Που πάει (και πού θα θέλαμε να πάει) το μπάσκετ

 
Μετά τη λήξη του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλου της Ισπανίας (FIBA Basketball World Cup) και την άνετη επικράτηση των Αμερικανών, κάποιοι θα αναρωτιούνται προς τα πού πάει το μπάσκετ, ποιο θα είναι το νέο στυλ παιχνιδιού την προσεχή δεκαετία; Αρχικά ας ξεκαθαρίσουμε πως τις εξελίξεις του παιχνιδιού τις δίνουν στο μεγαλύτερο βαθμό οι Ηνωμένες Πολιτείες, εφόσον, εκτός των άλλων είναι πολύ μπροστά στην δημοφιλία του σπορ έχοντας αλλάξει την παγκόσμια αντίληψη για το παιχνίδι. Μία ομάδα δεν θα παίζει πλέον και για τον κόσμο αλλά πρώτα για τον κόσμο και μετά για όλα τα άλλα. Αλλά και στο τεχνικό κομμάτι οι ΗΠΑ είναι αυτές που σχεδόν μόνες τους πάνε το παιχνίδι ένα βήμα παραπέρα σε ατομικό επίπεδο αλλά και σε εκείνο της τακτικής. Να ποιες θα είναι οι βασικές κατευθύνσεις του παιχνιδιού στα επόμενα χρόνια που θα ακολουθηθούν ή που θα θέλαμε να ακολουθηθούν:
 

1. Fundamentals (τα βασικά) του παιχνιδιού  

Στους ολοκληρωμένους  παίκτες στο υψηλό επίπεδο, είναι απαραίτητα τα βασικά στοιχεία του παιχνιδιού να είναι αναπτυγμένα, τα λεγόμενα  fundamentals. Η  ντρίπλα, η πάσα, το σουτ, το σκριν, η προσποίηση, το footwork, το κόψιμο, η ατομική άμυνα, το μπλοκ άουτ και το παιχνίδι ένας-εναντίον-ενός είναι από τα στοιχεία, χωρίς την γνώση και εφαρμογή των οποίων απλά δεν θα έχεις θέση στο ανταγωνιστικό παιχνίδι. Δεν υπονοούμε ότι πρέπει όλοι να γίνουν μεγάλοι σουτέρ ή δημιουργοί αλλά χρειάζεται εδώ ένα minimum κατάρτισης.

2. Ταχύτητα, περισσότερα transition

Η είδηση της μείωσης του ανανεωμένου χρόνου επίθεσης μετά το επιθετικό ριμπάουντ στα 14 δευτερόλεπτα καθιστά πλέον το μπάσκετ, καθαρά παιχνίδι ταχύτητας. Οι ομάδες χρειάζεται να εφαρμόζουν πιο απλά και γρήγορα σχέδια ανάπτυξης για να ανταπεξέλθουν. Επιπλέον, όπως είδαμε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τα αθλητικά προσόντα των παικτών δίνουν ένα πιο γρήγορο τέμπο στο παιχνίδι και η γρήγορη μετάβαση (transition) από την άμυνα στην επίθεση και το αντίστροφο είναι ολοένα και πιο συχνή. Προφανώς στο transition αυξάνονται και τα ποσοστά ευστοχίας  – αρκεί να συνοδεύονται από καλύτερη γνώση των βασικών (fundamentals) για να αποφεύγονται τα λάθη. 

 

3. Λιγότερη παρέμβαση των προπονητών μέσα στο παιχνίδι

Το κοουτσάρισμα θα συνεχίσει να είναι σημαντικό, τα σωστά τάιμ άουτ θα μπορούν να επηρεάσουν έναν αγώνα και ο ρόλος του προπονητή θα είναι πολύτιμος. Όμως θα θέλαμε λιγότερη παρέμβαση των προπονητών με λεπτομερή σχέδια μέσα στο παιχνίδι, οι οποίοι θα δίνουν τις γενικές κατευθύνσεις αλλά για παράδειγμα το πώς θα παιχτεί ένα pick and roll defense δεν χρειάζεται να αναλυθεί άλλο στο τάιμ άουτ. Οι φτασμένοι παίκτες γνωρίζουν και δεν βλέπουμε να προσθέτει αξία η τόση λεπτομέρεια. Αντίθετα η ψυχολογία και οι γενικές κατευθύνσεις είναι τα πιο σημαντικά. Επιπλέον, υπάρχουν οι τεχνικοί βοηθοί αν χρειαστούν λεπτομέρειες. Σημείωση: Αυτό δεν θα ισχύει στα παιδικά, εφηβικά πρωταθλήματα και σε κολεγιακούς αγώνες (π.χ. NCAA), όπου οι παίκτες δεν είναι ολοκληρωμένοι.

 

4. Ίση αξία της άμυνας με την επίθεση 

Η υπερβολική προσκόλληση στην άμυνα έδιωξε το κόσμο από τα γήπεδα δύο δεκαετίες πριν (π.χ. Λιμόζ το 1993, Γιουγκοσλαβία και τελικός Ευρωμπάσκετ το 1997 σε μισοάδειες κερκίδες, τελικός Ευρωλίγκας Μπολόνια - ΑΕΚ το 1998 σε μισοάδειο γήπεδο). Οι επιθετικοί παίκτες θεωρούνταν μη απαραίτητοι κι επιπλέον τους κολλούσαν το ελάττωμα του κακού αμυντικού. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και βαδίζουν προς την φυσιολογική κατεύθυνση.  Ένας παίκτης επιπέδου χρειάζεται να είναι καλός το ίδιο σε άμυνα και επίθεση, το ίδιο και μία ομάδα επειδή άμυνα και επίθεση καταλαμβάνουν το μισό της συμμετοχής στο παιχνίδι η καθεμία. Οι καλύτεροι παίκτες του ΝΒΑ σήμερα (ΛεΜπρόν, Ντουράντ) ή της Ευρώπης (Διαμαντίδης, Σπανούλης) είναι καλοί στην άμυνα στα ίδιο επίπεδο με την επίθεσή τους.

5. Ενιαίοι κανονισμοί παντού 

Για να μιλάμε για ένα ενιαίο παιχνίδι χρειάζονται και ενιαίες διαστάσεις γηπέδων και κανονισμοί. Οι κανονισμοί της FIBA συγκλίνουν προς εκείνους του ΝΒΑ αλλά απέχουν ακόμα πολύ. Ούτε καν ο χρόνος του παιχνιδιού δεν είναι ο ίδιος. Το μοντέλο του ΝΒΑ θα ακολουθηθεί, αργά ή γρήγορα,  γιατί είναι το πιο επιτυχημένο αγωνιστικά και εμπορικά. 48 λεπτά αγώνα, τρίποντο στα 7,25 και αλλαγές σε βασικούς κανονισμούς όπως το χτύπημα της μπάλας όταν αναπηδά στο στεφάνι (που πρέπει να απαγορευτεί και στη FIBA αφού είναι άδικο για το παιχνίδι) ή το continuation (συνέχιση) της προσπάθειας μετά από φάουλ στον επιθετικό. Αφήνουμε μία πιθανότητα για παιχνίδια στα 40 λεπτά ή άλλες διαστάσεις για τις κατηγορίες παίδων, εφήβων ή κολεγίων (π.χ. NCAA).

