Τα μυστικά πριν σουτάρεις τις ελεύθερες βολές

του Μιχάλη Καλαϊτζάκη (mike_coach35@yahoo.gr)
προπονητή Αναγέννησης Αρκαλοχωρίου Ηρακλείου Κρήτης, μέλους ΣΕΠΚ

Εδώ παρουσιάζουμε την σύντομη ανάλυση ενός ειδικού για τα μυστικά του μπασκετμπολίστα στην εκτέλεση ελευθέρων βολών. 

Δέκα πράγματα που πρέπει να ξέρεις πριν κάνεις μια ελεύθερη βολή:
1. Είναι το σημείο του αγώνα που μπορείς να βάλεις καλάθι χωρίς να έχεις παρενόχληση από αμυντικό.
2. Είσαι αντιμέτωπος με το άγχος την κούραση την πίεση της κερκίδας και για να τα ξεπεράσεις πρέπει να είσαι ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ.
3. Όλα τα παραπάνω είναι ίδια είτε παίζεις στον τελικό της Ευρωλίγκας είτε παίζεις σε ένα αγώνα παίδων ή εφήβων.
4. Σε κάθε βολή πρέπει να προετοιμάζεσαι κάνοντας κάθε φορά τις ίδιες κινήσεις! Ο κάθε παίκτης έχει την δική του ''ΡΟΥΤΙΝΑ''!
5. Είναι το κομμάτι της προπόνησης που οι παίκτες δεν δίνουν την απαραίτητη προσοχή, Ίσως το θεωρούν εύκολο. ΛΑΘΟΣ!

6. Για να είσαι εύστοχος στις βολές πρέπει να έχεις άριστη φυσική κατάσταση γιατί εκεί φτάνεις συνήθως από υπερπροσπάθεια και οι νευρομυική προσαρμογή είναι δύσκολη διαδικασία!
7. Στην ελεύθερη βολή είσαι ΜΟΝΟΣ σου! Άρα πρέπει να διαχειριστείς την κατάσταση με τις δικές σου δυνάμεις σωματικές και ψυχολογικές!
8. Σκέψου ότι από το καλάθι χωράνε να περάσουν δύο μπάλες ταυτόχρονα και μη σκέφτεσαι ότι η μπάλα ζυγίζει 800 κιλά!
9. Έχε τα μάτια σου μόνο στο στόχο και μη σκέφτεσαι τίποτα άλλο!
10. Μετά από 30 χρόνια μέσα στο γήπεδο μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα και σιγουριά ότι: ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΒΟΛΕΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ Ή ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!
Όλα τα παραπάνω τα έχω πει 1.000.000 φορές στην προπόνηση έκατσα και τα έγραψα γιατί το 6 στις 29 δεν χωνεύεται εύκολα!

Σημείωση: Συνέβη μετά την ήττα της ομάδας του Αρκαλοχωρίου και την παραπάνω επίδοσή τους στις ελεύθερες βολές.

Η φωτογραφία ειναι από το espn: http://a.espncdn.com/photo/2010/0425/bos_g_rayfoulshot_576.jpg
.

Η επιστροφή του ΛεΜπρόν στους Καβαλίερς - Μέρος Δεύτερο

Στο πρώτο μέρος αναλύσαμε τα αίτια και τα αντίστοιχα οφέλη της επιστροφής. Υπάρχουν όμως μαζί κάποια ρίσκα όπως και πράγματα που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Τα ρίσκα της επιστροφής

1.    Ο κόουτς Ντέιβιντ Μπλατ είναι άπειρος στη λίγκα. Είναι πενήντα πέντε ετών, επομένως χωρίς πολλά περιθώρια εξέλιξης και αποκτήθηκε από το Κλίβελαντ πριν αποφασίσει να επιστρέψει ο ΛεΜπρόν. Επιπλέον, αν σκεφτεί κανείς πως ο μεγάλος Μεσσίνα με τις πιο πολλές διακρίσεις περιορίσθηκε σε ρόλο βοηθού ή συμβούλου στους Λέικερς και τώρα στους Σπερς, καταλαβαίνει κανείς πως υπάρχει ρίσκο. Από την άλλη, ο Μπλατ έχει ανεβάσει την Εθνική Ρωσίας σε άλλο επίπεδο στο παγκόσμιο μπάσκετ και πρόσφατα έχτισε μία Μακάμπι από το πουθενά. Έχει γενικότερο ενδιαφέρον πάντως αυτό το εγχείρημα.

2.    Οι σταρ της νέας ομάδας δίπλα στον ΛεΜπρόν δεν έχουν εμπειρία play off. Όχι μόνο ο Λαβ και ο Ίρβινγκ αλλά και οι άλλοι νεαροί μελλοντικοί πρωταγωνιστές όπως ο Ουέιτερς και ο Τριστάν Τόμσον είναι άπειροι σε συμμετοχές σε αγώνες της post season. Η ομάδα προσπάθησε αυτό να το αντιπαρέλθει με την απόκτηση αξιόλογων βετεράνων πρώην πρωταθλητών, όπως κυρίως είναι ο Μίλλερ και ο Μάριον. Στον αντίποδα, οι έτεροι δύο των big 3 έχουν εμπειρία υψηλού ανταγωνισμού με την Εθνική των ΗΠΑ - ειδικά ο Ίρβινγκ φέτος σήκωσε την ομάδα στις πλάτες του.

3.    Οι επιδόσεις των Καβς στην άμυνα δεν είναι εγγυημένες. Το Κλίβελαντ  δεν φημιζόταν μέχρι τώρα για τις αμυντικές του επιδόσεις και ο Λαβ που ήρθε να προστεθεί δεν έχει την άμυνα σαν το πρώτο του όπλο. Επιπλέον ο ΛεΜπρόν δεν μπορεί να κάνει όλες τις δουλειές όπως τελευταία. Αν συμφωνήσουμε πως χρειάζεται ένα ελάχιστο αμυντικής λειτουργίας για την κατάκτηση πρωταθλημάτων, υπάρχει ένα ερωτηματικό εδώ. Το ενθαρρυντικό της υπόθεσης είναι πως αποκτήθηκαν καλοί αμυντικοί (π.χ. Μάριον) και η ομάδα στην preseason έχει δείξει καλά στοιχεία στη πίεση στο γήπεδο.

