Καϊμακόγλου και Εθνική

_
Αναμένοντας το Παρίσι περνούν οι Ευρωπαϊκές μας μέρες, ευτυχώς που άρχισαν τα play off του ΝΒΑ και η ACB TV μας προσφέρει τους Ισπανικούς αγώνες δωρεάν ακόμα - αλήθεια γιατί η Ευρωλίγκα μας έβαλε τέτοιο τεράστιο κενό στο καλεντάρι της; Οι μπασκετικοί μου βιορυθμοί έχουν πειραχτεί και .. πώς να ξεσυνηθίσω;

Ξαναδιάβαζα τώρα μία συνέντευξη του μόνιμου MVP της Α1 Καϊμακόγλου. Την έδωσε πριν από περίπου δέκα μέρες. Έχω πάθει πλάκα με την άνοδο αυτού του παίκτη. Που πάνω από όποιες ομαδικές τακτικές και στερεότυπα απόδοσης έδωσε κάτι το διαφορετικό στο παιχνίδι και ξεχώρισε. Έδωσε ψήγματα ατομικού ταλέντου, πρωτοβουλίας και αντισυμβατικού (για τα Ελληνικά δεδομένα) μπάσκετ. Και σάρωσε. Εύγε νέε μου, χαιρόμαστε να σε βλέπουμε!


Θυμίζει έντονα την έκρηξη του τότε πύραυλου Ντικούδη που τον ανακάλυψε ο Πολίτης. Μπράβο Κώστα Πολίτη. Και μπράβο τώρα στον Γιώργο Μπαρτζώκα όσο του αναλογεί για την εκτόξευση του Κώστα. Μόνο αγαπητέ Κώστα πήγαινε στο εξωτερικό να παίξεις μπάσκετ, να μην γίνεις κι εσύ άβουλο .. στρατιωτάκι του μεγάλου .. στρατού μόνο για ένα παχυλό συμβόλαιο.

---------------------------

Μετά από όλα αυτά σκέφτηκα και την πιθανή δωδεκάδα της Εθνικής για το Παγκόσμιο. Υποκειμενική είναι η λίστα, το ξεκαθαρίζω αλλά μπορώ κιόλας να αιτιολογήσω τις προτιμήσεις μου.

Οι σίγουροι:
- Γκάρντ: Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Σπανούλης.
- Σμολ Φόργουορντ: Καϊμακόγλου, Βασιλειάδης.
- Ψηλοί: Σοφοκλής, Μπουρούσης, Φώτσης.

Μένουν τέσσερις θέσεις:
Γκάρντ: ένας μεταξύ Ζήση, Καλαμπόκη, ίσως και Καλάθη, Παππά.
Φόργουορντ: Ένας μεταξύ Περπέρογλου, Ταπούτου (Βασιλόπουλου)
Και ψηλοί: Δύο μεταξύ Κουφού, Μαυροκεφαλίδη, Πρίντεζη
ίσως και Γλυνιαδάκη σε περίπτωση τραυματισμών.


Καταλάβατε φίλοι μου πως στις προτιμήσεις μου δεν βρίσκεται ο Βασιλόπουλος για φέτος (στο 3 σαφώς και προτιμώ τον Ταπούτο) λόγω της υποτονικής έως ελάχιστα καλής παρουσίας του και ο Τσαρτσαρής βέβαια που έκλεισε τον κύκλο του στην Εθνική και αποχώρησε μόνος του πέρσι.

Αουτσάιντερ παραμένουν οι Παπανικολάου και κάποιοι άλλοι που ίσως ξεπεταχτούν σε περίπτωση απευκταίων τραυματισμών. Οι υπόλοιποι που θα καλεστούν απλά θα συμπληρώνουν την δεκαοκτάδα χωρίς σημαντικές πιθανότητες για την τελική επιλογή.

ΥΓ: Συγγνώμη για το μακρύ διάστημα της απουσίας μου - φόρτος εργασίας και έλλειψη χρόνου βλέπετε. Σκοπεύω όμως να πυκνώσω τα γραπτά μου με κάποια νέα posts έκπληξη!
_

108.713

_
Δεν είναι πληθυσμός ολόκληρης πόλης, δεν είναι ένα υπέρογκο ποσό ετήσιας αμοιβής κάποιου μεγαλογιατρού ή δικηγόρου. Ούτε τα εβδομαδιαία έξοδα κάπου Κροίσου της show biz. Δεν θα μπορούσε να είναι ούτε ένα αστρονομικό ποσό, αποτέλεσμα πολύπλοκων μαθηματικών υπολογισμών. Ακόμα δεν είναι ούτε καν ο αριθμός των φιλάθλων που έχουν παρακολουθήσει ένα ποδοσφαιρικό αγώνα στην Ευρώπη τα τελευταία είκοσι χρόνια.