6. Η δύναμη υποσκελίζεται από την ταχύτητα και τα άλλα αθλητικά προσόντα

Η δύναμη σχετικοποιείται και υποσκελίζεται από την ταχύτητα και τα άλλα αθλητικά προσόντα. Η εγκατάλειψη του τραπεζίου στην ρακέτα της FIBA, η νέα χάραξη του τρίποντου στα 6,75 σχετικά πρόσφατα (1η Οκτωβρίου 2010) ή η μείωση του χρόνου επίθεσης καθιστούν τους, πάλαι ποτέ, ‘δεινόσαυρους’ του μπάσκετ περίπου να μην έχουν θέση στο παιχνίδι. Η δύναμη δεν θα έχει τόση αξία όσο η ταχύτητα, η εκρηκτικότητα ή το καλό άλμα. Με άλλα λόγια, μόνη της η δύναμη δεν έχει παρά λίγη αξία αν δεν συνοδεύεται από τα αλλά αθλητικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Ακόμα και το ύψος του παίκτη δεν θα είναι ο μόνος παράγοντας προσόντων αλλά θα συνδυάζεται και με άλλα σωματομετρικά στοιχεία όπως το άνοιγμα χεριών, πόσο ψηλά φτάνει το χέρι του ή το νούμερο παπουτσιού του.

Η εικόνα με τον DeRozan είναι από το site της FIBA: http://www.fiba.com/basketballworldcup/2014
.

.

Δέκα μύθοι ή φαντασιώσεις που ακούσαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας

Μετά και από την λήξη του παγκοσμίου πρωταθλήματος της Ισπανίας είναι καλό να αναλύσουμε σύντομα κάποιες εκφράσεις ή απόψεις που στην πραγματικότητα συνέβη εντελώς το αντίθετο.

1. Στα μπάσκετ δεν γίνονται εκπλήξεις. Και μόνο η νίκη της Γαλλίας στον προημιτελικό αρκεί για το αντίθετο. Επίσης και κάποιες νίκες όπως της Σενεγάλης στην φάση των ομίλων δεν τις περίμεναν πολλοί. Ακόμα και η πορεία της Σερβίας με βάση παγκόσμιο το ranking της ήταν έκπληξη - ευχάριστη βέβαια. Και για την Εθνική μας ποιος περίμενε ότι μετά από πρόσκληση θα έφτανε το πέντε στα πέντε στην πρώτη φάση;
   
   
2. Στην Ισπανία είδαμε το μπάσκετ αποθέωση του προπονητή. Καμία σχέση γιατί ας πούμε ότι ΗΠΑ είχαν παίκτες που αυτοσχεδίαζαν ή έπαιζαν έξω από τυποποιήσεις,και  ο Μπατούμ πήρε από το χέρι τη Γαλλία να την φτάσει τρίτη. Οι λατινοαμερικανικές ομάδες παίζουν πάντα με παίκτες πρωταγωνιστές και πέρα από το ‘πινακάκι’. Έκαναν καλή δουλειά οι προπονητές (π.χ. Τζόρτζεβιτς, Κολέ) αλλά δεν έβαλαν την σφραγίδα τους στο τουρνουά.
   
   
3. Η άμυνα είναι για να καταστρέψεις το παιχνίδι του αντιπάλου. Λανθασμένη προσέγγιση μιας και η άμυνα είναι να πιέσεις τον αντίπαλο, μπορεί και να του κλέψεις την μπάλα, να βγεις μπροστά να ξεδιπλώσεις το ταλέντο σου. Όσοι επιχείρησαν να καταστρέψουν, δεν τα κατάφεραν. Η Γαλλία στους οκτώ, δεν ‘κατέστρεψε’ την Ισπανία, ήταν απλά καλύτερη στον δικό της ρυθμό. Επιπλέον η άμυνα δεν είναι μόνο φυσικά προσόντα – αυτός και αν είναι από τους μεγαλύτερους μύθους, είναι και τεχνική και μυαλό. Βασικά παίζει καλή άμυνα όποιος ξέρει καλό μπάσκετ.
   
   
   
   
   
4. Έλα μωρέ τι είναι το μπάσκετ; Σημειώθηκε ρεκόρ προσέλευσης στους ομίλους με μέσο όρο εισιτηρίων τις 8 χιλιάδες ανά αγώνα. Και τα γήπεδα της Βαρκελώνης και της Μαδρίτης είχαν, σχεδόν, πληρότητα. Λίγο μένει να βελτιωθεί το σύστημα διακίνησης των εισιτηρίων και το πρόγραμμα των αγώνων για να 100% γεμάτα τα γήπεδα. Η δυναμική του μπάσκετ είναι τεράστια αφού και το παιχνίδι έχει τεχνικά εξελιχθεί και αρέσει πολύ.

5. Οι διασταυρώσεις της Βαρκελώνης ήταν πολύ πιο εύκολες από αυτές της Μαδρίτης. Από τις μεγαλύτερες ανακρίβειες που έχουμε διαβάσει ή ακούσει. Αν κοιτάξει κανείς την παγκόσμια κατάταξη της FIBA, θα διαπιστώσει ότι οι όμιλοι δημιουργήθηκαν ευλαβικά με βάση αυτή. Τι να κάνουμε αν η Σερβία έπαιξε καλύτερα, όμως βρισκόταν στο νούμερο 11 του ranking. Οι όμιλοι φτιάχτηκαν και από το ότι οι ομάδες που προκρίθηκαν αγωνιστικά είχαν καλύτερη μεταχείριση από αυτές που έλαβαν πρόσκληση.

6. Η Σερβία είναι η μεγαλύτερη σχολή στον κόσμο. Είναι προϊόν της υπερβολής των Ελλήνων και της αντιπάθειας προς τους Αμερικανούς.  Ξέχωρα από το ότι η Σχολή είναι η Γιουγκοσλαβική γιατί και οι άλλοι λαοί της πρώην ενωμένης συνεισέφεραν πολύ, όσο στο παιχνίδι αυτό υπάρχει η Αμερική (ΗΠΑ) δεν μπορούν να γράφονται τέτοια πράγματα. Σχεδόν κάθε εξέλιξη στο παιχνίδι την έχουν δώσει οι ΗΠΑ. Όταν ο Στόκτον με τον Κ.Μαλόουν έπαιζαν το pick and roll, στην Ευρώπη δεν ξέραμε τι είναι. Και η νίκη των νεαρών των ΗΠΑ στον τελικό δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιους ισχυρισμούς.