4.    Οι Καβς έχουν πρωταγωνιστές  επιρρεπείς σε τραυματισμούς. Τα ιατρικά ιστορικά του Ίρβινγκ, του Λαβ και του Βαρεχάο  έχουν αρκετούς τραυματισμούς στο παρελθόν κάτι που αποτελεί τροχοπέδη για την πληρότητα μίας ομάδας διεκδικήτριας του τίτλου. Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί; Ο Λαβ  αρχικά έχει αποφύγει την καλοκαιρινή ‘ταλαιπωρία’ του World Cup και ο Ίρβινγκ με τον Βαρεχάο έχουν πρόσφατα επανέλθει γεροί μετά την αποχή τους. Η καλύτερη συντήρηση τους στη σεζόν μειώνει τις πιθανότητες για τραυματισμό. Μην ξεχνάμε κιόλας πως ο ΛεΜπρόν είναι σιδερένιος και πως οι μεγάλες ομάδες μπορούν, ακόμα και αν χάσουν ένα βασικό από τραυματισμό (αρκεί αυτός να μην είναι ο Τζέιμς).

Σημείωση:
Η χημεία της ομάδας δεν θεωρείται πρόβλημα, λόγω της γνωστής ομάδας για τον ΛεΜπρόν που δεν χρειάζεται χρόνο προσαρμογής. Επίσης ο ηγέτης της ομάδας εδώ είναι ξεκάθαρος και ακόμα ο ίδιος έχει φέρει μαζί παίκτες που ήταν συμπαίκτης στο παρελθόν.


Μην είμαστε όμως και αχάριστοι

1.    Ο ΛεΜπρόν έγινε 100% καλύτερος παίκτης στα χρόνια του Μαϊάμι. Αν συγκρίνουμε τον ηγέτη πριν το 2009-10 και μετά το 2013-14 υπάρχει τεράστια διαφορά. Ηγέτης πια και στη τέταρτη περίοδο, clutch player, παιχνίδι και με πλάτη στο καλάθι, βελτίωση στην άμυνα, στην πάσα, στο σουτ, στην αποτελεσματικότητα, στις επιλογές στον κατάλληλο χρόνο, στις ηγετικές ικανότητες, στα πάντα. Η βοήθεια από τους συμπαίκτες του στους Χιτ σε αυτή την βελτίωση είναι κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Με εκείνους σαν συμπαίκτες έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ της καριέρας του μέχρι στιγμής και αυτό δεν αλλάζει.

2.    Το θέαμα που παρουσίασε με την προηγούμενη του ομάδα ήταν μοναδικό. Είδαμε ασύλληπτες φάσεις μοναδικού μπασκετικού σχεδιασμού και εκτέλεσης. Οι quarterback πάσες από τον Ουέιντ αλλά και τον ίδιο τον Τζέιμς, τα αναρίθμητα  alley-oop, η εξαφάνιση της μπάλας στο transition και η άμυνα που έφερνε ασφυξία στον αντίπαλο, τί να πρωτοθυμηθεί κανείς; Μία φάση ήταν προσωπικά η κορυφαία όπου ο Μπρον, αφού κάνει το σόλο του, βουτάει να σώσει μια μπάλα και με τα δάκτυλα πασάρει στον Φλας που καρφώνει.

3.    Είδαμε κατορθώματα από τους Χιτ που δεν τα έχουμε δει σχεδόν ποτέ από ομάδα στα χρονικά:
-    Streak (σερί) 27 συνεχόμενων νικών. Μόνο οι Λέικερς το 1971-72 έχουν παραπάνω με τις 33 σερί τους νίκες, τι άλλο να πει κανείς; Για αυτό το κατόρθωμα όλοι θα μιλούν για πάντα, απλά γράφτηκε ιστορία.
-    Τέσσερις συνεχόμενους τελικούς που μόνο σε έναν δεν ήταν κοντά στον τίτλο. Αν εξαιρέσουμε το ανίκητο φετινό (περσινό) Σαν Αντόνιο, ακόμα και το Ντάλας το 2011 ήταν υπόθεση που μόνο του το Μαϊάμι έχασε. Θα μπορούσαν δηλαδή τρεις τίτλους.

4.    Στο Μαϊάμι ο ΛεΜπρόν ωρίμασε και έγινε πιο αγαπητός και σαν χαρακτήρας. Είναι αλήθεια πως ο άκομψος τρόπος που πάρθηκε η απόφαση της μετακίνησής του το 2010, οι δηλώσεις με αναφορές στο εαυτό του δεν είχαν χτίσει και το πρότυπο αλτρουισμού και ταπεινότητας. Στην πορεία όμως και ειδικά μετά το στραπάτσο του 2011, η αγάπη του προς το παιχνίδι, η ανιδιοτέλεια (unselfishness) που έβγαζε μέσα στο παρκέ τον βελτίωσαν και σαν χαρακτήρα με αποτέλεσμα να λατρευτεί από ακόμα περισσότερους.

 
Με λίγα λόγια

Πολλοί λένε πως ο ΛεΜπρόν πήγε στο Μαϊάμι για να κερδίσει τίτλους μαζί με άλλους δύο ηγέτες. Καμία σχέση. Ο ΛεΜπρόν πήγε στο Μαϊάμι έγινε ηγέτης, κέρδισε τίτλους, κάνοντας super stars να φαίνονται κανονικοί παίκτες. Ποιός το έχει κάνει αυτό; Η μόνη μαύρη κηλίδα είναι ο τρόπος που έφυγε από το Κλίβελαντ και ότι δεν πήρε τίτλους με αυτό. Και έρχεται τώρα να επιστρέψει για να τακτοποιήσει αυτή την υπόθεση. Αν κερδίσει έστω και ένα τίτλο, θα είναι η πιο δραματική ιστορία όλων των εποχών και το καλύτερο happy end που γράφτηκε ποτέ. Ο ΛεΜπρόν είναι μια ιδιοφυία και εμείς τυχεροί που τον απολαμβάνουμε.
.