Στις 14 Φεβρουαρίου 2010, ένα πλήθος από 108.713 ανθρώπους παρακολούθησε στο Στάδιο Cowboys του Ντάλας τον Αγώνα Ανατολής-Δύσης 141-139, σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ προσέλευσης για αγώνα μπάσκετ. Θα μπορούσαν να χωρέσουν και 120.000 και παραπάνω αν δεν είχαν τις σκηνές για το show και κάποια κενά στις κερκίδες με πανώ! Οι γιγαντοοθόνες που είχαν στηθεί επέτρεπαν και στους πιο απομακρυσμένος φιλάθλους να παρακολουθούν. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν οι 78.129 θεατές που στις 13 Δεκεμβρίου 2003 παρακολούθησαν τον αγώνα του NCAA ανάμεσα στο Κεντάκι και το Μίσιγκαν στο Ford Field του Ντιτρόιτ. Πιο πολλοί από 30 χιλιάδες παραπάνω ήταν προχθές. Κάποιοι θα έμεναν εκστασιασμένοι ακόμα και με προσέλευση 80 ή 90 χιλιάδων. Κι όμως έσπασαν όλα τα ρεκόρ.

Τα λόγια είναι πλεονασμός και ας καθίσουμε να σκεφτούμε το συγκλονιστικό επίτευγμα και τη δυναμική που έχει το ομορφότερο παιχνίδι στη γη. Και είναι μόνο μερικά από όσα μπορούμε να καταφέρουμε! Αισθάνομαι τυχερός που κάθισα μέχρι τις επτά το πρωί να το παρακολουθήσω. Θα μείνει στην ιστορία σαν ένα από τα γεγονότα σταθμός της πορτοκαλιάς!


----------------
ΥΓ1: Προς αξιότιμο κύριο Στερν. Η ιδέα αυτή ας υλοποιηθεί και στην Ευρώπη. Είτε σε μία κλειστή ποδοσφαιρική αρένα κατάλληλα διαμορφωμένη (Άμστερνταμ, Σάλκε κλπ) ή και σε ανοιχτό γήπεδο το καλοκαίρι (π.χ. Μπερναμπέου, Ντα Λουζ κλπ). Εύκολο να μαζέψουμε τουλάχιστον 60 χιλιάδες κόσμο.

ΥΓ2: Τα περί της επίσκεψης του ισόβιου επικεφαλής δεν θα τα σχολιάσουμε. Εκείνου που τους κορόϊδευε ότι τάχα είναι μαϊμούδες, που προχθές μιλούσε για πανηγυράκι και με μία απλή δήλωση για τη λαοθάλασσα ότι στους Αμερικάνους αρέσει πολύ το μπάσκετ.
_

'Ανοιχτό' μπάσκετ – Μέρος Δεύτερο

_
Σύνδεση με το προηγούμενο: Η μαγεία του ανοιχτού μπάσκετ ξεκίνησε από τα εφηβικά μας χρόνια, μα και τελευταία προσπαθεί να περάσει στο πλατύ κοινό, όπως ακριβώς συμβαίνει και με άλλα δημοφιλή σπορ. Το μπάσκετ έχει μία νέα ευκαιρία να αναπτυχθεί κι άλλο.

Παρατηρούμε επομένως πως γίνεται μία προσπάθεια από όλους για την παρουσίαση νέων εκδοχών των κλασσικών αθλημάτων τους προσβλέποντας στην ολοένα και μεγαλύτερη διάδοσή τους. Και το μπάσκετ δεν πρέπει να μείνει αδρανές σε όλα αυτά. Πόσο μάλλον όταν τα παιχνίδια σε ανοιχτό είναι κλασσικά για το άθλημά μας.


Ποια είναι λοιπόν η πρότασή μας; Εμείς λέμε ναι σε ένα πραγματικό “ανοιχτό” μπάσκετ και στα κορυφαία επίπεδα. Με κανονικές διαστάσεις, ίδιους κανονισμούς όπως ακριβώς και στις κλειστές αίθουσες. Γιατί άραγε είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο;

- Ένα μειονέκτημα του μπάσκετ είναι πως λόγω των κλειστών σταδίων που διεξάγονται οι αγώνες του, υπάρχει μία απομόνωση από το φυσικό περιβάλλον.
- Είναι ανάγκη να δοθούν νέες εικόνες στους φιλάθλους του, έστω και αν η πραγματική ουσία του παιχνιδιού παραμένει η ίδια.
- Θα υπάρχει μία καλύτερη αντιστοίχιση του μαζικού παιχνιδιού - που γίνεται κατά κόρον στα ανοιχτά - με το επαγγελματικό.
- Τα παραδείγματα από τα άλλα αθλήματα όπως δόθηκαν παραπάνω είναι τέτοια που προσβλέπουν σε μία ασφαλώς μεγαλύτερη διάδοσή του παιχνιδιού.