7. Οι ηγέτες δεν είναι απαραίτητοι πλέον στις ομάδες. Όταν μεγάλοι παίκτες ή αναλυτές υποστηρίζουν ότι ένας λόγος που αποκλείστηκε η Εθνική μας ήταν η έλλειψη ενός ηγέτη, Οι Λιθουανοί  μιλούν για την έλλειψη του ηγέτη τους Καλνιέτις, όταν βλέπουμε τον Μπατούμ ή τον Ίρβνγκ να ξεχωρίζουν, όπως  και πολλές άλλες μονάδες στο τουρνουά (Τεόντοσιτς, Ντιαό, Γκασόλ, Μπογκντάνοβιτς κλπ) δεν χρειάζονται άλλα σχόλια.

8. Οι Αμερικανοί έχουν μόνο αθλητικά προσόντα. Αθλητικά προσόντα έχουν και πολλές Αφρικανικές ομάδες ακόμα και η Γαλλία, δεν έχουν φτάσει όμως το μπασκετικό επίπεδο των Αμερικανών. Σε ένα άθλημα που χρειάζονται και τα αθλητικά προσόντα, η ομάδα των ΗΠΑ είχε να επιδείξει τον μάστορα της ντρίπλας Ίρβινγκ, τον τεχνίτη Κάρι που χάιδευε τη μπάλα και ακόμα τον Χάρντεν, τον Κ. Τόμπσον και άλλους. Ξέχωρα που όσοι έμειναν πίσω και δεν αγωνίστηκαν (Ντουράντ, ΛεΜπρόν, Κόμπι, Ουέιντ κλπ), είναι οι πιο πολλοί μάγοι της μπάλας.

9. Οι Αμερικανοί είναι οι μόνοι που ντοπάρονται και οι υπόλοιποι είναι καθαροί. Τα χωράφια αυτά μας είναι ξένα. Κι ακόμα, αν κάποιος έχει εξαιρετικούς ισχυρισμούς θέλει και εξαιρετικές αποδείξεις αλλιώς γίνεται δογματικός – το υποστηρίζει επειδή το πιστεύει. Μας είναι όμως αδύνατο στην εποχή του διαδικτύου, της πληροφόρησης και της τεχνολογίας να μην είναι δυνατό κάτι να πραγματοποιηθεί οπουδήποτε. Άλλωστε, η καινοτομία δεν παράγεται απαραίτητα στις πιο πλούσιες χώρες.

10. Οι Ισπανοί τιμωρήθηκαν επειδή είναι αλαζόνες. Μπορεί να παρασύρθηκαν πολλοί, ίσως και εμείς στιγμιαία  αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική. Οι Ισπανοί δεν εκτίμησαν σωστά τη δυσκολία όλων των αγώνων πέρα από τον υποτιθέμενο τελικό με τις ΗΠΑ. Είχαν ξαναπαίξει και με τους Γάλλους, που τους κέρδισαν άνετα την φάση των ομίλων και η πορεία τους μέχρι τότε ήταν εξαιρετική. Ο λόγος της ήττας είναι απλός εφόσον οι Γάλλοι έκαναν το τέλειο παιχνίδι και οι Ισπανοί μία κακή εμφάνιση. Είναι και η ομορφιά του μπάσκετ καθιστώντας τέτοιους ισχυρισμούς αβάσιμους.

Οι εικόνες είναι από το site της FIBA: http://www.fiba.com/basketballworldcup/2014
.

Η Εθνική, το τουρνουά Ακρόπολις και η εξάπλωση του μπάσκετ

_
Η Εθνική μας ρίχνεται στη μάχη του Ευρωπαϊκού στις 31 Αυγούστου στην μπασκετοχώρα Λιθουανία και φαίνεται πως έχει κερδίσει κιόλας μετάλλιο. Δεν έχει σημασία το χρώμα του ούτε καν αν θα το καταφέρουμε στο Ευρωπαϊκό. Το γεγονός και μόνο ότι θεράπευσε τις πληγές των απουσιών της σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και στάθηκε τόσο δυνατή μέχρι στιγμής είναι από μόνο του αρκετό. Κι ακόμα, δίχως να την συνοδεύουν γκρίνιες και δικαιολογίες. Κι ας έλεγε ο Στιβ Γιατζόγλου πως το να νικάς σε φιλικούς αγώνες είναι σαν να φιλάς την .. αδερφή σου και νομίζεις πως φιλάς τη .. φιλενάδα σου ..

Επιπλέον, η νέα Εθνική δημιουργεί ένα άλλο τρόπο σκέψης. Ότι δηλαδή δεν είναι δυνατό κάθε χρόνο να σηκώνουν το κουπί οι ίδιοι και οι ίδιοι και ότι η ανανέωση έρχεται και μέσα από δυσκολότερες συνθήκες. Υπό αυτή την έννοια, ο Διαμαντίδης, ο Παπαλουκάς ή ο Σοφοκλής ίσως να μας έκαναν και καλό με την απουσία τους. Να που και στο μπάσκετ, η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες: να δούμε πόσο μεγάλες θα αποδειχθούν αυτές.


Μέσα από την ανανέωση προσώπων, δίνεται και η ευκαιρία σε παίκτες, πράγματι παραμελημένους, να δείξουν αυτό που μπορούν (π.χ. Βασιλειάδης) ή και σε ταλέντα που τόσα μας έλεγαν (Παπανικολάου, Σλούκας) να αποδείξουν αν είναι στα αλήθεια σούπερ όπως μας διατράνωναν ή απλά υπερεκτιμημένοι έφηβοι της ομοσπονδίας και των μίντια. Η ανανέωση είναι εξόχως σημαντική γιατί μην λησμονούμε ότι στην πορεία της Εθνικής, με την λογική της επετηρίδας πολλών που αγωνίζονταν (στο όνομα της αυταπάρνησης και της προσφοράς τους) κάποια ταλέντα περίπου χάθηκαν (π.χ. παίκτες που ‘ξενέρωσαν’ όπως ο Κορωνιός παλιά, ο Διαμαντόπουλος, μάλλον ο Μαυροκεφαλίδης σήμερα κλπ).

