε. Εύγε νέε μου, χαιρόμαστε να σε βλέπουμε!


Θυμίζει έντονα την έκρηξη του τότε πύραυλου Ντικούδη που τον ανακάλυψε ο Πολίτης. Μπράβο Κώστα Πολίτη. Και μπράβο τώρα στον Γιώργο Μπαρτζώκα όσο του αναλογεί για την εκτόξευση του Κώστα. Μόνο αγαπητέ Κώστα πήγαινε στο εξωτερικό να παίξεις μπάσκετ, να μην γίνεις κι εσύ άβουλο .. στρατιωτάκι του μεγάλου .. στρατού μόνο για ένα παχυλό συμβόλαιο.

---------------------------

Μετά από όλα αυτά σκέφτηκα και την πιθανή δωδεκάδα της Εθνικής για το Παγκόσμιο. Υποκειμενική είναι η λίστα, το ξεκαθαρίζω αλλά μπορώ κιόλας να αιτιολογήσω τις προτιμήσεις μου.

Οι σίγουροι:
- Γκάρντ: Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Σπανούλης.
- Σμολ Φόργουορντ: Καϊμακόγλου, Βασιλειάδης.
- Ψηλοί: Σοφοκλής, Μπουρούσης, Φώτσης.

Μένουν τέσσερις θέσεις:
Γκάρντ: ένας μεταξύ Ζήση, Καλαμπόκη, ίσως και Καλάθη, Παππά.
Φόργουορντ: Ένας μεταξύ Περπέρογλου, Ταπούτου (Βασιλόπουλου)
Και ψηλοί: Δύο μεταξύ Κουφού, Μαυροκεφαλίδη, Πρίντεζη
ίσως και Γλυνιαδάκη σε περίπτωση τραυματισμών.


Καταλάβατε φίλοι μου πως στις προτιμήσεις μου δεν βρίσκεται ο Βασιλόπουλος για φέτος (στο 3 σαφώς και προτιμώ τον Ταπούτο) λόγω της υποτονικής έως ελάχιστα καλής παρουσίας του και ο Τσαρτσαρής βέβαια που έκλεισε τον κύκλο του στην Εθνική και αποχώρησε μόνος του πέρσι.

Αουτσάιντερ παραμένουν οι Παπανικολάου και κάποιοι άλλοι που ίσως ξεπεταχτούν σε περίπτωση απευκταίων τραυματισμών. Οι υπόλοιποι που θα καλεστούν απλά θα συμπληρώνουν την δεκαοκτάδα χωρίς σημαντικές πιθανότητες για την τελική επιλογή.

ΥΓ: Συγγνώμη για το μακρύ διάστημα της απουσίας μου - φόρτος εργασίας και έλλειψη χρόνου βλέπετε. Σκοπεύω όμως να πυκνώσω τα γραπτά μου με κάποια νέα posts έκπληξη!
_

108.713

_
Δεν είναι πληθυσμός ολόκληρης πόλης, δεν είναι ένα υπέρογκο ποσό ετήσιας αμοιβής κάποιου μεγαλογιατρού ή δικηγόρου. Ούτε τα εβδομαδιαία έξοδα κάπου Κροίσου της show biz. Δεν θα μπορούσε να είναι ούτε ένα αστρονομικό ποσό, αποτέλεσμα πολύπλοκων μαθηματικών υπολογισμών. Ακόμα δεν είναι ούτε καν ο αριθμός των φιλάθλων που έχουν παρακολουθήσει ένα ποδοσφαιρικό αγώνα στην Ευρώπη τα τελευταία είκοσι χρόνια.


Στις 14 Φεβρουαρίου 2010, ένα πλήθος από 108.713 ανθρώπους παρακολούθησε στο Στάδιο Cowboys του Ντάλας τον Αγώνα Ανατολής-Δύσης 141-139, σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ προσέλευσης για αγώνα μπάσκετ. Θα μπορούσαν να χωρέσουν και 120.000 και παραπάνω αν δεν είχαν τις σκηνές για το show και κάποια κενά στις κερκίδες με πανώ! Οι γιγαντοοθόνες που είχαν στηθεί επέτρεπαν και στους πιο απομακρυσμένος φιλάθλους να παρακολουθούν. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν οι 78.129 θεατές που στις 13 Δεκεμβρίου 2003 παρακολούθησαν τον αγώνα του NCAA ανάμεσα στο Κεντάκι και το Μίσιγκαν στο Ford Field του Ντιτρόιτ. Πιο πολλοί από 30 χιλιάδες παραπάνω ήταν προχθές. Κάποιοι θα έμεναν εκστασιασμένοι ακόμα και με προσέλευση 80 ή 90 χιλιάδων. Κι όμως έσπασαν όλα τα ρεκόρ.