Ας δώσουμε τώρα και κάποιες ιδέες προς αυτή τη κατεύθυνση, για τον τρόπο που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο:

- Αρχικά το μπάσκετ που θα παίζεται στα ανοιχτά θα είναι το συμβατικό με τους ίδιους κανόνες. Οι προδιαγραφές των γηπέδων πρέπει να καθοριστούν κι αυτές (π.χ. δάπεδο, ταμπλό, στεφάνια κλπ).
- Κατά αρχήν, θα προτείναμε κάποια τουρνουά 3-5 ημερών τους καλοκαιρινούς μήνες να διεξάγονται σε ανοιχτά. Για παράδειγμα στην φόρμουλα των τουρνουά Όπεν που γίνονταν κάποτε μεταξύ NBA και FIBA.
- Αργότερα, να μπορούν οι ομάδες να επιλέγουν τη διεξαγωγή κάποιων αγώνων τους σε ανοιχτά, αν τηρούνται κάποιες προϋποθέσεις (π.χ. προδιαγραφές γηπέδου, εποχή του χρόνου κλπ), στοχεύοντας έτσι σε ένα ενιαίο μπάσκετ κατά κάποιο τρόπο.
- Στην περίπτωση που οι κανονισμοί του “ανοιχτού” μπάσκετ είναι διαφορετικοί, ας γίνει μία προσπάθεια κατοχύρωσης και συστηματοποίησής του, στοχεύοντας όχι μόνο να γίνει επίσημο άθλημα αλλά ακόμα και Ολυμπιακό σε κάποιο όχι μακρινό βάθος χρόνου (π.χ. 3 on 3, μπάσκετ δρόμου κλπ).

Τα οφέλη ενός τέτοιου ανοίγματος είναι διόλου ευκαταφρόνητα έστω και αν πιθανόν να μην μπορούν αν γίνουν αντιληπτά με την πρώτη ματιά:

- Ενώ στην ουσία θα πρόκειται για το ίδιο παιχνίδι, θα υπάρχει η ψευδαίσθηση - μέσα και από τη διαφήμιση - του καινούργιου και διαφορετικού τραβώντας έτσι περισσότερα βλέμματα.
- Προσελκύονται νέοι φίλαθλοι που για διάφορους λόγους δεν ήταν συνηθισμένοι να βλέπουν αθλήματα του κλειστού χώρου.
- Προσφέρεται μεγαλύτερη ποικιλία και ευχαρίστηση στους φιλάθλους λόγω ενός παιχνιδιού που δεν είναι κλεισμένο μέσα σε μία σάλα, αλλά που συνυπάρχει αρμονικά με το φυσικό περιβάλλοντα χώρο.
- Υπάρχει ωφέλεια και στους αγωνιζόμενους στον κλειστό χώρο, λόγω της εξάσκησής τους στις πιο δύσκολες συνθήκες του ανοιχτού.
- Τα μικρά παιδιά και ιδιαίτερα τα ταλέντα θα παίζουν το παιχνίδι με τις ίδιες συνθήκες που πιθανόν να παίζουν και στην κορυφή μελλοντικά.



Φαντάζεστε τελικό πλεη οφ του πρωταθλήματος μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στο Παναθηναϊκό στάδιο με πενήντα χιλιάδες κόσμο; Ή και τελικό Όπεν τουρνουά Σαν Αντόνιο - Ρεάλ Μαδρίτης με εβδομήντα πέντε χιλιάδες κόσμο στο κατάλληλα διαμορφωμένο Μπερναμπέου; Ή μήπως τον κορυφαίο υπερτελικό ΗΠΑ - Ευρώπης στο Ολυμπιακό στάδιο του Βερολίνου; Τι λέτε, ξεκινάμε προς τα εκεί; Πόσο περισσότεροι άραγε θα γνωρίσουν και θα καταλάβουν τι εστί η μαγεία της πορτοκαλί θεάς; Και το παιχνίδι θα πάρει επάξια τη θέση που του αρμόζει. Χωρίς όρια, χωρίς οροφές και θόλους (dome).
_

'Ανοιχτό' μπάσκετ - Μέρος Πρώτο

_
Ο ήχος από το σκάσιμο της μπάλας ακούγεται στα αυτιά μας δύο τετράγωνα μακριά. Καθώς πλησιάζει κανείς διακρίνει ολοένα και περισσότερο τις φιγούρες των νεαρών που παθιάζονται στη “μονή” τους αναμέτρηση. Το ανοιχτό γηπεδάκι της συνοικίας είναι καθαρό και καλοδιατηρημένο. Λίγο το δίχτυ είναι σκισμένο σε δύο μεριές αλλά τι να κάνουμε; Ο στόχος για το στοίχημα που συμφώνησαν τα παιδιά δεν επιτρέπει χαλαρότητες και ολιγωρίες. Ξάφνου ο ψηλόλιγνος έφηβος παίρνει την εσωτερική και αφού πατάει δυνατά, σηκώνεται κάθετα και καρφώνει τη μπάλα με τα δύο χέρια. Έκσταση. Τι έκανε ο παίκτης; Η τριάδα του κέρδισε το έπαθλο. Σταματούν για λίγο τον αγώνα, συσκέπτονται και ξανά από την αρχή.