Η επιστροφή του ΛεΜπρόν στους Καβαλίερς - Μέρος Πρώτο

Η επιστροφή ενός από τους  μεγαλύτερους παίκτες του ΝΒΑ όλων των εποχών στους Κλίβεναντ Καβαλίερς δημιούργησε κύμα ενθουσιασμού και σχεδόν αποκατέστησε τις σχέσεις του ακόμα και με εκείνους που τον είχαν κατηγορήσει για την απόφαση της αντίθετης πορείας του τέσσερα χρόνια πριν. Ποιοι είναι όμως οι λόγοι και τα οφέλη της επιστροφής αυτής; Ποια τα ρίσκα καθώς και, για να μην είμαστε αγνώμονες, αυτά που κέρδισε στα χρόνια πριν επιστρέψει; Ας τα δούμε παρακάτω:

Οι λόγοι της επιστροφής

1.    Η μικρή ενίσχυση του Μαϊάμι και όχι μόνο την τελευταία χρονιά. Η απουσία σέντερ πριν ένα χρόνο ήταν αξιοσημείωτη και το project Όντεν άκρως αποτυχημένο. Ταυτόχρονα, η ομάδα συνέχισε να παίζει το small ball basket χωρίς βοήθεια από play makers και σουτέρ. Μετά τη φυγή λόγω αμνηστίας του Μίλλερ και την πτώση της απόδοσης του Μπατίερ δεν υπήρχαν οι εναλλακτικές λύσεις ούτε οι κινήσεις μέσα στην σεζόν. Ταυτόχρονα οι δύο κύριοι point guards ήταν απογοητευτικοί σε πολλούς τομείς του παιχνιδιού.

2.    Η ραγδαία πτώση λόγω τραυματισμών του άλλοτε σταρ Ουέιντ που σήμανε ουσιαστικά και το κλείσιμο του κύκλου αυτής της ομάδας τουλάχιστον σαν διεκδικήτριας του τίτλου. Σπάνιο, πρωταθλήτρια ομάδα στο παρελθόν να μην είχε τον δεύτερο πρωταγωνιστή της: ο Τζόρνταν είχε τον Πίππεν, ο Σακίλ τον Κόμπι, ο Ντάνκαν τον Πάρκερ ή τον Τζινόμπιλι, ο Ουέιντ τον Σακίλ, ο Τζαμπάρ ήταν ίσος με τον Μάτζικ. Μετά την κατά το ήμισυ απόσυρση του Ουέιντ πέρσι στην κανονική περίοδο, ο ΛεΜπρόν ήταν μόνος του μιας και ο Μπος δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί σαν δεύτερο βιολί.

3.    Η συγκυρία της εξαιρετικής φόρμας του Σαν Αντόνιο. Παρόλο που το Μαϊάμι πήρε το μάθημα του από πέρσι και ξεπέρασε τον σκόπελο της Ιντιάνα στα τελικά της Ανατολής - αν και η κατάρρευση των αντιπάλων στο τέλος της σεζόν ίσως μπέρδεψε για την δυναμικότητα των Χιτ, το περσινό Σαν Αντόνιο δεν παιζόταν από κανένα. Οι Χιτ ήταν αδύνατο να κάνουν το three peat σταματώντας το φορμάρισμα των Σπερς και θα έχαναν εύκολα ή δύσκολα. Άρα ίσως οι λόγοι εδώ της φυγής του Βασιλιά να βρίσκονται και κάπου αλλού.

4.    Το θέλγητρο του Κλίβελαντ με τα κορυφαία pick και το λαμπρό μέλλον. Κάιρι Ίρβινγκ, Άντονι Μπέννεττ και τώρα Άντριου Ουίγγινς, τρία νούμερο ένα του draft σε τέσσερα χρόνια, καθώς και τα ταλέντα όπως Ουέιτερς και Τριστάν Τόμσον αρκούν για να γίνει μία ομάδα γρήγορα πρωταγωνίστρια. Στην πορεία η προοπτική απόκτησης άλλων σταρ στην θέση κάποιων σπουδαίων νεαρών ενίσχυσε την ορθότητα της απόφασης του Βασιλιά. Με το Λαβ στο ρόστερ οι Καβς είναι πλέον μία πλήρης ομάδα, διεκδικήτρια του τίτλου.

5.    Οι ανοιχτοί λογαριασμοί από το 2010 και η εξιλέωση. Πολλά λέχθηκαν και γράφτηκαν μετά την Decision I του ΛεΜπρόν: ο Τζέιμς έφυγε γιατί δεν είχε το θάρρος να παραμείνει να προσπαθήσει για τον τίτλο στους Καβς, προτίμησε την σιγουριά του να παίξει δίπλα σε σταρ, πρόδωσε την ομάδα και ανακοίνωσε την απόφασή του σε εθνικό δίκτυο, ενώ ταυτόχρονα οι συγκρίσεις με τον Τζόρνταν ήταν αναπόφευκτες και άλλα. Η επιστροφή στο σπίτι του είναι μία προσπάθεια να τα σβήσει όλα αυτά.

Τα οφέλη της επιστροφής

1.    Η επιστροφή στο σπίτι του. Η επάνοδος εκεί που ξεκίνησε στο σχολείο και έπαιξε στη μεγάλη λίγκα, εκεί που είναι οι παιδικοί του φίλοι και αγαπήθηκε είναι συναρπαστική. Και αφού του συγχωρέθηκε η φυγή του πριν τέσσερα χρόνια, αυτή η συγκυρία πλέον είναι μία ευκαιρία να συνεχίσει την πορεία από εκεί που άρχισε για να χτίσει μία ομάδα τίτλων. Η ιστορία είναι πολύ καλή κι όμως είναι αληθινή. Ήδη το παγκόσμιο ενδιαφέρον και η αγωνία των φίλων της πορτοκαλιάς για την εκκίνηση της σεζόν έχουν φτάσει στα ύψη.

2.    Μικρότερη πίεση για πρωταθλήματα από αυτή που δημιουργήθηκε το 2010. Η πίεση για τίτλους στο Μαϊάμι ήταν αφόρητη και κυρίως στον ίδιο τον ΛεΜπρόν που βέβαια ευθύνεται και ο ίδιος που την δημιούργησε με τις εξαγγελίες του στην πρώτη παρουσίαση των big 3. Πλέον στους Καβς, τουλάχιστον για του χρόνου δεν υπάρχει η λαϊκή απαίτηση για τίτλους ακόμα και μετά την απόκτηση του Λαβ και των άλλων βετεράνων πολυτελείας. Είναι κοινό μυστικό ότι το Κλίβελαντ είναι στα 2-3 πρώτα φαβορί αλλά τόσο άγχος δεν υπάρχει.