Το επερχόμενο τουρνουά Ακρόπολις είναι το πιο δημοφιλές στην Ελλάδα για εικοσιπέντε χρόνια. Είναι ευκαιρία να δεις μπάσκετ από την Εθνική μας, κατά κανόνα από την τηλεόραση, όντας διψασμένος από την αθλητική ‘ανομβρία’ του καλοκαιριού. Όμως εμάς το τουρνουά αυτό δεν μας αρέσει μιας και τα μειονεκτήματα προϊόντος του χρόνου είναι περισσότερα:

- Οι αντίπαλοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της Εθνικής για να διαφημίζεται με πρωτιές ο Βασιλακόπουλος και η ομοσπονδία που διοικεί.
- Σπανιότατα είδαμε μία καλύτερη ομάδα κράχτη για τον κόσμο στο τουρνουά.
- Οι αγώνες γίνονται καθημερινές, κάτι αρκετά δύσκολο για να πάει κανείς στο γήπεδο.
- Είναι το μοναδικό ουσιαστικά τουρνουά και που γίνεται πάντοτε στην Αθήνα, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ελλάδα έχει να δει χρόνια την Εθνική να αγωνίζεται από κοντά.
- Οι μισοάδειες (ή και μισογεμάτες) κερκίδες στο αχανές ΟΑΚΑ των δεκαεννέα χιλιάδων θεατών μαζί με την τηλεοπτική κάλυψη, δεν κάνουν καλό στην δημοφιλία του μπάσκετ. Ειδικά οι αγώνες των άλλων ομάδων στην τι-βι είναι αποκαρδιωτικοί.


Με αυτά και με αυτά, με την περιφέρεια που διψάει για μπάσκετ και που θα γέμιζε άνετα γήπεδα πέντε-έξι χιλιάδων να αγνοείται επιδεικτικά, το μπάσκετ μας δυστυχώς συρρικνώνεται. Ρωτήστε τους Ισπανούς, τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους Γερμανούς να μας πουν για το πού δίνουν τουρνουά προετοιμασίας και σε ποιες πόλεις.

Η λύση; Πολύ απλή. Το λεγόμενο τουρνουά Ακρόπολις ή όποιο άλλο σπουδαίο τουρνουά οργανωθεί, να γίνεται κυκλικά σε διάφορες μπασκετικές μητροπόλεις (της Αθήνας συμπεριλαμβανομένης). Αν όχι, τουλάχιστον να υπάρχει ένα ακόμα μεγάλο τουρνουά σε μεγάλη μητρόπολη του μπάσκετ (π.χ. Θεσσαλονίκη, Πάτρα), με σπουδαίους αντιπάλους και διαφήμιση. Είναι αδιανόητο ας πούμε η Πάτρα να έχει να δει ζωντανό αγώνα της Εθνικής από το 1999-2000 όταν έπαιξε με την Τσεχία στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού.

Ας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην Εθνική μας ομάδα. Και τελευταία να τερματίσει εμείς το ίδιο θα την υποστηρίζουμε - για να μην πούμε παραπάνω γιατί μας αρέσουνε τα δύσκολα. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι αδύνατο για τον καταξιωμένο προπονητή μας Ηλία Ζούρο που μεθοδικά εργάζεται για τη νέα εποχή της Εθνικής ώστε η μετάβαση σε αυτή να είναι όσο το δυνατόν πιο ομαλή, με ελάχιστες έως καθόλου απουσίες από τις ετήσιες διεθνείς διοργανώσεις στο καλεντάρι της FIBA.
_

Η μεταγραφή του Μαυροκεφαλίδη και η αποχώρησή του από την Εθνική

_
Το θέματα της αποχώρησης το Λουκά Μαυροκεφαλίδη από τον Ολυμπιακό και κυρίως την Εθνική συζητήθηκαν πολύ. Και κυρίως με αρνητικό τρόπο για τον παίκτη. Αυτό βέβαια δεν ξενίζει μιας και οι περισσότεροι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ομάδων που καλύπτουν το ρεπορτάζ. Πολλά άρθρα που διαβάσαμε, θαρρείς πως είναι ανακοινώσεις εκπροσώπων τύπου του Ολυμπιακού ή της Εθνικής όσο κι αν προσπαθούν να καλύψουν τις απόψεις τους και να τις παρουσιάσουν σαν ουδέτερες. Αν προσθέσουμε και τον άψογο χαρακτήρα, μαζί με την χαμηλών τόνων συμπεριφορά του παίκτη, κάτι τέτοιο θεωρείται από υπερβολικό έως άδικο και οι συγκεκριμένες απόψεις εναντίον του παίκτη, μονομερείς κριτικές - χωρίς πειστικά επιχειρήματα. Οι σημαντικότερες αιτίες φαίνονται παρακάτω – έτσι, για να παρουσιάζεται και η άλλη άποψη, που μάλλον είναι και η βασική αλήθεια:

1. Ο Μαυροκεφαλίδης θα πάρει 2,4 εκατομμύρια στη Ρωσία γα δύο χρόνια συμβόλαιο σε σύγκριση με τα 1,5 του Ολυμπιακού αν ίσχυε η προσφορά του. Δηλαδή 60% παραπάνω, Δεν υπάρχει σύγκριση. Επιπλέον η προσέγγιση του Ζντοβτς έδειξε πως τον υπολογίζει για ηγέτη στη νέα του ομάδα.
2. Ο ρομαντισμός όπως λέει και ο Βαγγέλης Αλεξανδρής, χρειάζεται. Αλλά μόνο αφελείς αναγνώστες θα πιστέψουν ότι ρομαντισμός είναι να δεχθείς 60% λιγότερα. Αφού υπάρχει ρομαντισμός γιατί δεν τον πράττουν οι αδερφοί Αγγελόπουλοι; Οι διαφορές στα ποσά είναι αστείες για τα δικά τους μεγέθη.


3. Ο Λουκάς έκανε το μεγάλο ξεπέταγμα στον ΠΑΟΚ κυρίως μετά το 2004 κι από εκεί έκανε συμβόλαια στη Ρόμα και τη Βαλένθια. Το πρώτο πέρασμά του από τον Ολυμπιακό (07-08) ήταν πισωγύρισμα. Στο Μαρούσι έδειξε πάλι την αξία του κι επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Ο Ολυμπιακός (όπως και ο ΠΑΟ) με τις στρατιές παιχτών τους, εμποδίζουν πολλούς Έλληνες να αναδειχθούν. (βλέπε Βασιλειάδης, Χατζηβρέττας, Πελεκάνος, Βεργίνης, Σάκοτα κλπ). Δεν βοήθησε ο Ολυμπιακός τον Λουκά να αναδειχθεί, κυρίως μόνος του πάλεψε και τα κατάφερε.
4. Οι Αγγελόπουλοι με το φεύγω-ξανάρχομαι, είναι βέβαιο πως δεν εγγυούνταν μια σταθερότητα στην απόφαση του Λουκά εκείνη τη στιγμή.
5. Το ενδιαφέρον για να κρατήσουν τον Λουκά στο μεγάλο λιμάνι ήταν κατόπιν εορτής. Αν ενδιαφέρεσαι δεν κάνεις πρόταση στο και πέντε. Αλλά από πριν λες: αυτός θα είναι ο ηγέτης μας στο post.