Τα λόγια είναι πλεονασμός και ας καθίσουμε να σκεφτούμε το συγκλονιστικό επίτευγμα και τη δυναμική που έχει το ομορφότερο παιχνίδι στη γη. Και είναι μόνο μερικά από όσα μπορούμε να καταφέρουμε! Αισθάνομαι τυχερός που κάθισα μέχρι τις επτά το πρωί να το παρακολουθήσω. Θα μείνει στην ιστορία σαν ένα από τα γεγονότα σταθμός της πορτοκαλιάς!


----------------
ΥΓ1: Προς αξιότιμο κύριο Στερν. Η ιδέα αυτή ας υλοποιηθεί και στην Ευρώπη. Είτε σε μία κλειστή ποδοσφαιρική αρένα κατάλληλα διαμορφωμένη (Άμστερνταμ, Σάλκε κλπ) ή και σε ανοιχτό γήπεδο το καλοκαίρι (π.χ. Μπερναμπέου, Ντα Λουζ κλπ). Εύκολο να μαζέψουμε τουλάχιστον 60 χιλιάδες κόσμο.

ΥΓ2: Τα περί της επίσκεψης του ισόβιου επικεφαλής δεν θα τα σχολιάσουμε. Εκείνου που τους κορόϊδευε ότι τάχα είναι μαϊμούδες, που προχθές μιλούσε για πανηγυράκι και με μία απλή δήλωση για τη λαοθάλασσα ότι στους Αμερικάνους αρέσει πολύ το μπάσκετ.
_

'Ανοιχτό' μπάσκετ – Μέρος Δεύτερο

_
Σύνδεση με το προηγούμενο: Η μαγεία του ανοιχτού μπάσκετ ξεκίνησε από τα εφηβικά μας χρόνια, μα και τελευταία προσπαθεί να περάσει στο πλατύ κοινό, όπως ακριβώς συμβαίνει και με άλλα δημοφιλή σπορ. Το μπάσκετ έχει μία νέα ευκαιρία να αναπτυχθεί κι άλλο.

Παρατηρούμε επομένως πως γίνεται μία προσπάθεια από όλους για την παρουσίαση νέων εκδοχών των κλασσικών αθλημάτων τους προσβλέποντας στην ολοένα και μεγαλύτερη διάδοσή τους. Και το μπάσκετ δεν πρέπει να μείνει αδρανές σε όλα αυτά. Πόσο μάλλον όταν τα παιχνίδια σε ανοιχτό είναι κλασσικά για το άθλημά μας.


Ποια είναι λοιπόν η πρότασή μας; Εμείς λέμε ναι σε ένα πραγματικό “ανοιχτό” μπάσκετ και στα κορυφαία επίπεδα. Με κανονικές διαστάσεις, ίδιους κανονισμούς όπως ακριβώς και στις κλειστές αίθουσες. Γιατί άραγε είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο;

- Ένα μειονέκτημα του μπάσκετ είναι πως λόγω των κλειστών σταδίων που διεξάγονται οι αγώνες του, υπάρχει μία απομόνωση από το φυσικό περιβάλλον.
- Είναι ανάγκη να δοθούν νέες εικόνες στους φιλάθλους του, έστω και αν η πραγματική ουσία του παιχνιδιού παραμένει η ίδια.
- Θα υπάρχει μία καλύτερη αντιστοίχιση του μαζικού παιχνιδιού - που γίνεται κατά κόρον στα ανοιχτά - με το επαγγελματικό.
- Τα παραδείγματα από τα άλλα αθλήματα όπως δόθηκαν παραπάνω είναι τέτοια που προσβλέπουν σε μία ασφαλώς μεγαλύτερη διάδοσή του παιχνιδιού.