3.    Τα μεγάλα ταλέντα σε όλες τις θέσεις που εγγυώνται το μέλλον της ομάδας. Παρόλη την ανταλλαγή του Ουίγγινς και του Μπέννεττ, το Κλίβελαντ είναι ομάδα γεμάτη ταλέντο. Ακόμα και ο Λαβ είναι μόλις 26 χρονών ενώ η πλειοψηφία των νεαρών είναι γεννηθέντες μετά το 1990-91. Τι καλύτερη περίπτωση ομάδας για τον ΛεΜπρόν να περιτριγυρίζεται από νεαρούς κάτι που θα του αυξήσει τις ομαδικές επιτυχίες ακόμα και το προσδόκιμο της αθλητικής επαγγελματικής του ζωής;

4.    Μία νέα ομάδα, άμεσα διεκδικήτρια του τίτλου. Έστω και αν δεν είναι το απόλυτο φαβορί για του χρόνου, οι Καβς θα είναι διεκδικητές του πρωταθλήματος σε ένα βάθος χρόνου μεγαλύτερο από εκείνο που θα είχαν οι Χιτ ακόμα και με τον ΛεΜπρόν στις τάξεις τους. Ο μεγάλος ηγέτης δεν σκέφτηκε τυχαία να επιστρέψει μόνο με το συναίσθημα αλλά είχε κατά νου και τις προοπτικές της καινούργιας ομάδας.

5.    Νέα ομάδα, σημαίνει νέα πρόσωπα και νέοι στόχοι. Για τον ίδιο τον Βασιλιά μία μετακίνηση που έγινε με τη θέλησή του σημαίνει μία νέα επανεκκίνηση για το ενδιαφέρον του κόσμου, ένα εφαλτήριο νέων διαδρομών και στόχων για τον πρωταγωνιστή μας και τους συμπαίκτες του και μία προσπάθεια διαρκούς προσωπικής βελτίωσης προς τέρψιν όλων των φίλων του μπάσκετ.

6.    Ο Τζέιμς δεν χρειάζεται να κάνει όλες τις δουλειές.  Η νέα ομάδα σε σύγκριση με αυτή που παρουσίασε το Μαϊάμι τα τελευταία χρόνια είναι πιο πλήρης και σε όλες τις θέσεις. Τέτοια μηχανή ριμπάουντ και αξιοπιστίας όπως ο Λαβ ή play maker μαέστρος σαν τον Ίρβινγκ δεν υπήρχαν πριν και αυτό αρκεί να κάνει από μόνο του τη διαφορά. Ακόμα και το βάθος της νέας ομάδας είναι μεγαλύτερο σε όλες τις θέσεις.


Οι φωτογραφίες είναι από:
1. Sports Illustrated: http://www.si.com
2. http://a.espncdn.com/photo/2012/0621/nba_lbjgallery_04.jpg

Η συνέχεια σε λίγες μέρες.
.

Έκλεισε ή άνοιξε η ψαλίδα; (μεταξύ του ΝΒΑ και του υπόλοιπου κόσμου)

Τέσσερα χρόνια μετά τη ντροπιαστική ήττα των τότε πρωταθλητών Λέικερς από τη Μπαρτσελόνα ήρθε μία ακόμα μεγαλύτερη ντροπή με την ήττα του Σαν Αντόνιο από την Άλμπα Βερολίνου (!). Μπράβο στους Γερμανούς, δεν λέμε, αλλά ο Μάτζικ, ο Μπέρντ και ο Τζόρνταν δεν είχαν χάσει ποτέ σε τέτοιους αγώνες κύριε fundamental μου και κύριε Πόποβιτς.  Μία μικρή μαύρη κηλίδα για το ΝΒΑ.

Και θα πει κάποιος, πώς είναι δυνατόν αφού τους σκόρπισαν όλους πριν λίγες βδομάδες (30 Αυγούστου - 14 Σεπτεμβρίου) οι Αμερικανοί στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας;  Είναι προφανές πως αν δεν κατέβεις να παίξεις σοβαρά, δεν νικάς ούτε τους απλά καλούς, όπως και αν λέγεσαι.

 
Τελικά έκλεισε η ψαλίδα μεταξύ ΝΒΑ και υπόλοιπου κόσμου ή ο χθεσινός αγώνας ήταν μία μαγική εικόνα; Η απάντησή μας παρουσιάζεται παρακάτω ως εξής:

1. Έκλεισε η ψαλίδα με την έννοια ότι οι ομάδες του ΝΒΑ χρειάζεται συχνά να αποδώσουν ένα μεγάλο ποσοστό των δυνατοτήτων τους για να κερδίσουν έναν αγώνα, άσχετα με τον αντίπαλο.
2. Αν συγκρίνουμε βέβαια την ελίτ των καλύτερων και πιο φορμαρισμένων παικτών των ΗΠΑ, ακόμα και της δεύτερης ή τρίτης ομάδας τους, η ψαλίδα δεν έκλεισε αλλά άνοιξε.
3. Αν υπολογίσουμε πως κάποτε οι ομάδες του ΝΒΑ κέρδιζαν άνετα, όποτε και όπου ήθελαν τις καλύτερες ομάδες του υπόλοιπου κόσμου και πως αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα, η ψαλίδα έχει κλείσει.
4. Από την άποψη της διάρκειας σε ένα τουρνουά ή μίας σειράς συνεχόμενων αγώνων σε μία σεζόν, η διαφορά έχει μεγαλώσει.
5. Αν αναλογιστούμε πως αρκετοί Ευρωπαίοι και άλλοι εκτός των ΗΠΑ παίκτες είναι πρωταγωνιστές στο ΝΒΑ, η ψαλίδα έχει κλείσει.
6. Αν κανείς διαπιστώσει πως οι περισσότερες Εθνικές ομάδες έχουν 'βαφτίσει' δικούς τους, καθαρούς Αμερικανούς (π.χ. Blatche, McCalebb)  για να ενισχυθούν, το κενό έχει μεγαλώσει.