Τα ανοιχτά γήπεδα του μπάσκετ είναι μέσα στην καρδιά μας. Στα μονά, στα διπλά, στις μάχες ένας εναντίον ενός ή και παραπάνω. Την άνοιξη και το καλοκαιράκι αλλά και μέσα στο καταχείμωνο με τους αέρηδες και τις βροχές η ένταση και η ποιότητα δε λείπουν σχεδόν ποτέ. Με το τσιμέντο, το πλαστικό δάπεδο αλλά και το κακοτράχαλο έδαφος ώρες-ώρες που εγκυμονούν και κινδύνους τραυματισμών. Όλοι μας, λιγότερο ή περισσότερο, εκεί έχουμε πρωτογνωρίσει την εμπειρία με το παιχνίδι. Μπορεί το άθλημα να ανακαλύφθηκε και πρωτοπαίχθηκε στις κλειστές αίθουσες, όμως οι πιο πολλοί από εμάς, η συντριπτική πλειοψηφία, έκαναν τα πρώτα τους βήματα στα ανοιχτά.

Πόσοι μεγάλοι παίκτες δεν έχουν μεγαλουργήσει στα ανοιχτά γήπεδα; Να ξεκινήσουμε από τους νεώτερους με τον Στεφόν Μάρμπουρι στις παραστάσεις του στα 3 on 3 της Νέας Υόρκης, στα γήπεδα με τα συρματοπλέγματα και με τις αλυσίδες αντί για διχτάκια;. Να πάμε στο χορευτή Κώστα Πετρόπουλο που περπατούσε στις μύτες στο ανοιχτό της οδού Ναυαρίνου στην Πάτρα; Να μιλήσουμε για τον αυτοκράτορα Βασίλη Γκούμα με το μοναδικό του στυλ ή για τον κορυφαίο βιρτουόζο Γιώργο Αμερικάνο της βασίλισσας ΑΕΚ; Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος ιδιαίτερα όσο πηγαίνουμε τον χρόνο προς τα πίσω.


Όπως έλεγε ο προπονητής μου, υπάρχουν κάποιες ιδιαιτερότητες στο “ανοιχτό” μπάσκετ. Πρώτα είναι ότι οι σουτέρ του είναι καλύτεροι από ότι στο κλειστό. Δεύτερον, η σκληράδα και μαχητικότητα υπερέχουν και αυτά. Για την τεχνική δεν ανέφερε τίποτα. Τους λόγους αυτούς τους αποδέχθηκα έτσι απλά χωρίς άλλη σκέψη. Δεν αναρωτήθηκα καθόλου. Αργότερα, όντας εμπειρότερος, με περισσότερες μπασκετικές παραστάσεις και εικόνες σκέφτηκα ότι είχε δίκιο. Γιατί ο σουτέρ πρέπει να συνυπολογίσει τον αέρα και τις άλλες ιδιαιτερότητες που συναντούνται στο φυσικό περιβάλλον. Και όλοι οι παίκτες, για να αντεπεξέλθουν στις αντιξοότητες του ανοιχτού, όπως το κρύο η ζέστη ή η υγρασία πρέπει να είναι πιο δυνατοί και ετοιμοπόλεμοι.

Η σημερινή κατάσταση στα ανοιχτά γήπεδα είναι τέτοια που παρόλο που καταγράφεται μία έντονη δραστηριότητα, πιστεύουμε ωστόσο πως οι δυνατότητες που προσφέρει αυτού του είδους η μορφή του παιχνιδιού δεν έχουν γίνει αρκετά εκμεταλλεύσιμες. Πέρα δηλαδή από τα τουρνουά 3 on 3 και το μπάσκετ δρόμου σε μεμονωμένα τουρνουά (και όχι πάντως στο επίπεδο κορυφής), τους αγώνες μίνι και φυτωρίων καθώς και κάποιους τοπικών και χαμηλών κατηγοριών δεν υπάρχει κάποια άλλη οργανωμένη και συστηματική δραστηριότητα, και κυρίως στο επαγγελματικό επίπεδο που να σχετίζεται με το μπάσκετ σε ανοιχτούς χώρους. Οι πρωτοβουλίες των εθνικών και διεθνών ομοσπονδιών υπάρχουν αλλά απέχουν αρκετά από την ανάπτυξη του μπάσκετ σε ελεύθερο χώρο.