Για την Εθνική:
1. Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και διαμορφωτές απόψεων έγραφαν ότι σίγουροι ψηλοί είναι ο Μπουρούσης, ο Φώτσης και ο Σοφοκλής και οι υπόλοιποι θα παλέψουν για μία θέση. Που είναι βασικός, λοιπόν, ο Μαυροκεφαλίδης; Γιατί να τσαλακώσει το image που έχει φτιάξει και να ρισκάρει τα εκατομμύρια του με ένα πιθανό αποκλεισμό του από την Εθνική; (Θα έλεγαν οι Ρώσοι: δεν δίνω ξανά 1,2 Ευρώ το χρόνο για ένα παίκτη που αποκλείεται από την Εθνική). Ο Λουκάς έχει καλύτερες δυνατότητες από τον Μπουρούση αλλά αυτό δεν το βλέπουν εδώ στην Ελλάδα.
2. Για κακόβουλες κριτικές κάποτε κατά παικτών που δεν έχουν παίξει κάποτε στην Εθνική, όλοι τα γνωρίζουμε. Βλέπε την απαράδεκτη αντιμετώπιση στο Φώτση το 2007 (τον είπαν λιποτάκτη όταν έπαθε κάταγμα στο χέρι και δεν μπορούσε να παίξει στα τελικά της Ισπανίας). Σιγά μην αποτελούσε εξαίρεση ο Λουκάς. Άλλωστε η αυταρχική συμπεριφορά κύκλων της ομοσπονδίας σε παίκτες στο παρελθόν είναι γνωστή.


3. Ο άνθρωπος επικαλέστηκε ένα σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα κι έτσι ήταν άψογος στην συμπεριφορά του – άσχετο αν ήταν αλήθεια ή όχι.
4. Ο Λουκάς είπε αυτά που είπε, εντάξει. Γιατί σώνει και καλά να σημαίνει πως δεν θα ξαναπαίξει ή δεν τον ξανακαλούμε στην Εθνική; Τον τιμωρούμε; Γιατί;
5. Που ήταν η Εθνική μας όταν ενδιαφερόταν για την ανανέωση και τα ταλέντα, όταν μάγευε ο Λουκάς; Τώρα στα 26 και στα 27 τον θυμήθηκε; Και τους ενοχλεί που είπε όχι; (σαν πιθανός 9ος ή 10ος παίκτης στην καλύτερη περίπτωση;)

Ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης, αυτός ο παίκτης των 2,10 μέτρων του αρμονικού σώματος και της τεχνικής, θα μας λείψει από το Ελληνικό μπάσκετ για φέτος. Ελπίζουμε μόνο οι επικείμενες εξαιρετικές του εμφανίσεις με τη Σπάρτακ Αγίας Πετρούπολης να τον οδηγήσουν σε θέση ηγέτη της Εθνικής μας του χρόνου στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου. Όπως άλλωστε του αξίζει αλλά επειδή αυτό είναι το σωστό και το δίκαιο. Του ευχόμαστε την καλύτερη επιτυχία στη συνέχεια της καριέρας του.
_

Οι όψιμοι κριτές (υποστηρικτές) και το μεγαλείο του Νοβίτσκι

_
Στον Έλληνα διακρίνεται μία περίεργη συμπεριφορά. Μια ακατανόητη συμπάθεια ή αντιπάθεια σε ορισμένα πρόσωπα. Στο χώρο του μπάσκετ, θυμόμαστε την αντιπάθεια και το μένος στο Ντράζεν Πέτροβιτς, επειδή είχε την ατυχία ο αδερφός του να κάνει εκείνη τη δήλωση το 87 να ευχηθεί καλή επιτυχία στους Ρώσους (όπως απεκάλεσε τότε τους Σοβιετικούς) μετά τον χαμένο τους ημιτελικό. Ο Ντράζεν έγινε ο πιο μισητός αντίπαλος, σε κάθε μικρό μειονέκτημα, όλοι κατά πάνω του. Αργότερα, μετά την απώλειά του, μάθαμε για το τί χαρακτήρα και μεγάλο πατριώτη επρόκειτο. Η Εθνική Ισπανίας επίσης σχεδόν όλη μας είναι αντιπαθής: προσποιούνται, είναι υπερόπτες, παίζουν θέατρο σκιών .. Έως και μισητή φαίνεται ώρες - ώρες. Ο δε Ναβάρο είναι γραμμένος στα κατάστιχά μας, αγνοώντας οι πιο πολλοί την υψηλή του μπασκετοσύνη, αυτού και των συμπαικτών του. Η ποδοσφαιρική Μπαρτσελόνα βέβαια είναι παράδειγμα σεμνότητας και ταπεινότητας για εμάς, κάτι βέβαια που δεν συνάδει με τα αστρονομικά ποσά (πρόκληση) που αμείβονται οι σημερινοί Κροίσοι του αθλητισμού. Η μπασκετική Γερμανία και ο Νοβίτσκι μας είναι συμπαθείς βέβαια, μέχρι να τους αποθεώνουμε μετά τους τελικούς του ΝΒΑ. Δίκαια αλλά για μια στιγμή. Αν η Εθνική Γερμανίας ήταν πιο δυνατή και μας κέρδιζε συνεχώς όπως οι Ισπανοί, θα νιώθαμε το ίδιο; Όχι βέβαια, είναι καλοί και συμπαθείς όσο τους νικάμε, ο Νοβίτσκι τέλειος παίκτης αλλά η Εθνική ομάδα του υποδεέστερη από τη δικιά μας.


Στους τελικούς του ΝΒΑ πολλοί ανακάλυψαν ή θυμήθηκαν τον Νοβίτσκι πόσο κορυφαίος παίκτης είναι, ενώ ελάχιστοι υποστήριζαν το Ντάλας πριν την έναρξη των πλέι οφ. Παράλληλα έγιναν όλοι επικριτές του ΛεΜπρόν Τζέιμς, λες και ήταν κάτοικοι του Οχάιο και των περιοχών του Κλίβελαντ, έτοιμοι να τον κατασπαράξουν σε κάθε του σφάλμα. Έχει βέβαια κι αυτός αρκετό μερίδιο ευθύνης μα αν υποθετικά κέρδιζε το πρωτάθλημα ή είχε έναν υποδεέστερο ή αδιάφορο αντίπαλο στους τελικούς (βλέπε Οκλαχόμα ή Μέμφις) οι πιο πολλοί κόλακες θα τον αποθέωναν. Τέλος πάντων. Ο Έλληνας είναι γνωστός για την κολακεία του, τον οπορτουνισμό, τα συμπλέγματά του και άλλα συμπαρομαρτούντα. Κυρίως σαν συλλογική νοοτροπία που καλλιεργείται και επηρεάζει τους πολλούς.