Ας δώσουμε τώρα και κάποιες ιδέες προς αυτή τη κατεύθυνση, για τον τρόπο που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο:

- Αρχικά το μπάσκετ που θα παίζεται στα ανοιχτά θα είναι το συμβατικό με τους ίδιους κανόνες. Οι προδιαγραφές των γηπέδων πρέπει να καθοριστούν κι αυτές (π.χ. δάπεδο, ταμπλό, στεφάνια κλπ).
- Κατά αρχήν, θα προτείναμε κάποια τουρνουά 3-5 ημερών τους καλοκαιρινούς μήνες να διεξάγονται σε ανοιχτά. Για παράδειγμα στην φόρμουλα των τουρνουά Όπεν που γίνονταν κάποτε μεταξύ NBA και FIBA.
- Αργότερα, να μπορούν οι ομάδες να επιλέγουν τη διεξαγωγή κάποιων αγώνων τους σε ανοιχτά, αν τηρούνται κάποιες προϋποθέσεις (π.χ. προδιαγραφές γηπέδου, εποχή του χρόνου κλπ), στοχεύοντας έτσι σε ένα ενιαίο μπάσκετ κατά κάποιο τρόπο.
- Στην περίπτωση που οι κανονισμοί του “ανοιχτού” μπάσκετ είναι διαφορετικοί, ας γίνει μία προσπάθεια κατοχύρωσης και συστηματοποίησής του, στοχεύοντας όχι μόνο να γίνει επίσημο άθλημα αλλά ακόμα και Ολυμπιακό σε κάποιο όχι μακρινό βάθος χρόνου (π.χ. 3 on 3, μπάσκετ δρόμου κλπ).

Τα οφέλη ενός τέτοιου ανοίγματος είναι διόλου ευκαταφρόνητα έστω και αν πιθανόν να μην μπορούν αν γίνουν αντιληπτά με την πρώτη ματιά:

- Ενώ στην ουσία θα πρόκειται για το ίδιο παιχνίδι, θα υπάρχει η ψευδαίσθηση - μέσα και από τη διαφήμιση - του καινούργιου και διαφορετικού τραβώντας έτσι περισσότερα βλέμματα.
- Προσελκύονται νέοι φίλαθλοι που για διάφορους λόγους δεν ήταν συνηθισμένοι να βλέπουν αθλήματα του κλειστού χώρου.
- Προσφέρεται μεγαλύτερη ποικιλία και ευχαρίστηση στους φιλάθλους λόγω ενός παιχνιδιού που δεν είναι κλεισμένο μέσα σε μία σάλα, αλλά που συνυπάρχει αρμονικά με το φυσικό περιβάλλοντα χώρο.
- Υπάρχει ωφέλεια και στους αγωνιζόμενους στον κλειστό χώρο, λόγω της εξάσκησής τους στις πιο δύσκολες συνθήκες του ανοιχτού.
- Τα μικρά παιδιά και ιδιαίτερα τα ταλέντα θα παίζουν το παιχνίδι με τις ίδιες συνθήκες που πιθανόν να παίζουν και στην κορυφή μελλοντικά.



Φαντάζεστε τελικό πλεη οφ του πρωταθλήματος μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στο Παναθηναϊκό στάδιο με πενήντα χιλιάδες κόσμο; Ή και τελικό Όπεν τουρνουά Σαν Αντόνιο - Ρεάλ Μαδρίτης με εβδομήντα πέντε χιλιάδες κόσμο στο κατάλληλα διαμορφωμένο Μπερναμπέου; Ή μήπως τον κορυφαίο υπερτελικό ΗΠΑ - Ευρώπης στο Ολυμπιακό στάδιο του Βερολίνου; Τι λέτε, ξεκινάμε προς τα εκεί; Πόσο περισσότεροι άραγε θα γνωρίσουν και θα καταλάβουν τι εστί η μαγεία της πορτοκαλί θεάς; Και το παιχνίδι θα πάρει επάξια τη θέση που του αρμόζει. Χωρίς όρια, χωρίς οροφές και θόλους (dome).
_