Ας ρίξουμε μία ματιά τι γίνεται στα άλλα αθλήματα. Στο βόλεϊ, η ανοιχτή του εκδοχή που είναι το μπιτς βόλεϊ, όχι μόνο έχει οργανωθεί και διαδοθεί αρκετά αλλά έχει γίνει ακόμα και Ολυμπιακό άθλημα χρόνια τώρα, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην ενδυνάμωση του αθλήματος. Στο στίβο παρατηρείται η αντίστροφη πορεία δηλαδή των κλειστών συναντήσεων του, οι οποίες και τον κρατούν ζωντανό και τους υποτιθέμενους αδρανείς χειμερινούς μήνες και, αναμφίβολα, προσθέτουν πόντους στη δημοτικότητά του. Τελευταία και το ποδόσφαιρο λανσάρισε τους αγώνες της σάλας με καθόλου αμελητέα αποτελέσματα στην προσπάθειά του να διεισδύσει σε χώρους που κυριαρχούν άλλα αθλήματα. Για να μη μιλήσουμε και για το μπιτς φούτμπολ που είναι αρκετά δημοφιλές. Να μην ξεχάσουμε ότι ακόμα και στιγμιότυπα ανοιχτού χάντμπολ έχουμε δει στη μορφή των αγώνων στην άμμο. Και το τένις παίζεται με όλους τους τρόπους δηλαδή σε όλους τους χώρους και σε πολλές διαφορετικές επιφάνειες - να κάποιοι από τους λόγους που είναι τόσο αγαπητό.

H συνέχεια στο επόμενο

Καλή Χρονιά σε όλους τους φίλους με υγεία, ευτυχία και ό,τι καλύτερο για την πορτοκαλιά!
_

Κλήρωση και στόχοι Παγκοσμίου

_
Η Κλήρωση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος (Τουρκία, 28 Αυγούστου - 12 Σεπτεμβρίου, 2010) έγινε την Τρίτη που μας πέρασε στην Κωνσταντινούπολη. Η Εθνική μας κληρώθηκε στον όμιλο της Άγκυρας με τις Τουρκία, Κίνα, Πουέρτο Ρίκο, Ρωσία και Ακτή Ελεφαντοστού. Δύσκολη η κλήρωση απέναντι σου οικοδεσπότες μπροστά στο φανατισμένο τους κοινό με πάνω από 10,000 κόσμο, τους Ρώσους του Κυριλένκο και την Κίνα του Γιάο.


Ο όμιλος της εθνικής μας στη φάση των “16” θα διασταυρωθεί με τον Δ΄ όμιλο της Σμύρνης στον οποίο υπάρχουν οι Ισπανία, Γαλλία, Καναδάς, Λιθουανία, Νέα Ζηλανδία και Λίβανος σε νοκ-άουτ παιχνίδι.

Αίσθηση προκάλεσε το γεγονός ότι η Εθνική ομάδα των ΗΠΑ που θα αγωνίζεται στην Κωνσταντινούπολη θέλει να διαμένει στην Αθήνα για λόγους ασφαλείας και να πηγαινοέρχεται καθημερινά για τις προπονήσεις και τα παιχνίδια.

Η γνώμη μας για την κλήρωση είναι πως τα δύσκολα παιχνίδια στην αρχή δυναμώνουν μία ομάδα και δεν βλέπουμε κάτι το αρνητικό. Λίγη προσοχή χρειάζεται στον πρώτο χιαστί αγώνα των 16 να μην πέσουμε πάνω σε Ισπανία ή κατά δεύτερο, Γαλλία. Η Λιθουανία δεν νομίζω να μας δημιουργήσει πρόβλημα.


Όσο για τους πρώτους στόχους της Εθνικής, αν και είναι νωρίς ακόμα, εννοείται είναι πρώτα η είσοδός μας στην οκτάδα και αν γίνεται και στα ημιτελικά. Ο Κασλάουσκας θα έχει πια τους “διόσκιουρους” στην διάθεσή του και μεγαλύτερη άνεση χρόνου να υλοποιήσει τις μπασκετικές του ιδέες. Ο Σπανούλης θα είναι πιο απελευθερωμένος και οι Σοφοκλής και Μπουρούσης κι άλλο βελτιωμένοι. Ελπίζουμε και ο Κουφός να επιστρέψει πιο δυνατός. Ξανά το στοίχημα της Εθνικής είναι να αφήσει το στίγμα ενός πιο γρήγορου κι επιθετικού μπάσκετ μαζί με την προσδοκώμενη αύξηση της δημοφιλίας του πιο ωραίου παιχνιδιού. Για το τελευταίο βέβαια πρέπει να βάλουν λιγάκι και το χεράκι τους οι ομάδες με τον ΕΣΑΚΕ που κρατούν το ενδιαφέρον του κοινού κάθε βδομάδα σε όλη τη σαιζόν.