Όσο αφορά όμως τον Ντιρκ Νοβίτσκι, έδωσε τα διαπιστευτήρια του στους τελικούς του ΝΒΑ και αυτή την στιγμή θεωρείται και δίκαια ο καλύτερος μπασκετμπολίστας του κόσμου. Απίστευτο για έναν γέννημα-θρέμμα (μέχρι τα είκοσί του) Ευρωπαίο να ανακηρύσσεται και τυπικά ο καλύτερος. Δεν υπάρχουν υποκειμενικές απόψεις εδώ: MVP των τελικών και τέλος. Εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε που ένας λευκός βγήκε πιο πολύτιμος παίκτης των τελικών του πρωταθλήματος. Ο Λάρρυ Μπερντ ήταν αυτός που όταν του ζήτησαν να σχολιάσει τις απόψεις ότι ο Νοβίτσκι είναι ο νέος Μπερντ αρκέστηκε να πει: - Είναι τιμή μου που με συγκρίνουν με τον Νοβίτσκι. Τι μεγαλείο ψυχής είναι αυτό για το θρύλο των Σέλτικς, τι ανωτερότητα; Πόσο μέγιστος είναι άραγε;


Ο Ντιρκ στον έκτο τελικό με το Μαϊάμι ήταν σε κακή μέρα 8 στα 20 δίποντα και 1 στα 7 τρίποντα. Δεν κρύφτηκε όμως και συνέχισε μέχρι τέλους παίρνοντας τα μεγάλα σουτ. Αυτός είναι ο ορισμός του ηγέτη. Το μπασκετικό του ταλέντο μέγιστο: 2,13 ύψος με σουτ, κίνηση, ευλυγισία, πάσα .. Και ριμπάουντ και άμυνα και καλό court vision. Το άνοιγμα των χεριών του (wing span) είναι αντίστοιχο με ενός παίκτη ύψους σχεδόν 2,20 και μαζί με τον παλμό του σουτ του και την στάση του σώματος του τον κάνουν ανίκητο. Όλη του η σωματοδομή σε συνδυασμό με την τεχνική και πλαστικότητά του τον καθιστούν παίκτη φαινόμενο. Δεκατρία συναπτά έτη στο πρωτάθλημα και στα έντεκα από αυτά να είσαι ο ηγέτης μίας ομάδας είναι ασύλληπτο. Όμως εκτός από τα σωματικά του προσόντα και την τεχνική, ο Γερμανός μας φίλος, έδειξε μεγαλείο ψυχής. Οι δηλώσεις του, ο σεβασμός και η εκτίμηση στους συμπαίκτες του, η αυταπάρνηση του να αγωνιστεί με πυρετό, το ύφος και ήθος του γενικότερα μας διδάσκουν ότι η μετριοπάθεια είναι για τους κορυφαίους. Γιατί αυτοί δέχονται απλόχερα τις καλές κριτικές, την εκτίμηση, την αναγνώριση και την αγάπη του κόσμου. Να μην ξεχάσουμε πως συμμετέχει και στην Εθνική Γερμανίας από το 1999 σχεδόν χωρίς διακοπή.. Ο πατριωτισμός του έρχεται να προστεθεί εδώ σαν ένα ακόμα πλεονέκτημά του.

Όσο κι αν εμείς αγαπήσαμε τον Τζόρνταν, τον Μάτζικ, τον Σακ, τον Καρίμ και τα άλλα ιερά τέρατα της πορτοκαλιάς, αυτή η ηθική στάση του Ντιρκ Νοβίτσκι, που ήρθε να προστεθεί στην αθλητική του τελειότητα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της σημερινής παγκόσμιας show biz. Ρομαντικοί του κόσμου ενωθείτε, παίξε για χρόνια ακόμα μπάσκετ Ντιρκ.
_

Γκάλης ή Διαμαντίδης;

_
Το ερώτημα τέθηκε μέσα στην εβδομάδα μετά την κατάκτηση του έκτου κυπέλλου Πρωταθλητριών από τον Παναθηναϊκό στη Βαρκελώνη. Κανείς δεν γέλασε, μία παρόμοια ερώτηση σε άλλες περιπτώσεις θα θεωρούνταν υπερβολική. Ούτε με τον Παπαλουκά δεν τολμήθηκε τέτοια σύγκριση, ούτε και, σαν συνολική προσφορά, με τον Γιαννάκη μετά τους προπονητικούς του θριάμβους το 2005 και το 2006 με την Εθνική.

ΕΡΩΤΗΜΑ και ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Και μόνο ότι διατυπώθηκε και στάθηκε αξιοπρεπώς το ερώτημα, δείχνει ότι ο Διαμαντίδης είναι μεγάλος. Ο μεγαλύτερος σύγχρονος και ασφαλώς μέσα στους δύο μεγαλύτερους όλων των εποχών μαζί με το Γκάλη. Κάποιοι ελάχιστοι, όμως πολύ έγκυροι δημοσιογράφοι, προχώρησαν στο ότι ο Διαμαντίδης έχει πια ξεπεράσει τον Γκάλη και παρέθεσαν τα επιχειρήματά τους. Μια άλλη μερίδα του τύπου βέβαια έδωσε άλλες απαντήσεις όπως: είναι άλλες οι εποχές, έτερον εκάτερον και άλλες πιο διπλωματικές θέσεις. Επίσης αυτοί που ψήφισαν Διαμαντίδη έλεγαν πως έχει κατακτήσει πολλαπλάσιους τίτλους από τον Νικ και έμειναν μόνο σε δύο σημεία του Γκάλη: καλύτερος σκόρερ και μεγαλύτερη επιρροή στο παιχνίδι. Και μας τα πέρασαν σαν να ήταν κάτι απλό ή όχι πολύ σημαντικό. Είναι σύνηθες πάντως πολλοί να απαντούν όψιμα, όταν περάσει ένα πρόσφατο γεγονός που ισχυροποιεί την θέση κάποιου, να τον κατατάσσουν σαν τον κορυφαίο όλων των εποχών.