 
7. Αν δει κάποιος τα πολλά γεμάτα γήπεδα στην Ευρώπη με πάνω από δέκα χιλιάδες κόσμο, οι διαφορές έχουν μικρύνει.
8. Αν σκεφτεί κανείς τα τηλεοπτικά συμβόλαια του ΝΒΑ και τα συγκρίνει με τα Ευρωπαϊκά ή άλλα, το κενό έχει αυξηθεί.
9. Αν δει κανείς την εξέλιξη του παιχνιδιού και ποιος δίνει τις κατευθύνσεις, η ψαλίδα έχει ανοίξει. Άλλωστε εδώ σχεδόν δεν υπάρχει και άλλος που να εξελίσσει το παιχνίδι εκτός της Αμερικής.
10. Από την άποψη της ατομικής τεχνικής κατάρτισης, οι ΗΠΑ είναι αρκετά μπροστά, άρα η ψαλίδα έχει ανοίξει.
11. Στο θέμα της ομαδικής τακτικής και στρατηγικής, ο υπόλοιπος κόσμος και ειδικά η Ευρώπη έχει βελτιωθεί ραγδαία. Επομένως η ψαλίδα έχει κλείσει παρόλο που το παιχνίδι δεν πηγαίνει προς τα εκεί.

Συμπέρασμα: Είναι σχετικό το να αποφανθεί κανείς. Οι ισορροπίες στο επίπεδο της ελίτ του παιχνιδιού είναι τέτοιες που τίποτα δεν είναι δεδομένο, χρειάζεται να σεβαστείς τον κάθε αντίπαλο και να κοπιάσεις για να νικήσεις. Όμως συνολικότερα οι διαφορές του Αμερικανικού επαγγελματικού μπάσκετ με τον υπόλοιπο κόσμο είναι ακόμα μεγάλες. Μικρότερες μεν από την δεκαετία του 80 και του 90 αλλά από το 2010 και μετά η διαφορά έχει αρχίσει πάλι να αυξάνεται.

ΥΓ: Αυτά τα τουρνουά οι Αμερικανοί προσπαθούν να υποβαθμίσουν κοιτάζοντας όπως λένε την διάδοση του παιχνιδιού. Τέτοιες ήττες όμως πιστεύουμε πως είναι χτύπημα στο πρεστίζ και την ανωτερότητα του ΝΒΑ. Ειδικά όταν κατεβαίνει στο γήπεδο η φετινή πρωταθλήτρια.

Η φωτογραφία της Άλμπα είναι από το επίσημο site της ομάδας: www.albaberlin.de
.

Που πάει (και πού θα θέλαμε να πάει) το μπάσκετ

 
Μετά τη λήξη του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλου της Ισπανίας (FIBA Basketball World Cup) και την άνετη επικράτηση των Αμερικανών, κάποιοι θα αναρωτιούνται προς τα πού πάει το μπάσκετ, ποιο θα είναι το νέο στυλ παιχνιδιού την προσεχή δεκαετία; Αρχικά ας ξεκαθαρίσουμε πως τις εξελίξεις του παιχνιδιού τις δίνουν στο μεγαλύτερο βαθμό οι Ηνωμένες Πολιτείες, εφόσον, εκτός των άλλων είναι πολύ μπροστά στην δημοφιλία του σπορ έχοντας αλλάξει την παγκόσμια αντίληψη για το παιχνίδι. Μία ομάδα δεν θα παίζει πλέον και για τον κόσμο αλλά πρώτα για τον κόσμο και μετά για όλα τα άλλα. Αλλά και στο τεχνικό κομμάτι οι ΗΠΑ είναι αυτές που σχεδόν μόνες τους πάνε το παιχνίδι ένα βήμα παραπέρα σε ατομικό επίπεδο αλλά και σε εκείνο της τακτικής. Να ποιες θα είναι οι βασικές κατευθύνσεις του παιχνιδιού στα επόμενα χρόνια που θα ακολουθηθούν ή που θα θέλαμε να ακολουθηθούν:
 

1. Fundamentals (τα βασικά) του παιχνιδιού  

Στους ολοκληρωμένους  παίκτες στο υψηλό επίπεδο, είναι απαραίτητα τα βασικά στοιχεία του παιχνιδιού να είναι αναπτυγμένα, τα λεγόμενα  fundamentals. Η  ντρίπλα, η πάσα, το σουτ, το σκριν, η προσποίηση, το footwork, το κόψιμο, η ατομική άμυνα, το μπλοκ άουτ και το παιχνίδι ένας-εναντίον-ενός είναι από τα στοιχεία, χωρίς την γνώση και εφαρμογή των οποίων απλά δεν θα έχεις θέση στο ανταγωνιστικό παιχνίδι. Δεν υπονοούμε ότι πρέπει όλοι να γίνουν μεγάλοι σουτέρ ή δημιουργοί αλλά χρειάζεται εδώ ένα minimum κατάρτισης.

2. Ταχύτητα, περισσότερα transition

Η είδηση της μείωσης του ανανεωμένου χρόνου επίθεσης μετά το επιθετικό ριμπάουντ στα 14 δευτερόλεπτα καθιστά πλέον το μπάσκετ, καθαρά παιχνίδι ταχύτητας. Οι ομάδες χρειάζεται να εφαρμόζουν πιο απλά και γρήγορα σχέδια ανάπτυξης για να ανταπεξέλθουν. Επιπλέον, όπως είδαμε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τα αθλητικά προσόντα των παικτών δίνουν ένα πιο γρήγορο τέμπο στο παιχνίδι και η γρήγορη μετάβαση (transition) από την άμυνα στην επίθεση και το αντίστροφο είναι ολοένα και πιο συχνή. Προφανώς στο transition αυξάνονται και τα ποσοστά ευστοχίας  – αρκεί να συνοδεύονται από καλύτερη γνώση των βασικών (fundamentals) για να αποφεύγονται τα λάθη. 

 

3. Λιγότερη παρέμβαση των προπονητών μέσα στο παιχνίδι

Το κοουτσάρισμα θα συνεχίσει να είναι σημαντικό, τα σωστά τάιμ άουτ θα μπορούν να επηρεάσουν έναν αγώνα και ο ρόλος του προπονητή θα είναι πολύτιμος. Όμως θα θέλαμε λιγότερη παρέμβαση των προπονητών με λεπτομερή σχέδια μέσα στο παιχνίδι, οι οποίοι θα δίνουν τις γενικές κατευθύνσεις αλλά για παράδειγμα το πώς θα παιχτεί ένα pick and roll defense δεν χρειάζεται να αναλυθεί άλλο στο τάιμ άουτ. Οι φτασμένοι παίκτες γνωρίζουν και δεν βλέπουμε να προσθέτει αξία η τόση λεπτομέρεια. Αντίθετα η ψυχολογία και οι γενικές κατευθύνσεις είναι τα πιο σημαντικά. Επιπλέον, υπάρχουν οι τεχνικοί βοηθοί αν χρειαστούν λεπτομέρειες. Σημείωση: Αυτό δεν θα ισχύει στα παιδικά, εφηβικά πρωταθλήματα και σε κολεγιακούς αγώνες (π.χ. NCAA), όπου οι παίκτες δεν είναι ολοκληρωμένοι.