Για τις υποτιθέμενες αναμετρήσεις μας με τις ΗΠΑ και Ισπανία και αν μπορούμε να τους δυσκολέψουμε, υπάρχουν κάποιες ελπίδες κυρίως με την Ισπανία, ειδικά αν μπορέσουν οι σταρ της ομάδας, βασικά ο Σπανούλης, να κάνουν τη διαφορά. Η ομάδα πρέπει να δώσει περισσότερο τα κλειδιά στα αστέρια της να αναπτύξουν πρωτοβουλίες αν θέλουμε να κάνουνε το βήμα παραπάνω. Και οι ρολίστες ας είναι πιο πολύ βοηθητικοί, σε δεύτερο πλάνο.
_

Βραβεύσεις ΠΣΑΤ και μπασκετικό συναίσθημα

_
Την ερχόμενη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου, o ΠΣΑΤ βραβεύει τους καλύτερους στην Ελλάδα στον αθλητισμό, της χρονιάς που μας πέρασε. Μιλάμε για τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου με εκατοντάδες δημοσιογράφους - γνώστες των αθλημάτων τους, που καλούνται να ψηφίσουν. Αν δεν είναι ήδη γνωστό στους φίλους μου και όχι μόνο, προσωπικά αμφισβητώ το απόλυτο κύρος του θεσμού. Κυρίως γιατί ο καθένας που είναι εξειδικευμένος στον χώρο του δεν μπορεί να κρίνει γεγονότα και σπουδαιότητα άλλων περιοχών (π.χ ο συντάκτης στίβου το μπάσκετ ή ο συντάκτης μίας ομάδας ποδοσφ. το στίβο και την κολύμβηση). Ειδικά οι ανεκδιήγητες ποδοσφ. φυλλάδες που συμμετέχουν στην ψηφοφορία (οι ποδοσφ. δημοσιογράφοι τους και τα αφεντικά τους) που είχαν κάποτε αξιολογήσει ας πούμε το .. φλουρί στο Νίνη πιο ψηλά από τη βράβευση του Παπαλουκά σαν καλύτερου παίκτη της Ευρώπης το 2006, είναι για τα .. πανηγύρια.


Επειδή όμως η βράβευση αυτή είναι, καλώς ή κακώς, μία πραγματικότητα στη χώρα μας, θα ασχοληθούμε και εμείς με το γεγονός. Μετά από το ανεκδιήγητο 2007, που βραβεύθηκε η Εθνική ποδοσφ. σαν καλύτερη επειδή προκρίθηκε στην τελική φάση της Αυστρίας Ελβετίας το 2008 (μάλλον σαν .. κολακεία μου φάνηκε αυτή η πρωτιά για να τους γίνουν αρεστοί οι δημοσιογράφοι), μπροστά από Παναθηναϊκό του triple crown το 2007 και την Εθνική μας ομάδα που βγήκε τέταρτη στην Ισπανία (αφού χτύπησε στα ίσια τους οικοδεσπότες) ελπίζουμε σε στοιχειώδη δικαιοσύνη το 2009. Κι αν τυχόν δεν αποδοθεί αυτή, προτρέπουμε κανέναν μπασκετικό να μην πάει – μα κανέναν.

Οι δικές μας, αντικειμενικές πιστεύουμε, επιλογές για τους καλύτερους της χρονιάς που τελειώνει είναι:

Καλύτερη Ομάδα Ανδρών
Παναθηναϊκός: Triple Crown με Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρωλίγκα.

Καλύτερη Ομάδα Γυναικών
Εθνική γυναικών: Πέμπτη στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Λετονίας, παίρνοντας το εισιτήριο για το Παγκόσμιο.


Καλύτερος Αθλητής
Βασίλης Σπανούλης: MVP Πρωταθλήματος Ελλάδας και Ευρωλίγκας. Μέλος της καλύτερης Πεντάδας του Ευρωμπάσκετ. Κορυφαίος σε ΠΑΟ και Εθνική.

Καλύτερη Αθλήτρια
Εβίνα Μάλτση: Ευρωπαϊκό All star game στο Παρίσι, πρωταθλήτρια Τσεχίας, ηγέτης της Εθνικής στην 5η θέση του Ευρωπαϊκού της Λετονίας με σούπερ εμφανίσεις παντού.

Δεύτερη Καλύτερη Ομάδα Ανδρών
Εθνική Ανδρών: Τρίτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πολωνίας.

Τρίτη Καλύτερη Ομάδα
Εθνική Εφήβων: Πρώτη στην Ευρώπη και Δεύτερη στο κόσμο σε μία χρονιά.

Ελπίζουμε μετά από το αποτέλεσμα ‘έκτρωμα’ του 2007 να αποδοθεί στοιχειωδώς δικαιοσύνη κάτι που θα συμβεί ΜΟΝΟ αν τα αποτελέσματα βγουν όπως παραπάνω.



---------------------------------------

Βλέπουμε ποδοσφαιρικές μπάλες σε κρατικές αθλητικές εκπομπές γενικού περιεχομένου. Επίσης βλέπουμε τον δυνάστη του ελληνικού Αθλητισμού ΟΠΑΠ (που διατρανώνει πως τον αγαπάει, ενώ στη ουσία προβάλλει σαρωτικά το ποδοσφ. με τα χρήματα του Ελληνικού λαού στριμώχνοντας στην γωνία άλλα σπορ που ενδιαφέρεται ο κόσμος) να περιέχει την λέξη ποδόσφ. στο όνομά του και να εμφανίζεται με ποδοσφαιρικές μπάλες στα λογότυπά του. Ακούω δημοσιογράφους στην κρατική τηλεόραση που πληρώνω να λένε ότι το ποδοσφ. είναι το πιο όμορφο σπορ (ζαλίστηκα τώρα, δεν αντέχω άλλο, με έπιασε ένα άλγος ή αηδία) με τα λεφτά που τους πληρώνω (σαν να λένε η σοσιαλδημοκρατία είναι το καλύτερο σύστημα ή ο φιλελευθερισμός).