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΜΑΕΣΤΡΟΣ

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ο Γκάλης δεν ήταν μόνο μεγάλος σκόρερ αν και βέβαια ήταν ο κορυφαίος σκόρερ (άρα και επιθετικός παίκτης, αν συνυπολογίσουμε τα υψηλά ποσοστά ευστοχίας του) στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και μέσα στους 5-10 στον κόσμο από τότε που ανακάλυψε το μπάσκετ ο δρ. Νέισμιθ το 1891. Σε σχεδόν όλες τις διοργανώσεις που έπαιξε έβγαινε πρώτος σκόρερ, τίτλος που για τα δεδομένα της εποχής ήταν πολύ κοντά στον σημερνό MVP. Επίσης ήταν καταπληκτικός πασέρ, σίγουρα ανώτερος του Διαμαντίδη, αν θέλετε μπορούμε να ανατρέξουμε στο αρχείο των αγώνων. Στα κλεψίματα ήταν ικανοποιητικός και στην άμυνα ο αντίπαλός του έβαζε πολύ λιγότερους πόντους από εκείνο και την περιφέρεια του Άρη ή της Εθνικής. Μην ξεχάσουμε τα ποσοστά ευστοχίας του που ήταν υψηλότατα και η κατάχρηση των προσπαθειών του στην επίθεση ήταν σχεδόν μηδενική. Επίσης, όταν πολύ σπάνια δεν αγωνιζόταν ο Γκάλης, ο Άρης ήταν μία μέτρια ομάδα.

ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΤΕΡΑΣ

Για το Διαμαντίδη, δεν θα δώσουμε και πολλά χαρακτηριστικά από το παίξιμό του, επειδή πρώτιστα είναι σύγχρονος και όλοι ξέρουμε για αυτόν. Μόνο θα υπενθυμίσουμε ότι είναι ο καλύτερος αμυντικός στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ τα τελευταία 15 χρόνια – ίσως και όλων των εποχών. Και ο παίκτης των 3 κυπέλλων πρωταθλητριών σε 7 συμμετοχές του (ποσοστό κοντά στο 50%), των μεγάλων σουτ και των κυπέλλων της Εθνικής. Όλα του τα κατορθώματα τα έχει πετύχει σε μία εποχή που ο χρόνος συμμετοχής του δεν ήταν μέγιστος – επομένως δεν του δόθηκε η δυνατότητα να είναι ο ένας και μοναδικός σταρ, κάτι που άλλαξε αρκετά φέτος. Βέβαια αυτό σημαίνει ότι είχε και τεράστιους συμπαίκτες.

ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ

Για τους συμπαίκτες, μιας και το αναφέραμε, η διαφορά των εκείνων του Γκάλη από του Διαμαντίδη είναι η μέρα με τη νύχτα. Εκτός από τον τεράστιο Γιαννάκη, ποιους άλλους είχε δίπλα του; Τον Σούμποτιτς, δηλαδή τον Τέπιτς ή το πολύ Μπεϊτσίροβιτς του σήμερα; Τον Ουίλτζερ που δεν θα υπήρχε πουθενά στο σήμερα ή τον Λυπηρίδη με τον Φιλίππου; Ακόμα και ο Βράνκοβιτς θα ήταν ένας βελτιωμένος Γιεφτόκας στις μέρες μας. Ας μη θυμηθούμε Ρωμανίδη, Δοξάκη ή Μάνθο Κατσούλη στα 34 του, δεν το αφήνουμε καλύτερα παιδιά; Από την άλλη έχουμε: Σισκάουσκας, Γιασικεβίτσιους, Μπατίστ, Σπανούλη, Νίκολας, Φώτση, Τομάσεβιτς, Πέκοβιτς, Λάζαρο .. Χαοτική η διαφορά με τους αντίστοιχους του Άρη, δεν νομίζετε; Και στον πάγκο; Να συγκρίνουμε Ομπράντοβιτς με ποιόν; Εδώ ας σημειώσουμε πως αν ο Άρης είχε άλλον κόουτς που θα διαχειριζόταν καλύτερα τις καταστάσεις στα Final 4 και την Ευρώπη το 1988-91, θα είχε σίγουρα 1- 2 κύπελλα πρωταθλητριών στο τσεπάκι του. Ο Γκάλης δεν είχε τίτλους αλλά έφτασε πολύ κοντά στην πηγή. Ας όψεται ακόμα πως όταν πήρε τον πρώτο του τίτλο στην Γιαννάκη εποχή, ήταν ήδη 28 χρονών, μην το ξεχνάμε.

ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ

Οι αντίπαλοι του Άρη στο κύπελλα πρωταθλητριών ήταν η Τρέισερ του Μακαντού, του Μενεγκίν και του Ντ’Αντόνι, η Γιουγκοπλάστικα, των Κούκοτς και Ράτζα, η Μπαρτσελόνα των Έπι, Σολοθάμπαλ, Νόρις, η Μακάμπι των Μαγκί, Μπέρκοβιτς και Τζάμσι .. Εντάξει δεν είχαμε διπλές ή τριπλές εκπροσωπήσεις από κορυφαίες χώρες αλλά σήμερα οι παίκτες σαν κι αυτούς θα έπαιζαν στο ΝΒΑ και όχι στην σημερινή Ευρωλίγκα. Δεν είναι τόσο η ποσότητα των ομάδων εκείνα τα χρόνια όσο ο τοίχος της Τρέισερ και εκείνος της Γιουγκοπλάστικα που έπεφτες πάνω τους. Αντίπαλοι του ΠΑΟ σήμερα; Η μεγάλη Μπαρτσελόνα χωρίς τα Καταλανικά αστέρια της που πήγαν στο ΝΒΑ και ίσως να την βοηθούσαν. Η Μακάμπι ακόμα είναι αποδυναμωμένη και γενικότερα τα μεγάλα Ευρωπαϊκά αστέρια παίζουν πια στην Αμερική. Το παρελθόν της συλλογικής Ευρώπης ήταν αρκετά ανώτερο.