 

4. Ίση αξία της άμυνας με την επίθεση 

Η υπερβολική προσκόλληση στην άμυνα έδιωξε το κόσμο από τα γήπεδα δύο δεκαετίες πριν (π.χ. Λιμόζ το 1993, Γιουγκοσλαβία και τελικός Ευρωμπάσκετ το 1997 σε μισοάδειες κερκίδες, τελικός Ευρωλίγκας Μπολόνια - ΑΕΚ το 1998 σε μισοάδειο γήπεδο). Οι επιθετικοί παίκτες θεωρούνταν μη απαραίτητοι κι επιπλέον τους κολλούσαν το ελάττωμα του κακού αμυντικού. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και βαδίζουν προς την φυσιολογική κατεύθυνση.  Ένας παίκτης επιπέδου χρειάζεται να είναι καλός το ίδιο σε άμυνα και επίθεση, το ίδιο και μία ομάδα επειδή άμυνα και επίθεση καταλαμβάνουν το μισό της συμμετοχής στο παιχνίδι η καθεμία. Οι καλύτεροι παίκτες του ΝΒΑ σήμερα (ΛεΜπρόν, Ντουράντ) ή της Ευρώπης (Διαμαντίδης, Σπανούλης) είναι καλοί στην άμυνα στα ίδιο επίπεδο με την επίθεσή τους.

5. Ενιαίοι κανονισμοί παντού 

Για να μιλάμε για ένα ενιαίο παιχνίδι χρειάζονται και ενιαίες διαστάσεις γηπέδων και κανονισμοί. Οι κανονισμοί της FIBA συγκλίνουν προς εκείνους του ΝΒΑ αλλά απέχουν ακόμα πολύ. Ούτε καν ο χρόνος του παιχνιδιού δεν είναι ο ίδιος. Το μοντέλο του ΝΒΑ θα ακολουθηθεί, αργά ή γρήγορα,  γιατί είναι το πιο επιτυχημένο αγωνιστικά και εμπορικά. 48 λεπτά αγώνα, τρίποντο στα 7,25 και αλλαγές σε βασικούς κανονισμούς όπως το χτύπημα της μπάλας όταν αναπηδά στο στεφάνι (που πρέπει να απαγορευτεί και στη FIBA αφού είναι άδικο για το παιχνίδι) ή το continuation (συνέχιση) της προσπάθειας μετά από φάουλ στον επιθετικό. Αφήνουμε μία πιθανότητα για παιχνίδια στα 40 λεπτά ή άλλες διαστάσεις για τις κατηγορίες παίδων, εφήβων ή κολεγίων (π.χ. NCAA).

6. Η δύναμη υποσκελίζεται από την ταχύτητα και τα άλλα αθλητικά προσόντα

Η δύναμη σχετικοποιείται και υποσκελίζεται από την ταχύτητα και τα άλλα αθλητικά προσόντα. Η εγκατάλειψη του τραπεζίου στην ρακέτα της FIBA, η νέα χάραξη του τρίποντου στα 6,75 σχετικά πρόσφατα (1η Οκτωβρίου 2010) ή η μείωση του χρόνου επίθεσης καθιστούν τους, πάλαι ποτέ, ‘δεινόσαυρους’ του μπάσκετ περίπου να μην έχουν θέση στο παιχνίδι. Η δύναμη δεν θα έχει τόση αξία όσο η ταχύτητα, η εκρηκτικότητα ή το καλό άλμα. Με άλλα λόγια, μόνη της η δύναμη δεν έχει παρά λίγη αξία αν δεν συνοδεύεται από τα αλλά αθλητικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Ακόμα και το ύψος του παίκτη δεν θα είναι ο μόνος παράγοντας προσόντων αλλά θα συνδυάζεται και με άλλα σωματομετρικά στοιχεία όπως το άνοιγμα χεριών, πόσο ψηλά φτάνει το χέρι του ή το νούμερο παπουτσιού του.

Η εικόνα με τον DeRozan είναι από το site της FIBA: http://www.fiba.com/basketballworldcup/2014
.

.

Δέκα μύθοι ή φαντασιώσεις που ακούσαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας

Μετά και από την λήξη του παγκοσμίου πρωταθλήματος της Ισπανίας είναι καλό να αναλύσουμε σύντομα κάποιες εκφράσεις ή απόψεις που στην πραγματικότητα συνέβη εντελώς το αντίθετο.

1. Στα μπάσκετ δεν γίνονται εκπλήξεις. Και μόνο η νίκη της Γαλλίας στον προημιτελικό αρκεί για το αντίθετο. Επίσης και κάποιες νίκες όπως της Σενεγάλης στην φάση των ομίλων δεν τις περίμεναν πολλοί. Ακόμα και η πορεία της Σερβίας με βάση παγκόσμιο το ranking της ήταν έκπληξη - ευχάριστη βέβαια. Και για την Εθνική μας ποιος περίμενε ότι μετά από πρόσκληση θα έφτανε το πέντε στα πέντε στην πρώτη φάση;
   
   
2. Στην Ισπανία είδαμε το μπάσκετ αποθέωση του προπονητή. Καμία σχέση γιατί ας πούμε ότι ΗΠΑ είχαν παίκτες που αυτοσχεδίαζαν ή έπαιζαν έξω από τυποποιήσεις,και  ο Μπατούμ πήρε από το χέρι τη Γαλλία να την φτάσει τρίτη. Οι λατινοαμερικανικές ομάδες παίζουν πάντα με παίκτες πρωταγωνιστές και πέρα από το ‘πινακάκι’. Έκαναν καλή δουλειά οι προπονητές (π.χ. Τζόρτζεβιτς, Κολέ) αλλά δεν έβαλαν την σφραγίδα τους στο τουρνουά.
   