Την ίδια στιγμή η ευνομούμενη Πολιτεία μας θέλει να καταργήσει τους σταυρούς και τα θρησκευτικά σύμβολα από τις δημόσιες αίθουσες γιατί αντιτίθεται στις θρησκευτικές ελευθερίες του λαού. Δεν ξέρω αν είμαι σύμφωνος ή όχι αλλά αυτά τα στοιχεία δεν μπορούν να περιορίσουν την πίστη και τις προτιμήσεις του καθενός. Αν υπάρχουν θα δυναμώσουν, αν όχι θα μετριαστούν σε άλλα επίπεδα.


Απαιτούμε να εξαφανιστούν οι λέξεις ποδόσφ. ή σύμβολα από ποδόσφ. μπάλες στα κρατικά μέσα όταν αναφέρονται στον αθλητισμό μας γενικότερα. Γιατί προσβάλουν το αθλητικό μου συναίσθημα. Εξαίρεση μόνο ας είναι εξειδικευμένες αναφορές και εκπομπές (κατά τον τύπο των θρησκευτικών εκπομπών και για μία θρησκεία). Εννοείται πως ο ιδιώτης μπορεί να δείχνει και να πράττει ότι θέλει – όπως άλλωστε κι εμείς στο blog αυτό που την λέξη τους δεν την γράφουμε ποτέ ολόκληρη.

Με μπασκετικούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς !
_

Οι Αγαπημένοι “Αριστεροί” του Μπάσκετ - Μέρος Δεύτερο

_
Η συνάντηση Ηρακλή – Περιστερίου τον Νοέμβρη του 2003 στάθηκε η αφορμή να εκθειάσουμε και αναλύσουμε το παιχνίδι των αριστερόχειρων.


Από τις παραστάσεις που έχουμε στα πολλά χρόνια που παρακολουθούμε μπάσκετ, ίσως να μας διαφεύγουν αρκετοί σημαντικοί παίκτες που να ήταν αριστερόχειρες. Κατά την προσωπική μας άποψη όμως ξεχωρίσαμε μερικούς από αυτούς.

Από το NBA επιλέξαμε τον Ντέϊβιντ Ρόμπινσον και τον Ντέϊβ Κάουενς. Ο Ναύαρχος, με το επιβλητικό του στυλ, χρησιμοποιούσε την αριστερή πλευρά για να διαλύει τις αντίπαλες άμυνες και το στυλ του προσομοίαζε καλύτερα σε έναν παίκτη πολλαπλών θέσεων. Ο άσσος των Σέλτικς ήταν ο ορισμός του μαχητή που θυσιαζόταν στο βωμό της επικράτησης της ομάδας του. Δεν το έχουμε δει ωστόσο παρά μετρημένες φορές και αποσπασματικά.

Στην Ευρώπη, η τριάδα Σαρούνας Μαρτσουλιόνις, Τόνι Κούκοτς και Ζάρκο Πάσπαλιε έχει την τιμητική της. Ο άσσος από το Βίλνιους με τη απίστευτη δύναμη και την εξειδίκευση στο αριστερό του χέρι άνοιξε το δρόμο για τα υπερατλαντικά ταξίδια μιας πλειάδας άλλων Ευρωπαίων. Ο Κροάτης πρωταθλητής μας χάρισε αξιοζήλευτη ποικιλομορφία και πλουραλισμό στις κινήσεις του χωρίς καθόλου να απολέσει τον “αριστερό” του χαρακτήρα. Και ο Μαυροβούνιος αστέρας μας πρόσφερε τα μοναδικά γλιστρήματα και περιστροφές τις μπάλας στο καλάθι παρόλο που η εκτέλεσή του στο σουτ δεν ήταν και η ιδανική.


Ο κορυφαίος Έλληνας αριστερόχειρας που ξεχωρίσαμε είναι ο Ντέϊβιντ Στεργάκος από τους παλαίμαχους. Το αρχοντικό του στυλ στο σουτ κατά κύριο λόγο είναι αξιομνημόνευτο. Είναι κρίμα που δεν έπαιξε πρωτύτερα στην Εθνική ή που δεν συνδύασε τη αθλητική του νεότητα με τις εποχές της έκρηξης του αθλήματος στη χώρα. Από τους ξένους που πέρασαν από τα Ελληνικά γήπεδα, οι τρεις κορυφαίοι, που απέχουν παρασάγγας από τους υπόλοιπους είναι αναντίρρητα ο Ντέϊβιντ Ίνγκραμ, ο Γουόλτερ Μπέρι και ο Ζάρκο Πάσπαλιε. Έτσι απλά, χωρίς λόγια. Να σημειώσουμε μόνο ότι ο “Τρουθ” Μπέρι ήταν κορυφαίος αν και διέθετε ίσως τον πιο ξεπερασμένο και ανορθόδοξο παλμό εκτέλεσης που παρατηρήσαμε ποτέ.