ΘΕΑΜΑ και ΔΗΜΟΦΙΛΙΑ

Ο Γκάλης πρόσφερε θέαμα, ναι. Και τί έγινε; θα μου πείτε κάποιοι, οι τίτλοι μετράνε. Αστεία πράγματα, αν φανταστούμε πως ο Άρης είχε σαρώσει τους τίτλους και έμεινε 2 χρόνια αήττητος ενώ και στην Ευρώπη έκανε το μέγιστο δυνατό για 5-6 περιόδους τουλάχιστον με τον Γκάλη στην σύνθεσή του. Ένα επιπλέον σημαντικό ήταν ο μοναδικός συνδυασμός ουσίας και αποτελέσματος που έκανε τον κόσμο να διψάει να τον βλέπει σε όποιο γήπεδο και αν αγωνιζόταν εκείνη την εποχή. Ο κόσμος λάτρεψε το Γκάλη παραπάνω από ότι αγαπάει και εκτιμά τον Διαμαντίδη. Ο σύγχρονος ηγέτης του ΠΑΟ είναι βέβαια εκπληκτικός και τα δίνει όλα σε κλεψίματα, τάπες, πάσες, κρίσιμα σουτ μα ο Γκάλης ήταν απλά ο δεξιοτέχνης του μπάσκετ, εκείνος που σε μάγευε με την πλαστικότητα και την ομορφιά του παιξίματός του. Έκανε το άθλημα διαφορετικό σε μεγέθη επιρροής του, στο βεληνεκές του, έσπασε τα στενά όρια του κλειστού χώρου του και ξεπέρασε ακόμα και το ποδόσφαιρο σε δημοφιλία. Ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του και αν αυτό τελικά είναι το κριτήριο αξιολόγησης, ο Νίκος Γκάλης είναι ο κορυφαίος Έλληνας παίκτης όλων των εποχών.
_

Τα βασικά του μπάσκετ στην Ελλάδα

_
Διαβάζαμε ένα αφιέρωμα στον Στάθη τον Βέργο αυτόν τον μέγα μπασκετάνθρωπο της Πάτρας και της Ελλάδας, τον δάσκαλο που μεταξύ άλλων ανακάλυψε τον Κώστα Πετρόπουλο και άλλα ταλέντα - μελλοντικούς παίκτες της Πάτρας και της Ελλάδας. Σε μίνι συνέντευξή του στο περιοδικό All Star Basket είπε την απλή αλήθεια. Τα νέα παιδιά και κατ’ επέκταση οι νέοι παίκτες στερούνται των βασικών δεξιοτήτων του παιχνιδιού: Ντρίπλα, πάσα, σουτ. Και προέβλεψε πως μετά την απόσυρση των Παπαλουκά, Διαμαντίδη και Σπανούλη θα υπάρξει κενό στον άθλημα μιας και δεν βλέπει άλλους με τόσο και τέτοιο ταλέντο να έρχονται να πάρουν το μπάσκετ από το χέρι να το προχωρήσουν μπροστά. Ο πρωταγωνιστές είναι εντός των γραμμών, δεν το συζητάμε.


Επικροτούμε και υπερθεματίζουμε τις απόψεις του μεγάλου δασκάλου. Το ελληνικό μπάσκετ στερείται τα βασικά σε ατομικό επίπεδο, που είναι άκρως απαραίτητα για να λειτουργήσει το άτομο μέσα στην ομάδα. Αντί αυτού, στείρα αμυντικολαγνεία, το σκεπτικό του να καταστρέψω το παιχνίδι του αντιπάλου, χωρίς βέβαια να ξέρω μπάσκετ και τα βασικά του για να δημιουργήσω στην επίθεση. Ο κόσμος το νιώθει και δεν του αρέσει το παιχνίδι – εκτός από τους φανατικούς και αυτούς σε ειδικές περιπτώσεις, αυτή είναι η αλήθεια.

Οι παλαιοί παίκτες και άλλοτε βιρτουόζοι της πορτοκαλιάς χρειάζεται να καλεστούν για να μας πουν: τι στυλ είναι αυτό που θα παίξουμε; Τι στρατηγικές θα χαράξουμε; Νίκος Γκάλης, Βασίλης Γκούμας, Κώστας Πετρόπουλος, Φάνης Χριστοδούλου, πού είναι όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι; Με όλο τον σεβασμό για τους παρακάτω προπονητές αλλά δεν θα μας πει ο Πεδουλάκης, ο Φλεβαράκης και ο Σφαιρόπουλος το τί μπάσκετ θα παίξουμε σαν χώρα και σαν σχολή. Γιατί απλά δεν ήταν ποτέ παίκτες πρωταγωνιστές ή καθόλου παίκτες κι αυτό επηρεάζει την συμπεριφορά τους στους πάγκους. Ή τουλάχιστον δεν έχουν σκεφτεί ποιο είναι το ελκυστικό μπάσκετ που κάποτε παίζαμε. Χρειάζονται κι αυτοί ασφαλώς αλλά πίσω από άλλους. Φωτεινές εξαιρέσεις είναι ο Κώστας ο Πολίτης που έχει μαλλιάσει η γλώσσα του για το στυλ που θέλει να παίζουμε και οι Αλεξανδρής και Μαρκόπουλος που πράγματι μας έχουν δώσει όμορφο μπάσκετ με τις ομάδες τους. Πού βρίσκονται όμως αυτοί στις αποφάσεις και την χάραξη των γραμμών της ομοσπονδίας; Μην τους είδατε. Αντί αυτού, άνθρωποι που απλά απομνημονεύουν προπονητικές τακτικές και τους νοιάζει μόνο το ομαδικό αγωνιστικό (εφήμερο) αποτέλεσμα και όχι η μελλοντική εξέλιξη των παικτών. Καλά κάνουν βέβαια αν έτσι τους το απαιτούν τα αφεντικά τους.


Το μπάσκετ είναι πρώτα τα βασικά του, στην επίθεση και στην άμυνα. Και μετά μαθαίνουμε για τις αδύνατες πλευρές, το isolation, τα hedge out και τα pick. Όπως και στο Πανεπιστήμιο, μορφώνεται κανείς ατομικά, καλλιεργείται για να είναι αξιόλογο μέλος μιας ομάδας στην συνέχεια. Και στην παιδεία μας γενικότερα, χρειάζεται πρώτα να αγαπήσουμε τον εαυτό μας για να αγαπήσουμε και τους άλλους, κι αυτό έρχεται μέσα από την ατομική μας βελτίωση κι όχι από την ενσωμάτωση λειψών ικανοτήτων μέσα στην ομάδα.

Αυτοί που ξέρουν λιγάκι μπάσκετ εδώ δεν μας κάνουν γιατί λέει παίζουν αεράμυνα (Διαμαντόπουλος, Ταπούτος, Αλ.Κυρίτσης κλπ). Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε, ελάχιστοι παίκτες έχουν ας πούμε κίνηση με τη μπάλα και δημιουργούν παιχνίδι, μόνο καλά εργαλεία και ρολίστες–βοηθητικοί. Κανένας τους δεν έκανε σπουδαία καριέρα στο ΝΒΑ ή στο εξωτερικό αν εξαιρέσουμε τον Παπαλουκά. Την ίδια στιγμή Γάλλοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Ισπανοί, Ρώσοι, Αργεντίνοι, Βραζιλιάνοι και άλλοι διαπρέπουν στο ΝΒΑ και την αφρόκρεμα. Κι εμείς εδώ, στην άμυνα και την ομαδικότητα χωρίς ατομικό ταλέντο και τα βασικά του μπάσκετ.
_