   
3. Η άμυνα είναι για να καταστρέψεις το παιχνίδι του αντιπάλου. Λανθασμένη προσέγγιση μιας και η άμυνα είναι να πιέσεις τον αντίπαλο, μπορεί και να του κλέψεις την μπάλα, να βγεις μπροστά να ξεδιπλώσεις το ταλέντο σου. Όσοι επιχείρησαν να καταστρέψουν, δεν τα κατάφεραν. Η Γαλλία στους οκτώ, δεν ‘κατέστρεψε’ την Ισπανία, ήταν απλά καλύτερη στον δικό της ρυθμό. Επιπλέον η άμυνα δεν είναι μόνο φυσικά προσόντα – αυτός και αν είναι από τους μεγαλύτερους μύθους, είναι και τεχνική και μυαλό. Βασικά παίζει καλή άμυνα όποιος ξέρει καλό μπάσκετ.
   
   
   
   
   
4. Έλα μωρέ τι είναι το μπάσκετ; Σημειώθηκε ρεκόρ προσέλευσης στους ομίλους με μέσο όρο εισιτηρίων τις 8 χιλιάδες ανά αγώνα. Και τα γήπεδα της Βαρκελώνης και της Μαδρίτης είχαν, σχεδόν, πληρότητα. Λίγο μένει να βελτιωθεί το σύστημα διακίνησης των εισιτηρίων και το πρόγραμμα των αγώνων για να 100% γεμάτα τα γήπεδα. Η δυναμική του μπάσκετ είναι τεράστια αφού και το παιχνίδι έχει τεχνικά εξελιχθεί και αρέσει πολύ.

5. Οι διασταυρώσεις της Βαρκελώνης ήταν πολύ πιο εύκολες από αυτές της Μαδρίτης. Από τις μεγαλύτερες ανακρίβειες που έχουμε διαβάσει ή ακούσει. Αν κοιτάξει κανείς την παγκόσμια κατάταξη της FIBA, θα διαπιστώσει ότι οι όμιλοι δημιουργήθηκαν ευλαβικά με βάση αυτή. Τι να κάνουμε αν η Σερβία έπαιξε καλύτερα, όμως βρισκόταν στο νούμερο 11 του ranking. Οι όμιλοι φτιάχτηκαν και από το ότι οι ομάδες που προκρίθηκαν αγωνιστικά είχαν καλύτερη μεταχείριση από αυτές που έλαβαν πρόσκληση.

6. Η Σερβία είναι η μεγαλύτερη σχολή στον κόσμο. Είναι προϊόν της υπερβολής των Ελλήνων και της αντιπάθειας προς τους Αμερικανούς.  Ξέχωρα από το ότι η Σχολή είναι η Γιουγκοσλαβική γιατί και οι άλλοι λαοί της πρώην ενωμένης συνεισέφεραν πολύ, όσο στο παιχνίδι αυτό υπάρχει η Αμερική (ΗΠΑ) δεν μπορούν να γράφονται τέτοια πράγματα. Σχεδόν κάθε εξέλιξη στο παιχνίδι την έχουν δώσει οι ΗΠΑ. Όταν ο Στόκτον με τον Κ.Μαλόουν έπαιζαν το pick and roll, στην Ευρώπη δεν ξέραμε τι είναι. Και η νίκη των νεαρών των ΗΠΑ στον τελικό δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιους ισχυρισμούς.

7. Οι ηγέτες δεν είναι απαραίτητοι πλέον στις ομάδες. Όταν μεγάλοι παίκτες ή αναλυτές υποστηρίζουν ότι ένας λόγος που αποκλείστηκε η Εθνική μας ήταν η έλλειψη ενός ηγέτη, Οι Λιθουανοί  μιλούν για την έλλειψη του ηγέτη τους Καλνιέτις, όταν βλέπουμε τον Μπατούμ ή τον Ίρβνγκ να ξεχωρίζουν, όπως  και πολλές άλλες μονάδες στο τουρνουά (Τεόντοσιτς, Ντιαό, Γκασόλ, Μπογκντάνοβιτς κλπ) δεν χρειάζονται άλλα σχόλια.

8. Οι Αμερικανοί έχουν μόνο αθλητικά προσόντα. Αθλητικά προσόντα έχουν και πολλές Αφρικανικές ομάδες ακόμα και η Γαλλία, δεν έχουν φτάσει όμως το μπασκετικό επίπεδο των Αμερικανών. Σε ένα άθλημα που χρειάζονται και τα αθλητικά προσόντα, η ομάδα των ΗΠΑ είχε να επιδείξει τον μάστορα της ντρίπλας Ίρβινγκ, τον τεχνίτη Κάρι που χάιδευε τη μπάλα και ακόμα τον Χάρντεν, τον Κ. Τόμπσον και άλλους. Ξέχωρα που όσοι έμειναν πίσω και δεν αγωνίστηκαν (Ντουράντ, ΛεΜπρόν, Κόμπι, Ουέιντ κλπ), είναι οι πιο πολλοί μάγοι της μπάλας.

9. Οι Αμερικανοί είναι οι μόνοι που ντοπάρονται και οι υπόλοιποι είναι καθαροί. Τα χωράφια αυτά μας είναι ξένα. Κι ακόμα, αν κάποιος έχει εξαιρετικούς ισχυρισμούς θέλει και εξαιρετικές αποδείξεις αλλιώς γίνεται δογματικός – το υποστηρίζει επειδή το πιστεύει. Μας είναι όμως αδύνατο στην εποχή του διαδικτύου, της πληροφόρησης και της τεχνολογίας να μην είναι δυνατό κάτι να πραγματοποιηθεί οπουδήποτε. Άλλωστε, η καινοτομία δεν παράγεται απαραίτητα στις πιο πλούσιες χώρες.

10. Οι Ισπανοί τιμωρήθηκαν επειδή είναι αλαζόνες. Μπορεί να παρασύρθηκαν πολλοί, ίσως και εμείς στιγμιαία  αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική. Οι Ισπανοί δεν εκτίμησαν σωστά τη δυσκολία όλων των αγώνων πέρα από τον υποτιθέμενο τελικό με τις ΗΠΑ. Είχαν ξαναπαίξει και με τους Γάλλους, που τους κέρδισαν άνετα την φάση των ομίλων και η πορεία τους μέχρι τότε ήταν εξαιρετική. Ο λόγος της ήττας είναι απλός εφόσον οι Γάλλοι έκαναν το τέλειο παιχνίδι και οι Ισπανοί μία κακή εμφάνιση. Είναι και η ομορφιά του μπάσκετ καθιστώντας τέτοιους ισχυρισμούς αβάσιμους.