Ας δούμε και κάποιες άλλες ιδιαιτερότητες που έχουν συναντηθεί:

1. Υπάρχουν μερικές περιπτώσεις παικτών που ενώ το σουτ τους ήταν κανονικό δεξί, ωστόσο η φυσική τους κίνηση-διείσδυση ήταν αριστερή. Τα προβλήματα που δημιουργούσαν στον αντίπαλο ήταν μεγάλα και δύσκολα αντιμετωπίζονταν. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι ο Φάνης ο Χριστοδούλου.

2. Άξιος προσοχής είναι και ο πιο τεχνικός έλληνας μπασκετμπολίστας κατά την άποψή μας, ο Κώστας ο Πετρόπουλος που είχε καταπληκτικά αριστερά σερβιρίσματα και λέη απ της μπάλας λόγω του απαράμιλλου χειρισμού του.

3. Δε λείπουν και άλλοι παίκτες που σούταραν κυρίως με το αριστερό από κοντά όπως ο Τόμας Τζόρνταν της ΑΕΚ ενώ οι κινήσεις τους ήταν με το δεξί.

4. Η πιο οφθαλμοφανής αλλαγή βρίσκεται στον Αργύρη τον Πεδουλάκη, που άλλαξε το σουτ του από δεξί σε αριστερό μία χρονιά όταν αγωνιζόταν στον Παναθηναϊκό.

5. Μία ιστορία από τα παλιά αποτελεί ο Βαρθολομαίος Κιτσούκαλης που, όπως είχε γραφτεί, έκανε όλες τις δουλειές του με το δεξί, και μόνο το σουτ το επιχειρούσε με το αριστερό.


Σαν συμπέρασμα μπορούμε να εξάγουμε το γεγονός ότι η έμφυτη αριστερή κίνηση είναι ένα μοναδικό προσόν, αλλά χρειάζεται και η σύνθεσή της και με άλλα γνωρίσματα απόδοσης όπως είναι και η “δεξιά” πλευρά τεχνικής, δηλαδή ο όχι μονόπλευρος ελιγμός. Επίσης υποστηρίζουμε ότι ένας τουλάχιστον αριστερόχειρας είναι πολύτιμος σε μία ομάδα. για όλους τους θετικούς παράγοντες που μιλήσαμε εδώ. Τέλος είναι βέβαιο ότι δεν έχει περάσει απαρατήρητος κανείς αριστερόχειρας παίκτης άρα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ως ατραξιόν και είναι καλό να του δίνεται η απαραίτητη προσοχή.

Πριν κλείσουμε, ας φανταστούμε μερικές σπέσιαλ πεντάδες αριστερόχειρων παικτών. Τι πανδαισία θα είναι αυτή στα αλήθεια. Ο “αριστερός”, μπασκετικός, μη συμβατικός μας κόσμος είναι χωρίς αμφιβολία συναρπαστικός!


Ελλάδα:
Διαμαντίδης, Πελεκάνος, Ταπούτος, Κάππος, Στεργάκος.(Αγγέλου)
Είναι ένα κράμα ελπιδοφόρων, ταλαντούχων και βετεράνων υψηλού επιπέδου που θα μας έδινε μία σύνθεση ανεπανάληπτη. Μόνο που όλοι αυτοί δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν χρονικά.

Ξένοι Ελλάδας:
Τόμπσον, Ίνγκραμ, Χάρισον, Μπέρι, Πάσπαλιε (Μπέργουολντ)
Όλοι του ήταν μοναδικές μορφές, τόσο που δεν θα μπορούσε να χωρέσει ένας πραγματικός σέντερ, ενώ δεν είναι μέλη τόσοι άλλοι σπουδαίοι.

Ευρώπη:
Σολοθάμπαλ, Μαρτσουλιόνις, Ε. Μπενιό, Χάρνις, Κούκοτς (Κουντέλιν)
Ο καθένας από τους παραπάνω είναι μία ιστορία μόνος του. Οι σχολιασμοί είναι περιττοί και οι λέξεις ωχριούν στο να αποδώσουν ένα μόνο μέρος από την αξία τους.

NBA:
Κ. Άντερσον, Μάλιν, Όγκμον, Κάουενς, Ρόμπινσον (Πέρκινς)
Η ολ σταρ “αριστερή” πεντάδα των επαγγελματιών θα μπορούσε να βρισκόταν με άνεση στις κορυφαίες και χωρίς τέτοιους περιορισμούς χαρακτηριστικών των παικτών.
_