Οι εικόνες είναι από το site της FIBA: http://www.fiba.com/basketballworldcup/2014
.

Η Εθνική, το τουρνουά Ακρόπολις και η εξάπλωση του μπάσκετ

_
Η Εθνική μας ρίχνεται στη μάχη του Ευρωπαϊκού στις 31 Αυγούστου στην μπασκετοχώρα Λιθουανία και φαίνεται πως έχει κερδίσει κιόλας μετάλλιο. Δεν έχει σημασία το χρώμα του ούτε καν αν θα το καταφέρουμε στο Ευρωπαϊκό. Το γεγονός και μόνο ότι θεράπευσε τις πληγές των απουσιών της σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και στάθηκε τόσο δυνατή μέχρι στιγμής είναι από μόνο του αρκετό. Κι ακόμα, δίχως να την συνοδεύουν γκρίνιες και δικαιολογίες. Κι ας έλεγε ο Στιβ Γιατζόγλου πως το να νικάς σε φιλικούς αγώνες είναι σαν να φιλάς την .. αδερφή σου και νομίζεις πως φιλάς τη .. φιλενάδα σου ..

Επιπλέον, η νέα Εθνική δημιουργεί ένα άλλο τρόπο σκέψης. Ότι δηλαδή δεν είναι δυνατό κάθε χρόνο να σηκώνουν το κουπί οι ίδιοι και οι ίδιοι και ότι η ανανέωση έρχεται και μέσα από δυσκολότερες συνθήκες. Υπό αυτή την έννοια, ο Διαμαντίδης, ο Παπαλουκάς ή ο Σοφοκλής ίσως να μας έκαναν και καλό με την απουσία τους. Να που και στο μπάσκετ, η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες: να δούμε πόσο μεγάλες θα αποδειχθούν αυτές.


Μέσα από την ανανέωση προσώπων, δίνεται και η ευκαιρία σε παίκτες, πράγματι παραμελημένους, να δείξουν αυτό που μπορούν (π.χ. Βασιλειάδης) ή και σε ταλέντα που τόσα μας έλεγαν (Παπανικολάου, Σλούκας) να αποδείξουν αν είναι στα αλήθεια σούπερ όπως μας διατράνωναν ή απλά υπερεκτιμημένοι έφηβοι της ομοσπονδίας και των μίντια. Η ανανέωση είναι εξόχως σημαντική γιατί μην λησμονούμε ότι στην πορεία της Εθνικής, με την λογική της επετηρίδας πολλών που αγωνίζονταν (στο όνομα της αυταπάρνησης και της προσφοράς τους) κάποια ταλέντα περίπου χάθηκαν (π.χ. παίκτες που ‘ξενέρωσαν’ όπως ο Κορωνιός παλιά, ο Διαμαντόπουλος, μάλλον ο Μαυροκεφαλίδης σήμερα κλπ).

Το επερχόμενο τουρνουά Ακρόπολις είναι το πιο δημοφιλές στην Ελλάδα για εικοσιπέντε χρόνια. Είναι ευκαιρία να δεις μπάσκετ από την Εθνική μας, κατά κανόνα από την τηλεόραση, όντας διψασμένος από την αθλητική ‘ανομβρία’ του καλοκαιριού. Όμως εμάς το τουρνουά αυτό δεν μας αρέσει μιας και τα μειονεκτήματα προϊόντος του χρόνου είναι περισσότερα:

- Οι αντίπαλοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της Εθνικής για να διαφημίζεται με πρωτιές ο Βασιλακόπουλος και η ομοσπονδία που διοικεί.
- Σπανιότατα είδαμε μία καλύτερη ομάδα κράχτη για τον κόσμο στο τουρνουά.
- Οι αγώνες γίνονται καθημερινές, κάτι αρκετά δύσκολο για να πάει κανείς στο γήπεδο.
- Είναι το μοναδικό ουσιαστικά τουρνουά και που γίνεται πάντοτε στην Αθήνα, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ελλάδα έχει να δει χρόνια την Εθνική να αγωνίζεται από κοντά.
- Οι μισοάδειες (ή και μισογεμάτες) κερκίδες στο αχανές ΟΑΚΑ των δεκαεννέα χιλιάδων θεατών μαζί με την τηλεοπτική κάλυψη, δεν κάνουν καλό στην δημοφιλία του μπάσκετ. Ειδικά οι αγώνες των άλλων ομάδων στην τι-βι είναι αποκαρδιωτικοί.


Με αυτά και με αυτά, με την περιφέρεια που διψάει για μπάσκετ και που θα γέμιζε άνετα γήπεδα πέντε-έξι χιλιάδων να αγνοείται επιδεικτικά, το μπάσκετ μας δυστυχώς συρρικνώνεται. Ρωτήστε τους Ισπανούς, τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους Γερμανούς να μας πουν για το πού δίνουν τουρνουά προετοιμασίας και σε ποιες πόλεις.

Η λύση; Πολύ απλή. Το λεγόμενο τουρνουά Ακρόπολις ή όποιο άλλο σπουδαίο τουρνουά οργανωθεί, να γίνεται κυκλικά σε διάφορες μπασκετικές μητροπόλεις (της Αθήνας συμπεριλαμβανομένης). Αν όχι, τουλάχιστον να υπάρχει ένα ακόμα μεγάλο τουρνουά σε μεγάλη μητρόπολη του μπάσκετ (π.χ. Θεσσαλονίκη, Πάτρα), με σπουδαίους αντιπάλους και διαφήμιση. Είναι αδιανόητο ας πούμε η Πάτρα να έχει να δει ζωντανό αγώνα της Εθνικής από το 1999-2000 όταν έπαιξε με την Τσεχία στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού.

Ας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην Εθνική μας ομάδα. Και τελευταία να τερματίσει εμείς το ίδιο θα την υποστηρίζουμε - για να μην πούμε παραπάνω γιατί μας αρέσουνε τα δύσκολα. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι αδύνατο για τον καταξιωμένο προπονητή μας Ηλία Ζούρο που μεθοδικά εργάζεται για τη νέα εποχή της Εθνικής ώστε η μετάβαση σε αυτή να είναι όσο το δυνατόν πιο ομαλή, με ελάχιστες έως καθόλου απουσίες από τις ετήσιες διεθνείς διοργανώσεις στο καλεντάρι της FIBA.
_